وقتی تظاهر می کردم که آدم باهوشی هستم، مردم شروع می کردند به شایعه پراکنی در مورد اینکه منآدم باهوشی هستم. وقتی مثل یک آدم بی کار و بی عار رفتار می کردم، شایعه ها حول محور بی عاری من می گشت. وقتی وانمود می کردم که در نوشتن عاجزم، مردم می گفتند در نوشتن عاجزم. وقتی مثل دروغگوها رفتار می کردم، دروغگو خطابم می کردند. وقتی مثل یک آدم پولدار رفتار می کردم، شروع می کردند به شایعه پراکنی در مورد اینکه من آدم پولداری هستم، وقتی وانمود می کردم آدم بی تفاوتی هستم، مرا جزو آدمهای بی تفاوت طبقه بندی می کردند، اما وقتی ناخوداگاه از درد ناله می کردم، چون واقعا درد داشتم، شروع می کردند به شایعه پراکنی در مورد اینکه دارم تمارض می کنم.
دنیا بد جوری درهم و برهم است.
صفحه ۸۸.
«جواب تو.
لطفا، جواب بده!
فقط در این صورت برای من خبر خوبی خواهد بود.
چشمانتظار احساس حقارت، از هر نوعی، پیش خود گلایه می کنم.
بازی در نمی آورم؛ واقعا در نمی آورم.
به همین خاطر به تو التماس می کنم.
احساس می کنم از شرم خواهم مرد
غلو نمی کنم.
هر روز و هر روز منتظر جوابت هستم؛ شب و روز به خودم می لرزم.
مرا به "غلط کردم" نینداز.
صدای خنده ای خفه از دیوار ها میشنوم. شب، دیروقت، در رخت خوابم غلت می زنم.
تحقیرم نکن.»
صفحه۹۱.
قانع شده ام که همه ی آنآدمهایی که دنیا آن ها را خوب می داند و بهشاناحترام می گذارد، همهشان دروغ گو و حقه باز هستند. من به دنیا اعتمادی ندارم.
صفحه۱۲۲.
حتی اگر دهها هزار نفر مرا به باد انتقام بگیرند، میتوانم آنها را به باد انتقام بگیرم:«چون شما خودتان برچسب ندارید خطرناکتر نیستید؟»
درک میکنید؟
صفحه۱۲۳.
بقیه نودُنه درصد از وقت ما صرف انتظار کشیدن میشود. من در آرزوهای گذرا انتظار میکشم. احساس میکنم سینهام به خاطر صدای پای خوشبختیای که از راهرو به گوش میرسد، دارد له میشود. خالی. آه، زندگی خیلی دردناک است؛ واقعیتی که این باور جهانی را تایید میکند: بهتر بود به دنیا نمیآمدیم.
صفحه۱۲۳.
