Keep laughing.

توی زندگیم، دلم آدمی مثل بابا اسماعیلو میخواد.

فانوس سر در ورودی خانه‌اش واقع در دامنه کوه، روشن است و پرنور؛ خانه، خانه‌ی عزیز. پناهگاهی گرم و راحت، تنها جایی که همه چیز عالی است. هنگام باز کردن در اتاق با صدای بلند اعلام می‌کند من آمدم! روحیه‌اش فوق العاده است. داخل خانه سکوت محض است، اما این موضوع جلوی استاد را نمی‌گیرد. در حالی که دسته گل را مثل مشعل در دست گرفته، از راهروهای خانه عبور می‌کند و وارد اتاق کارش می‌شود. من آمدم. توی باران گیر افتادم؛ عجب افتضاحی! این‌ها را دوست داری؟ به من گفته‌اند همه چیز درست همانطور که می‌خواهم می‌شود. «استاد با قاب عکسی حرف می‌زند که بالای میز کارش قرار دارد. داخل قاب، عکس زنی قرار دارد که اندکی پیش استاد برای همیشه از او جدا شد.» صفحه ۳۲.

شیرینی‌ها رو شب‌هنگام‌ نپز، بخواب.

ماه.

لیریک.

و اگر من زنده نماندم و به خانه ی پشتِ‌ آبیِ آسمان‌رفتم تو به جای من زندگی کن آبی باش و پروانه برقص و بچرخ و به جای من بنویس که روزهای خوب را دیدی که روز های بی درد را زیستی بنویس، از خودت و لبخندهای زیبایت عزیزکم، برای من گریه نکن که من برای خودم فراوان گریسته ام قهوه ات را به اندازه بنوش و به یاد من پایِ سیب های گرمِ معروف ات را بپز و بدان که مرگ مرا از رنجی عظیم رهانید و بدان که جانشینِ تو در این سینه، خداوند نشد. -ف.

وقتی به مرگ فکر میکنم جسمم به ژرفای یک اقیانوس آغوش میخواد.