ظهر بهش پیام دادم که نه.. احتمالا این‌بار واقعا خوب نیستم و حالا...دراز کشیدم و ته‌مونده‌ی عطرش رو از روی بالش نفس می‌کشم و یه لبخند عمیقه که برام مونده دیگه نه خبری از ورقای قرص هست، نه شیشه‌های شکسته‌ نه لباسای رو زمین؛ فقط عطرش مونده برام و لبخندی که تموم نمی‌شه. و این ترکیب برای ادامه‌ی زندگی‌م کافیه.

_خسته شدم ازت. + منم از خودم خسته‌‌ام. بیا باهم ترکش کنیم منِ خسته‌کننده‌رو. هوم؟

بازهم پروانه‌ها رقصیدن و من مثل همیشه اون‌هارو بالا آوردم.

روز ۲۷۴م: من هنوز اینجا موندم یه داستان نیمه‌کاره، که نویسنده‌اش مُرده!

میدونی که از هم چیزی نمی‌دونیم و این خواسته خودت بود.. من هم لبخند میزنم و میگم "تو هیچی از من نمیدونی" اما؛ این کنایه کوچک و بی نقص ب اندازه آتیش گرفتن بال پروانه سریع و دردناک تموم می‌شه. چون تو انقدر می‌‌دونی که من بدون تو حتآ نمیتونم لبخند بزنم...