سخنی‌نمی‌ماند، تامل برانگیز بود. و دعایی زیبا... تشکر.

حقیقت این است در واقع، کمی خجالت زده شدم! تمام‌نوشته های من‌رنگ و بوی چیزی از تجمع گلایه ها ، دلتنگی ها ، ناراحتی ها و غم های من است، اما چه کنم؟ دلِ آدمی‌ست دیگر ، ننویسم می ترکد، ننویسم دق می‌دهد ، خفه می‌کند، از لطف شماست که می‌خوانید وگرنه من حتی تصورش را هم‌نمی‌کنم کسی متن‌های بلندِ جنگ‌زده مرا بخواند. صرفا دل‌خوشی‌ست و تبادر های ذهنی. امید که واقعا هر آنچه‌ از دل‌ بر آید ، لا جرم بر دل نشیند.