امروز اومدم یه جایی

که عاشق وایب خوبشم

یه آبیِ یکدست و صاف، با ابرهای سفیدِ پفکی که پراکنده‌ن و انگار دارن آروم تو آسمون شنا میکنن؛ نور آفتاب که به تنت میخوره انگار قلبت گرم میشه🫀🔆. باد خنک توی تاروپود وجودت میچرخه و هرچی حال بد و انرژی منفی داری با خودش میبره🌬. صدای امواج رو که گوش‌ میدی کم کم چشمات سنگین میشه، بدنت شل میشه، شونه‌هات پایین میان و افکارت یکی‌یکی خاموش میشن🔇. با خودت میگی کاش میشد همین حال و هوا رو یه جایی نگه داشت، که هر وقت دلت گرفت، دوباره بیای همین‌جا بشینی..

قراره چه کنیم🚶🏻‍♀؟ من تصمیم گرفتم عصر که یکم آفتاب آروم‌تر و ملایم‌تر شد، پیاده برم سمتِ ساحل.