دوستانی که از قبولی در تیزهوشان شاد هستن رو می‌بینم و احساس گریگور پیر رو می‌کنم، زمانی که داشت سرخوشی زودگذر توماس رو تماشا می‌کرد درحالی که می‌دونست چه رستاخیزی در انتظار دنیاست. پیرمرد شنل‌پوش عصا به دست و زخم‌خورده، گوشه‌ای نشسته درحال تماشای جست‌وخیز پسرک تازه‌نفس. ببخشید. من یک‌مقدار ناامیدم.

به‌نظرم لازم بود این‌رو بگم و بهتون اعتماد کنم. می‌دونم این خصلت مجازی‌ئه که همیشه مورد نقد و بررسی قرار بگیرم، اما به‌هرحال خواستم بگم من هرگز با پسری در رابطه نبودم. چیز خاصی بین من و شخص فلانی نیست. نبوده. نخواهد بود. من تکلیفم رو مشخص کردم و خداوند رو شاهد می‌گیرم که در این چند مدت، چیزی جز رفتار و گفتار عادی و خانوادگی از طرف من نبوده. این زمان رو صرف چشیدن حیات و خودشناسی کنید، برید و برگردید و بفهمید دنیا، این دنیای وسیع و در عین حال ناچیز و کوچک، فراتر از مرزهای فانی و مجازی‌ئه. و لطفاً، زین‌پس راجع‌به تفکرات درست و غلط خودتون نسبت به من و فلانی شایعه‌پراکنی نکنید. فراموشش کنید مثل یک مه صبح‌گاهی. چیزی نبوده، چیزی نیست، چیزی هم نخواهد بود. باشد که رستگار شویم.

اگه دنبال ارامشید ازین که ( تو رابطه نرید) خیلی نکته برداری کنید

از اين‌جا تا هيئت سوگواری برای من به اندازه‌ی بزرگترین رویای نیمه‌شب فاصله‌ست. اگر دعوت شدید به مجلس سوگ، یادی از ما کنید.

حیرتِ ملکوت، صبحِ کرب‌وبلا، جلوه کرده حسن در سیدالشهداء.

به ماه خیره‌ام. در تنهایی شیداکننده‌ی مکان، زمان و تجسم‌های اشتباه. رود اشک‌هام باعث می‌شه ستاره‌ها مات بشن. یادم میاد که حوّا زیاد می‌گریسته. صدای رودخانه‌ی کنار خونه‌‌ی مادربزرگ میاد. در تنهایی شیداکننده‌ی مکان، زمان و تجسم‌های اشتباه. زیر لب زمزمه می‌کنم سلام بر اولْ نورِ خلقت. به ماه خیره‌ام، به ماه خیره‌ام و این آرومم می‌کنه. چون می‌دونم این همون سیار‌‌ه‌ای‌ست که شب‌های درازی اون برگزیده، اون پارسا، اون نور، اون معشوق و عاشق خداوند بهش خیره شده و گریسته. به ماه خیره‌ام و می‌گریَم. من به همون ماهی خیره‌ام که عزیزترینم، رسول‌ِ‌خدا، محمد مصطفی شب‌ها بهش خیره می‌شد. به ماه خیره‌ام چون می‌دونم تو هم زمانی بهش خیره بودی، ای سرور جهانیان.