الان رسیدم خونه و یک عالمه حرف دارم و یک عالمه چیز که باید اینجا بگم تا پیروانم به راه درست بِگِروند ولی چنان لِه و خسته و داغون و نابودم که هر تیکه از بدنم داره یه وری میره و تعادل جسمی و ذهنیم صفره حس میکنم رسالتی که برای کانالم در نظر گرفته بودم عملیاتی نشده از بس بی تمرکز و بی وقت بودم این چند وقت و چه حیف

ماتیاجولی و حلوین( به طور موقت) لطفا تولید محتوا کنید از معدود کانال هایی که تو این ایتای نادوستداشتنی دوسشون دارم کانال های شماست و آخر شب حتما چکتون میکنم ببینم چی گذاشتید که لذت ببرم و ذوق کنم و بخوابم

وای امروز چقدر روز عجیب و پر شوک و پر ماجرایی بود!!!!

دوستان وقتی حاج آقای مجتبی آقای خامنه ای که تو صحبت هاش حتی درمورد پویش جانفدا که الویت ثالث و رابع هم نیست در مقایسه با مساله ای مثل لبنان حداقل از نظرما، حرف زد ولی در مورد لبنان مطلقا هیچی نگفت! ما چی میتونیم بگیم و چیکار میتونیم کنیم؟ به رغم اینکه جگرمون خونه برای لبنان و ناراحت برادرانمون زیر آتش اسرائیل هستیم ! باید بدونیم پشت این سکوت ظاهری استراتژی و راهبردی قطعا وجود داره که مثلا باعث شده سید مجتبی حتی تو پیامش اشاره هم نکنه به این موضوع ! پس خشمتون رو کنترل و کانالیزه کنید و همه چی رو باهم قاطی نکنید و کمی صبوری داشته باشید تا ببینیم چی میشه!

اینارم من باید بگم بهتون ؟! :)

قشنگترین و عاشقانه ترین فیلم کوتاه جهان.. 🙂♥️ 《 @Women92 》 📍مطالعات اسلامی زنان

۳:۲۷ دقیقه نصفه شبه دارم تو کلیپ های هایی که از ۹ اسفند توگوشیم سیو کردم میگردم و خودمو زجر میدم،شبیه روضه خون ها که افسانه و واقعیت و تلقی خودشون رو قاطی میکنن تا از مخاطب اشک بگیرن ، به اوج خلوتی و سکوت و تنهایی شب که میرسم هر کار میکنم که گریه رو هم بیارم تو این بزم تا احوالاتم بشه نور علی نور با این یه نَموره غم و دلتنگی و تنهایی و شب و اشک یک بساط عشق بازی حسابی راه ميندازم... با اون کلیپی که رفته خونه ی خانواده شهید ارمنی بیشتر گریه کردم ، اون حجم از مهربونی وقتی مادر شهید به شوهرش میگه دست اقارو نگیر اذیت میشه و در جواب زنِ اون پیرمرد میگه من دست ایشون رو گرفتم نه ایشون دست منو چون ازشون خوشم میاد ، با دیدن اون حجم از مهربونی ، اون حجم از گرمی و محبتی که از لحن و کلمات و زبان بدن چکه میکنه قلبم میگیره، دلم میخواد بغلش کنم از پشت گوشی ، صورتمو می‌چسبونم رو صفحه گوشی و با اشکام خیس میکنم صفحه رو، رضایی این کلیپ رو میفرسته و میگه بااین خیلی گریه کردم نگاهش میکنم و میرسم به اونجا که میگه من شما رو نمیبینم و دوستتون دارم ... قلبم درد میکنه سنگینه نه یک درد و سنگینی انتزاعی حسش میکنم کاملا ، میبینمش ... خدای من ... این منم که ساعت سه نصفه شب به این حال افتادم برای خامنه ای ، بعد از ۴۰ روز از نبودنش ... باور پذیر نیست حتی برای خودم

از نظر حجم مهربونی و مناسب برای ژانر گریه های امشب...

اصلا تحمل آدم انرژی منفی ، بد مود ، ناامید از زندگی ، بدبین به آینده و غرغرو رو ندارم ! یعنی حتی لحظه ای ... سریع هم فازشون میگیرتم و انرژیم رو میارن پایین ... مهم نیست چه مشکلی دارید چون خودم هم کم مشکل نداشتم اما وقتی در معاشرت با منید لطفا نگاه های ناامیدانه دارک خسته مآبانه و اینجوریتون رو برون ریزی نکنید چون من اصلااااا دوست ندارم و اذیت میشم

آدم بشاش و بی شیله پیله و امیدوار و موحد و روشن بین و بیخیال دوست دارم... آدمِ اینجوری نه از بی مشکلی و خوشی ای که زده زیر دلش آدمی که با وجود مشکلاتی که ذاتی زندگی همه آدماست باز هم اینجوریه...