کاش میدونستم آخرین غروبِ شهرمون جنگه خیابونا شلوغه دستت تو دستم میدوییدیم تو کوچه که ازم گرفتنت با یه گلوله -کوروش و تامارا

کل تهران برا تو، اگه شد جنگ برا من -سارن و سامی‌لو

از من نترس،از اون نخی بترس که درون خودته.

Pov: اون اصن اهمیت نمی‌ده؛ ولی معتقده خیلی اهمیت می‌ده...

تو هم یه روز مثل بقیه؛ پشیمون بر‌میگردی پیشِ من اما دیگه من اون آدمی که تو براش مهم بودی نیستم.

همه میگن که: «ما همیشه تو داستانِ یه نفر آدم بده‌ایم»؛ ولی من توی داستانِ همه آدم بده‌ام

سول‌گرین، اون زیادی به تو دل‌بسته.

هیچکی نیازی به من نداره،چه برسه به دل بستن.

وقتی رفتار‌های بقیه رو با خودم می‌بینم اینجوری خودمو گول میزنم: «بیخیال،زیادی حساس شدی؛همین»

از یه جا به بعد منتظر نوتیفت نشدم. وقتی از خواب بلند شدم دیگه موبایلمو بخاطرت چک نکردم. دیگه برات حرفامو توی ذهنم آماده نکردم که بهت بزنم. برات چیزی ذخیره نکردم و نگفتم«بعدا براش می‌فرستم». دیگه با فکر کردن به خاطراتت هم نیشم تا بنا گوش باز نشد!

امیدوارم کسی از جمله″نه‌ بابا،اون همچین آدمی نیست″ تبدیل نشه به جمله″تو دیگه چرا..؟″