شبهایحوّا.
در وصف تنها یک قطره از مشخصات عُمَربنخطاب نوشتهاند که عُمَر زنان عزادار دختران پیامبر را با تازیان
رسولالله در ماجرای عزاداری زینب، چنان خشمگین و برافروخته شد که دست عمر را کشید و فرمود: مَهْلًا یا عُمَرُ. بس کن، ای عمر! رسولالله در باب عزاداری و شیون زنان و تازیانه زدن عمر به آنان، فرمود که آنچه از چشم و قلب ناشی شود از رحمت است، اما رفتارهای ناشایست دست و زبان از شیطان است. امیرالمؤمنین در ماجرای زن بارداری که از ترس احضار عمر دچار سقط جنین شد، عمر را مسئول این واقعه دانست و او را به پرداخت دیه ملزم کرد. امیرالمؤمنین در برابر تمام جانبداران ایستاد و به تنهایی خشونت و ترساندن زن باردار را موجب ضمان دانست و نظر کسانی را که عمر را بیتقصیر میدانستند، رد کرد.
در روایتی از حضرت واجبالسجده، امام محمد باقر علیهالسلام، در تفسیر آیهی ۲۰۸ سوره بقره، آمده است که گامهای شیطان، ولایت و پیروی از ابوبکر و عُمَر است.
طبق اسناد و روایات تاریخ، زنان با یاد کردن یا دیدن عُمَر، از خوف کودکانشان سقط میشد، خود را نجس میکردند و یا از حال میرفتند. طبق اسناد و روایات، زنانِ ستمدیده از خشونت خانگی و وحشیگری همسرانشان، تنها به یک خانه و یک شخص پناه میآوردند، خانهی علیبنابیطالب. زنان ستمدیده از خشونت خانگی، تمام شکایات خود را به درِ خانهی علی و محمد میبردند. علی هرگز زنان بیپناه را رها نمیکرد، مگر آنکه خود، شخصاً به دیدار همسرشان میرفت و تا اطمینان حاصل نمیکرد که زن در امان است، مرد را به حال خود وانمیگذاشت.
هدایت شده از شبهایحوّا.
در این برههی زندگیام تنها کسی که میتونه دست بذاره روی شونههام و بگه این راهی که تو رفتی رو من آسفالت کردم، قابیله. غایت این قدمها شاید مقصد برادر فریبخورده و جهنمیام، قابیل، باشه.