قم هی ابری میشه هی نمیباره مثل من.

اینجوری نمیشه زندگی کرد. باید برم حرم.

یا لطیف، اِرحم عبدک الضَعیف.

این واژه ها صراحت تنهایی من اند با اینهمه، مخواه که تنها ببینی ام

کمی تحمل، تا حرم نزدیک است.

بغض هام رو بخر.

امشب خدا به خیر کنه.

تلاشم واسه نوشتن ستودنی بود، اما نمیشه به نوشته کشوند.

مثل اون روزی که گریه نشد، سردرد شد.

اصرار مرگ را بپذیرم چه میکنی؟ در حسرت وصال بمیرم چه میکنی؟ عاشق که نیستی تو، اقلا غیور باش! از مرگ اگر که بوسه بگیرم چه میکنی؟ بیرون این قفس خبری نیست، سر مکوب آرام باش مرغ اسیرم! چه میکنی؟! در شعله‌های عشق عظیمم نسوختی با کینه‌های قلب حقیرم چه میکنی؟ دارم غرور ریخته را جمع میکنم... اینبار من تو را نپذیرم چه میکنی؟ رباب کلامی