و درد چنان بر جانم پنجه افکندهاند و چنان بیرحمانه درونم را در خود میفشارند که احساس مرگ میکنم. امواج ملتهب و تازه نفس این طوفان چنان بر دیواره رگهایم، قلبم و روحم میزنند که صدای شکستن استخوان را در اندرونم میشنوم
کاش در این لحظه میبودی و مرا از چنگ این کلمات بیدردی که مرا نمیفهمند رنجم را حس نمیکنند-و اکنون برای آنکه مرا به تو بگویند جز این قاصدان گنگ چارهای ندارم- نجاتم میدادی.
صفحه۵۷.
دوست داشتن از عشق برتر است. عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی، اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال. عشق بیشتر از غریزه آب میخورد و هرچه از غریزه سر زند بیارزش است و دوست داشتن از روح طلوع میکند و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نیز همگام با او اوج مییابد.
صفحه۶۲.
نمیدانی که در این حال کسی که حلقومی برای فریاد کشیدن ندارد، دلی برای طغیان کردن ندارد، زبانی برای گفتن ندارد و پایی برای رفتن ندارد، انگشتی برای نوشتن ندارد، عاجز عاجز عاجز است، و سراسر، تبدیل شده است به اسکلتی از عجز، شده است مجموعهی استخوانیایی از عجز.
صفحه۷۵.
