و اگر من زنده نماندم و به خانه ی پشتِ‌ آبیِ آسمان‌رفتم تو به جای من زندگی کن آبی باش و پروانه برقص و بچرخ و به جای من بنویس که روزهای خوب را دیدی که روز های بی درد را زیستی بنویس، از خودت و لبخندهای زیبایت عزیزکم، برای من گریه نکن که من برای خودم فراوان گریسته ام قهوه ات را به اندازه بنوش و به یاد من پایِ سیب های گرمِ معروف ات را بپز و بدان که مرگ مرا از رنجی عظیم رهانید و بدان که جانشینِ تو در این سینه، خداوند نشد. -ف.

وقتی به مرگ فکر میکنم جسمم به ژرفای یک اقیانوس آغوش میخواد.

ولی بگذار دلتنگی خفه ات کند.

حافظ گفت صبر کنم، آخه دیگه چقدر صبر حافظ جان.

بازم ماه.

خداحافظی با تو، همیشه تلخ است.

Sweet moon.

در همین کیهانِ هیچ و پوچ زندگی میکنیم و بزرگ میشویم. عاشق می‌شویم و صدای قلبمان که گرومپ گرومپ میزند را می‌شنویم. در همین جا .. در همین جایی که "هیچ" صدایش می‌زنی. اشک می‌ریزیم در آغوش میگیریم می‌بوسیم و لمس می‌کنیم؛ این جا آنقدر ها هم هیچ‌نیست. _ف #صندوق‌پستی #پارت۱