فراموشی، از حقیقت نمی‌کاهد.

پیکر شهید حسن نصرالله بعد از ۱۵۰ روز به خاک سپرده شد ، فکر کنم صبر برای هرچیز هنر انسان های بزرگه ... حتی صبر برای خاک .

این چند روز چیزهای جالبی دیدم و شنیدم؛ رفتیم موکب سودانی ها، برایمان از تظاهرکنندگان سودانی در ۱۲ بهمن سال ۵۷ گفتند که نگران از جان امام خمینی به خیابان آمدند، از هموطنانشان که در دل جنگ داخلی دست به دعا برای ایران اند، از خیل جوانان مصری متولد سال ۲۰۰۶ گفتند که اسمشان حسن نصرالله(دقیقاً با همین ترکیب) است، جوانی سوری را دیدم که از ۱۴ سالگی تا ۲۲ سالگی با داعش جنگیده بود و امروز خودش در قم برای ایران شعار می‌داد و نیم دیگر خانواده‌اش در جنوب لبنان درگیر جنگ بودند، سیدی افغانستانی دیدم که چهار نفر از فامیل درجه یکش در دفاع مقدس شهید شده بودند و خودش هم جزو گردان فاطمیون بود و در سوریه جنگیده بود، سید با اینکه شناسنامه ایرانی نداشت ولی خودش را برای نبرد با اسرائیل آماده کرده بود، عالم زاده‌ای افغان دیدم که متولد نجف بود و سال ۵۸ که صدام او و خانواده‌اش را از عراق بیرون کرد، در روزگاری که افغانستان درگیر جنگ با شوروی بود، آن‌ها در قم مستقر شدند. او در دفاع هشت ساله از ایران دفاع کرده بود و بعدتر یک سالی در افغانستان با آمریکا جنگید، اکنون هم با اینکه سن و سالی داشت ولی آماده دفاع از ایران بود. سرِ چهارراه صفائیه که پرچم ایران را نگه داشته بودم گروهی عراقی آمدند و با خوش روئی پرچم را از من گرفتند تا دقایقی نگه دارند، بزرگشان گفت ما از بغداد آمده‌ایم و کلی پول و طلا برای کمک به ایران با خودمان آورده بودیم. پرچم ما را بوسید و گفت این فقط پرچم ایران نیست، پرچم علی بن ابی‌طالب(ع) است و کل مسلمانان زیر این بیرق جمع اند.