به گفته شاندل:« کسی میتواند در پای عشق بمیرد که پیش از آن زندگی در پیش چشمهای وی مرده باشد».
صفحه۷،مقدمه.
آنچه بر ما میگذرد و آنچه بدان دچاریم جدیتر و حیرت انگیزتر از آن است که بتوان چندان «خاطر جمع» بود که دلهره قضاوت این و آن را داشت و چندان «بی درد» زیست که از لقد ناقدی بفغان آمد.
صفحه۱۶،مقدمه.
تو نمیدانی که زنده ماندن دردناکترین حادثه است؟ چه نابینایانند آنها که این شهر را شلوغ میبینند و چه ساده لوح که از جمعیت سخن میگوید.
صفحه ۵۰.