نمی‌دونم.

هی گلشیدک، حتی این صفحه های دلربا شیمی هم با این اشکای شور خونی امضا شده، شرمنده این صفحه و کتابام #شیمیست - یک‌روزی به صفحات چروک‌شده از اشک‌ها افتخار می‌کنی. افتخار می‌کنی به خودت که گذر کردی، رد شدی، قد کشیدی. من‌هم الان بهت افتخار می‌کنم که با وجود سیل گریه هنوز کتاب‌هارو باز می‌کنی و می‌خونی. زنده بمون شیمسیت من.

https://eitaa.com/edrakxa/7918 نمیشه به جای وضو و سجاده رو به پنجره بشینم و همینطور که هندزفری تو گوشمه به آسمون نگاه کنم و انتظار داشته باشم خدا بفهمه محتوای عرفانی موسیقی‌ای که گوش میدم با یه عالمه ماچ و بغل تقدیم بهشه؟ - همون خداوندی که ما قدرت درک حتی تکه‌ای از عظمتش رو نداریم، خودش، برامون چهارچوب و نوع خاصی از عبادت رو واجب و انتخاب کرده. اگر عبادتی که خودش برگزیده رو انجام دادی، حالا می‌تونی هرجور خواستی بپرستی و ببویی و ببوسی و لمس کنی. حد زمان و مکان و نوع نداره.

الان تهرانی؟ - الان تهرانم

کاش پیشت بودم آنقدری خودم درد کشیدم که اگه الان بودی می‌شینم به تمام درد و دل هات گوش میدادم باهات گریه میکردم بالا میکردم - ناراحت‌کننده‌ست که غم مارو به‌هم نزدیک‌تر می‌کنه. اما ای‌کاش بودی، واقعاً ای‌کاش بودی. تنها هستم و تنهایی من مقدس نیست. حداقل الان نیست. نمی‌دونم. می‌ترسم از شمال رفتن. امیدوارم دیگه من قربانی نشم، مثل گذشته.

واقعا بی انصافیه که پرتت میکنن یه جای بی معنی و انتظار دارن خودت معنا دارش کنی درحالی که حتی نمیدونی چه خبره چی درسته و چی غلطه باید چیکار کنی - اگر فروپاشی روانی رو پاک نمی‌کردم دقیقاً یک پیامی داشتم با همین مضمون. پیدا کردن معنا در دنیایی که تمام معانی رو ازت می‌گیرن و رنگ خاکستری رو بهت تحویل می‌دن خیلی سخته. اما هنوز هم ندانستن قدم اول دانستنه، هنوز هم بی‌معنایی چیزی جز معنا نیست.

بنظرت ، آدمای بد ، دقیقا چه صفاتی دارن؟ آدم های خوب چطور؟ چرا آدما فرزنداوری میکنن؟ چرا تعبیر معنی واقعی عشق ، انقد سطحی شده؟ چرا خدا من رو افرید؟ - گلوم درد می‌کنه. احساس تنفر دارم. ترک و طرد شده‌ام. می‌پیچونم.

https://eitaa.com/edrakxa/7921 یه سوال چرا؟؟ مگه مردم چنل نمیزنن که راحت حرف بزنن؟ - آقا ما یک شب اومدیم راحت حرف بزنیم، گزارشمون‌رو دادن به واجا.

منم چنل دارم. دوتا عضو داره که یکیش خودمم. دوست داری ببینیش؟ - خیلی خوش‌حال شدم، خیلی. لطفاً بفرست که ببینم.

