به دستِ آه بسوزانم؛ که شعله ور شدنم دود است. کفن به سرفه بپوشانم؛ که سر به سر بدنم دود است. و نخ به نخ دهنم دود است. غمت غلیظ ترین کام است؛

بتاز گَله یِ اکسیژن؛ و راه مال رویی چیزی به سمت پنجره پیدا کن. هوایِ حبس نفس‌ گیر است. بتاخت قفلِ مرا وا کن بتاز‌ ای که پُر از راهی.

و دائم الغمی اما خودت ادامه نداری غرور منقطع النسل عماره سازِ خرابی تو برگزیده نبودی قبول کن که نبودی قبول کن که رسولی، بدونِ معجزه هستی بلند مسئله هستی ولی بدونِ کتابی؛ دریچه ای که تپید و جهان کوچک ما را به نور خواند گرفتست بیا و زنده شو ای ماه؛ که مثلِ فاتحه هر شب بر این دریچه بتابی.

با سرفه ام در خواب، حس میکنم دردِ نجّار بودن را؛ از نردبان بودن، بسیار غمگینم؛ از آسمان بودن، بسیار غمگینم؛ تمرین کنم باید، دیوار بودن را. چون فوجِ ماهی ها، در نفت میمیرم دریای آلوده، دارد به آرامی کم میکند از من، بسیار بودن را.

دل بادبادکیست حصیری آهی که میوزد دل ما را تا اوج میبرد به اسیری؛ با هر نخ بریده شهیدی است دلهای رفته را بگذارید در اوج افتخار بمیرد.

هم درشت و غمگینیم؛ هم سیاه و بدبینیم. هم برای آبادی قطره ای نمیباریم. هم نگه نمیداریم حُرمت خرابی را؛

تو را ببوس که لب هایت، هنوز طعمِ عسل دارد؛ تو را بخواه که آغوشت، هنوز میلِ بغل دارد؛ تو را بکار و شکوفا شو. تو را بچین و تو را بو کن.

«Summertime sadness»