از «بودنِ» خویش بزرگ تر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند. صفحه۵۸.

🔖کویر-دوست‌داشتن‌از‌عشق‌برتر‌است:

دوست داشتن از عشق برتر است. عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی، اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت روشن و زلال. عشق بیشتر از غریزه آب می‌خورد و هرچه از غریزه سر زند بی‌ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می‌کند و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نیز همگام با او اوج می‌یابد. صفحه۶۲.

دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت. صفحه۶۳.

عشق اسارت در دام غریزه است و دوست داشتن آزادی از جبر مزاج. صفحه۶۵.

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن. صفحه۶۵.

نمی‌دانی که در این حال کسی که حلقومی برای فریاد کشیدن ندارد، دلی برای طغیان کردن ندارد، زبانی برای گفتن ندارد و پایی برای رفتن ندارد، انگشتی برای نوشتن ندارد، عاجز عاجز عاجز است، و سراسر، تبدیل شده است به اسکلتی از عجز، شده است مجموعه‌ی استخوانی‌ایی از عجز. صفحه۷۵.

نمی‌دانی برای یک اسکلت درد کشیدن چگونه سخت! است تا کجا سخت است! صفحه۷۶.

🔖کویر-معبودهای‌من:

خوب بودن! کلمه‌ی هیجان آوری نیست. خوبی، در فارسی شکوه و عظمت خارق‌العاده ندارد؛ با متوسط بودن و بی بو و خاصیت بودن هم صف است. خوب بودن در نظر ما، یعنی بد نبودن و این معنی مبتذلی‌است. آدم خوب به چه کسانی می‌گوییم؟ به آدم‌هایی که فقط به درد دامادی می‌خورند و تشکیل خانواده و سرسامانی شسته رفته و راحت و نقلی؟ کسی که هم به حرف طبیعت گوش می‌کند و هم به حرف همه‌ی آدم‌ها ؟ آدم خوب یعنی کسی که هیچکس از او بدش نمی‌آید؟ یعنی چه؟. صفحه۸۴.