چرا بارون شد رو جرقه‌ی نوری که خودش هدیه ‌کرده بود به زمستونِ تاریکِ قلبم؟

رفت و ندید که این مُرداب، بعدِ خاک شدنش میونِ موج‌های دریا، حسرت به‌دلِ برگ نیلوفرش خشکید.. چی‌شد که میونِ مقدمه‌ی داستان‌مون، صدای سوت پایان ریخت دیوار آرزوهامون رو؟

روز سختی بود مامان، مرسی که چیزی ازم نپرسیدی.

آخ که چقدر احساس می‌کنم زندگی واقعیه برام

غم و خستگیش ذوق و دیوونگیش روزمرگیش روزمرگیش‌...

اینکه هم دم باشگاه‌ هم دانشگام ایستگاه اتوبوسه از خوش‌شانسی‌هاییه که نمی‌تونم انکارش کنم

قراره توی بهشت هم وقتی هوا ابری و بارونیه، صدای چاووشی پخش شه :)

ظهر بهش پیام دادم که نه.. احتمالا این‌بار واقعا خوب نیستم و حالا...دراز کشیدم و ته‌مونده‌ی عطرش رو از روی بالش نفس می‌کشم و یه لبخند عمیقه که برام مونده دیگه نه خبری از ورقای قرص هست، نه شیشه‌های شکسته‌ نه لباسای رو زمین؛ فقط عطرش مونده برام و لبخندی که تموم نمی‌شه. و این ترکیب برای ادامه‌ی زندگی‌م کافیه.