hello it's me - سلام، گلوم درد می‌کنه و می‌ترسم

https://eitaa.com/edrakxa/7920 ژان دارک کیه؟ تعریف میکنی برام؟ عاشق شناختن و دیدن شخصیت ها و دنیا از زبون توام پستو - خیلی برام سخته که بی‌طرف و بدون نظر شخصی داستانش رو توضیح بدم، اما سعی‌ام رو می‌کنم. اگر خواستی جداگانه خودم راجع‌بهش صحبت و از دیدگاه معنوی خودم برات تعریف می‌کنم. خیلی خیلی خلاصه و بدون توجه به جزئیات فوق‌العاده، نورانی، مسحورکننده و بخش‌های موردعلاقه‌ام که بارها و بارها خوندم و گریستم می‌گم. چون شاید فقط از لحاظ تاریخی بخوای بررسی کنی، پس فقط از دیدگاه تاریخی می‌نویسم. ژان‌دارک حدود سال 1412 به دنیا اومد. دختر جوان و زیبایی از روستایی در فرانسه بود که در جریان جنگ صدساله‌ی بین فرانسه و انگلستان مشهور شد. در نوجوانی ادعا کرد صداهایی الهام‌بخش از قدیسان می‌شنوه که بهش می‌گن باید به ولیعهد فرانسه کمک کنه و کشورش رو نجات بده. در همون بین بخش زیادی از فرانسه در اختیار انگلیسی‌ها و متحدانشون بود و روحیه‌ی فرانسوی‌ها بسیار ضعیف شده بود. ژان‌دارک تونست فرمانده‌ها و دربار فرانسه رو قانع کنه که بهش فرصت بدن. به اردوی فرانسه پیوست و در آزادسازی شهر اورلئان نقش مهمی داشت و به همین ذلیل به بانوی اورلئان مشهور شد. خلاصه پیروزی‌اش نقطه‌ی عطفی در جنگ شد و باعث شد روحیه فرانسوی‌ها بالا بره بالأخره. بعد از اون، راه برای تاج‌گذاری شارل هفتم هموار شد و در شهر رَنس به پادشاهی رسید. ژان‌دارک در این روند نقش نمادین و سیاسی و حتی معنوی مهمی داشت، چون حضورش برای خیلی‌ها نشانه‌ی امید و مشروعیت بود. در سال 1430 ژان‌دارک در نبردی نزدیک کمپی‌ین به دست نیروهای بورگوندی اسیر شد. او رو به انگلیسی‌ها تحویل دادن و بعدها در یک دادگاه مذهبی ارتدوکس (when you know you know) محاکمه شد. اتهام‌هاش بیشتر مربوط به بدعت‌گذاری، ادعاهای مذهبی، و پوشیدن لباس مردانه =) بود. محاکمه‌اش جنبه‌ی سیاسی داشت و هدفش بی‌اعتبار کردن ژان‌دارک و پادشاه فرانسه بود تا دقت کردن و پرداختن به وجهه‌ی معنوی و مذهبی کاملاً غالبش. در سال 1431 وقتی حدود 19 سال داشت، او رو در شهر روآن زنده در آتش سوزاندن. سال‌ها بعد دادگاه دیگه‌ای حکم قبلی رو باطل کرد و او رو بی‌گناه معرفی کرد. بعدها در کلیسای کاتولیک به عنوان قدیس شناخته شد. طبق تحقیقات خودم ژان‌دارک تنها شوالیه‌ی زنِ قدیس بود. البته احتمال این‌که بازهم باشن هست، اما من پیدا نکردم. وقتی نوجوان بودم در همین جنگل‌های نوشهر، یک بنده‌‌خدایی بهم گفت تو ژان‌دارکی. باید باشی. هستی. قرار بود ژان‌دارک باشم، قرار بود سر کشیدن شراب مقدس محراب و میکائیل و شوالیه و نور. قدیسم بود. قدیسم هست. همون بنده‌خدا گفت خونه‌‌ی تو دربار فرانسه‌ست و تو، ژان‌دارک. اصلاً به‌خاطر همین اسم گپ‌مون رو گذاشتم "دربار" البته با پیشوند بخت‌سوختگان. به‌هرحال من الان ژان‌دارک نیستم، فقط گلشیدم که گلوش درد می‌کنه و شمشیرش رو گم کرده. شمشیرم چوبی بود و فکر کنم در سددز جا مونده.

فکر نمی‌کردم انقدر زیاد بشه. علاقه و شوقی که در تعریف کردن چیزهای موردعلاقه‌ام دارم ترسناکه.