🔘«تمدید آتش‌بس»، هم‌زمان «محتمل‌ترین» و «نادرست‌ترین» نتیجه مذاکراتِ ۷۲ ساعت آتی است. اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘شرح غصّه: ای کاش که بیدار شوم باز تو باشی بی‌آنکه نخی مو ز سرت کم شده باشد... اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘کالبدشکافی شنود و ردیابی شبکه‌های مخابراتی: از آسیب‌پذیری‌های ذاتی تا پهپادهای جاسوسی اوربیتر اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘آقای «کشوردوست» اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘۳+۱ پیام ایران در جنگ رمضان که آمریکا را از شکست ایران ناامید کرد! 🎙اصغر عیوضی؛ مدیر ایتان اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘مطلبی از آیت‌الله جوادی آملی در کانال‌های داخلی باعنوان «مذاکره با مستکبر تمنای محال است، فقط باید جنگید» درحال انتشار است که پس از بررسی به‌عمل آمده کشف که این مطلب از کتاب «بنیان مرصوص/ص۲۷۵» معظم‌له می‌باشد و فرمایش جدید ایشان نیست. اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘اعتراف سیاوش اردلان گزارشگر BBC به اشتباه اپوزیسیون در مورد براندازی جمهوری اسلامی اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

🔘جنگ بهتر است یا تمدید آتش‌بس؟ اختباس: در وضعیت تقابلی امروز میان ایران و دشمن، سه سناریو با پیامدهای متفاوت پیش‌روست: توافق، جنگ و آتش‌بس. چون توافق فعلا در دسترس نیست، به دو سناریوی مهم می‌پردازیم: ۱. سناریوی درگیری نظامی (خروج از بن‌بست): این گزینه برای آمریکا و متحدانش «پرهزینه» است؛ چرا که منافع کشورهای حاشیه خلیج فارس، امنیت رژیم صهیونیستی و ناوگان دریایی آمریکا را مستقیماً زیر ضربه می‌برد و «قدرت نرم» واشنگتن را در افکار عمومی تضعیف می‌کند. ۲. سناریوی محاصره در سایه آتش‌بس (فرسایش تدریجی): این گزینه برای آمریکا «مطلوب» است؛ زیرا بدون درگیری مستقیم، فشار اصلی را بر اقتصاد ایران و بحران انرژی اروپا (به دلیل بستن تنگه) متمرکز می‌کند. از منظر امنیتی، تداوم محاصره دریایی تحت عنوان آتش‌بس، هزینه هنگفتی برای ایران است. بنابراین، برهم زدن موازنه و ورود به فاز نبرد فعال، با هدف مجبور کردن دشمن به شکستن حصر، منطقی‌ترین گزینه برای خروج از انفعال فعلی محسوب می‌شود. اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas

💢مذاکرات؛ ناموسی‌سازی و ناموس‌زدایی همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، با پایان یافتن موقت فاز نظامی و ورود به فاز دیپلماتیک جنگ، مطابق معمول افکار عمومی هواداران کلیت نظام در ایران شاهد تنش و دودستگی در خصوص اصل مذاکرات و مفاد آن بود. بی‌هیچ حاشیه‌ای چند نکته در باب مذاکرات به ذهن نگارنده می‌آید که ذیلاً تقدیم می‌شود: 1⃣ عرصه سیاسی در ایران روزی به نضج و پختگی می‌رسد که به این جمع‌بندی برسد که (لااقل گاه) می‌بایست میان مذاکره و مذاکره‌کننده تمایز قائل شود. چه آن‌که این دو ضرورتا و هماره یکی نیستند. مذاکره می‌تواند (عموما از حیث زمینه و استثنائا از حیث اصل) خوب یا بد باشد و در عین حال، مذاکره کننده ضرورتا نه قهرمان باشد و نه خائن. به‌ویژه اگر مذاکره‌کننده نه طباخ که صرفاً رسول و پیام‌بر اراده و اجماع سیستم خود باشد. چیزی که باید بر آن متمرکز بود آن است که آورده و ستانده مذاکره را حسب ظرفیت‌ها و