ببخشید بچه‌ها، من تا همین‌جا بلد بودم امیدوار باشم. لطفاً اتوبوس رو نگه دارید. می‌خوام پیاده شم.

ببخشید به شماها ناهار دادن؟ به ما ندادن. چه‌قدر گرمه. کولر سمت شما هم سوخته؟

ببخشید ولی لعنت به این اتوبوس خراب‌شده‌ی زنگ‌زده‌تون. عجب گیری کردیم.

شماهم آره؟ مطمئن باشم؟ یا فقط من آره؟ این‌طور که نمی‌شه. همه‌مون باهم باید آره.

ببخشید. من پیام‌هارو می‌خونم اما یادم رفته چه‌طور جواب می‌دادم. ببخشید، گرمای اتوبوس بهم نساخته. پس کی می‌رسیم به اِسکله و ساحل؟ اون‌ جلویی‌ها لطفاً یکی به این راننده بزنید بلکه به خودش بیاد. خسته شدیم دیگه.

سلام، هروقت تو گرمای اتوبوس یکی روت بالا اورد حق اعتراض داری. ماهم آره

دختربچه‌ی صندلی عقبی دیشب روم بالا آورد، کی پاسخ‌گوئه؟ من بیشتر آره. شاید هم نه. به‌هرحال من‌هم آره.

کجا داری میری گلشید جان؟ کربلا؟ - قربون اون دل ساده و مهربونت برم تکه‌نان من، جدی =))))))))

چه‌قدر رویایی دارید با شرایط برخورد می‌کنید. زندگی‌مون اتوبوسه و ما هم مسافر، کربلا کجا بود؟ اگر من کربلا برم که به عاشقان حقیقی سیدالشهدا بر می‌خوره.

یادش بخیر دایی می‌خوند وایستا دنیا من می‌خوام پیاده بشم. ولی من نمی‌خواستم اون پیاده شه الان می‌خوام خودم پیاده شم

ببخشید می‌شه یک‌نفر بیاد برای من‌هم بخونه وایستا دنیا می‌خوام پیاده شم؟

بچه‌ها ولی بین خودمون بمونه، من دلم روشنه اربعین‌رو می‌بینم. حالا شاید برای خودم نه، اما برای عزیزانم.