نوشتن از زخم‌ها تو رو زخمی‌تر میکنه سکوت کن موجود دوپا

‌ ‌ ‌ ‌

چشم هایش همچون ناقوسی‌ست که طنین می‌افکند بر جانِ کلیسا... چشمانی آتشین از عشق؛ با پیچکِ مژگانی که رعشه اندازند خوشا به غم و خوشا به فرح اگر که ساکن زیبایی‌هایند در آن‌ دو دُرِ کهرباگون و آن آواز، که لرزشی‌ست مداوم‌؛ بر دلِ درختان و ساکنین‌‌شان بر جان گنجشک ها و جانِ مرغابی ها و لک‌لکانی‌ که سُرور نجوا می‌کنند. لبانی یاقوتِ کبود که رنگ می‌افکند بر سرخی‌ها بر گیلاس ها و سیب ها این نغمه زمزمه‌ی چیست؟ این سرودِ سرزنده‌ایست از کلیسایِ هستی این صدای‌توست که نماد است از چشمانت و از سرخی لبانت این ها آیت اند از جانِ نحیف نیمه جانمان که عزت نهادی و حیاتمان دادی. -ف.

لعنت بر این جهانتان.

انسان‌های بی‌اندوه، به معنای متعالی کلمه، هرگز انسان نبوده‌اند و نخواهند بود. از این صافی‌انسان ساز نترس! [نادر ابراهیمی]