توقع، رنج است.

بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروشِ عالَمِ غیبم چه مژده‌ها دادست که ای بلندنظر شاهبازِ سِدره‌نشین نشیمن تو نه این کُنجِ محنت آبادست تو را ز کنگرهٔ عرش می‌زنند صفیر ندانمت که در این دامگه چه افتادست نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث، ز پیرِ طریقتم یادست غمِ جهان مخور و پندِ من مَبَر از یاد که این لطیفهٔ عشقم ز رهروی یادست رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو دَرِ اختیار نگشادست حافظ

خدا هست.

ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم...

دست مرا بگير كه عاشق ترم كني سلمان خانواده ي پيغمبرم كني من در قنوت نيمه شبت دور ميزنم شايد مرا بگيري و انگشترم كني آن شاخه ي گلم كه به دست تو داده اند تا هركجا كه خواست دلت پرپرم كني من آمدم كه بين سحرهاي اشتياق بال مرا بگيري و خرج حرم كني بال و پر شكسته به دردم نميخورد انگار بهتر است كه خاكسترم كني مثل كبوتريم و اسير هواي تو آقاي من بدون توسل به نام تو حالي براي توبه فراهم نميشود دست مرا بگير و به سمت خدا ببر چيزي كه از بزرگيتان كم نميشود شاعر: علي اكبر لطيفيان

سپرده‌ام به شما حاجت دل خود را مطیع امر شماییم یا ابالمهدی...

هدف، نیت، عشق، تقرب، انگیزه... جلسات بعدی: http://panahian.ir/post/7232

أعوذ بالله من الشیطان الرجیم

راه نفوذ شیطان، جاهاییه که توی ایمانت به خدا لنگ میزنی!

و ابواب الدعا إلیک للصّارخین مفتوحه