امکانات و محدودیت‌های دو طرفِ میز مذاکره ارزیابی شود. با چنین ملاحظه‌ای عموماً تمرکز بر شخص مذاکره‌کننده و نیت‌خوانی از او و تمجید و تسقیط او اگر از سر پروژه سیاسی نباشد، حکماً ناشی از جهل سیاسی خواهد بود. 2⃣ فضای کنونی در ایران مشحون از ادبیات دو پروژه سیاسی است. الف: پروژه ناموسی‌سازی یا متورم‌سازی خطوط قرمز مذاکرات. ب: پروژه ناموس‌زدایی از دارایی‌های استراتژیک قابل مذاکره. طرف اول بی‌توجه به آن‌که کشور ظرفیت‌های محدود و معینی برای جنگ دارد، اساساً میز مذاکره را محلی برای امتیازگیری یک‌طرفه می‌داند و هرگونه امتیازدهی متقابل را به مثابه خیانت تعریف و مذاکره‌کننده‌ای که کم‌ترین امتیازی بدهد را خائن تلقی می‌کند! (نگاهی که برون‌داد آن، گاه در تریبون تجمعات خیابانی شبانه دیده می‌شود.) این عده نسبت به پیامدهای منفی تجویزشان که ممکن است به استمرار جنگی منتهی شود که خارج از توان کشور است، گردن‌نگیر هستند. طبیعی نیز هست. مسئولیت اداره یک کشور ۹۰ میلیونی را برعهده ندارند. از جزئیات میدان هم بی‌اطلاع هستند. بعید هم هست درکی کامل و تجربه‌ای شامل از ابعاد حکمرانی داشته باشند. برای همین است که گاه آدمی احساس می‌کند این طیف ایده «جنگ بی‌پایان» را دنبال می‌کند. طرف مقابل اما بی‌توجه یا کم‌توجه به خون‌دل‌هایی که در تمام این چنددهه (به درست یا غلط) برای تحصیل دارایی‌های استراتژیک موجود خورده شده است بار دیگر به سیاست بدیم بره و توافق به هر قیمتی روی آورده‌ است و گاه حتی با نیتِ خیرِ دفعِ ضررِ بیش‌تر، سیاست حاتم‌بخشی بی‌قاعده را تجویز می‌کند؛ بی‌آنکه پیامدهای تجویزشان در امکان جری‌تر شدن دشمن و تشویق آن به حملات بعدی یا لااقل تسهیل استمرار جنگ را گردن بگیرند. کما آن‌که مسئولیت تجویزهایی پیشینی‌شان را گردن نگرفتند. این‌جاست که ما مجدداً با یک دوقطبی افراطی و کوچه‌بازاری مواجه هستیم که هر دو سر آن با یک چیز بی‌گانه‌اند: محاسبات علمی برآمده از عقل سرد. یک طرف متهور است و طرف دیگر خائف... بی‌هیچ تعارفی این ها دو لبه قیچی نابودی ایران هستند. کما این‌که تاکنون بوده‌اند. چیزی که امروز بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، سکوت و واگذاشتن مفاد مذاکره به مقامات عالیه و خارج کردن آن از گیس و گیس‌کشی‌های خیابانی و رسانه‌ای است. سیاست خیابان‌زده به همان اندازه مهلک است که سیاست رسانه‌زده. 3⃣ در هر مذاکره‌ای مواردی مانند تمامیت ارضی، برنامه دفاعی و نفوذ منطقه‌ای می‌بایست خط قرمز تلقی شود؛ مواردی هم‌چون پروژه هسته‌ای، مدیریت تنگه هرمز و کم و کیف روابط با آمریکا (اگر کسی این را به وادادگی تعبیر نکند!) قابل مذاکره. و البته مهم‌تر از این‌ها، جزئیات و مفاد مذاکره است که: خداوند در جزئیات است... 4⃣ از حیث شخصیتی و سلامت نیت به هر دو مذاکره‌کننده ارشد نظام یعنی محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی اطمینان کامل دارم. از دید من، این دو ساده‌اندیش، خودشیفته و مشورت‌ناپذیر نیستند. خوش‌تربیت هستند و لذا تن به خیانت نخواهند داد‌. ولو آن‌که تهدید به مرگ شوند. این درک من از شخصیت این دو نفر است و از دید من این دو ویژگی بسیار مهم است؛ والله عالم... بله حالا ممکن است من بعدها با تمام داده و ستانده مذاکرات موافق نباشم. این چیز دیگری است... اختباس؛ جدال و روشنگری https://eitaa.com/ekhtebas