📣با سلام و درود با پیگیری های صورت گرفته و درخواست ارائه کلاس در زمینه مسمومیت های با سیانید و هیدروژن سولفید کلاس وبیناری با تدریس همکاران‌در سازمان‌اورژانس برگزار می گردد. ‌ 🙏🏼همکاران محترم از این طریق وارد برنامه LMS شوند: وارد سامانه www.ems.gov.ir شده، نام کاربری و رمز عبور هر دو کد ملی ثبت نمایند سپس از قسمت LMS وارد درس های من شده و درس مدیریت و درمان مسمومیت با سیانید و سولفید هیدروژن را انتخاب نموده و وارد کلاس شوند لطفا برای همکاران یادآور شوید حتما برنامه ادوب کانکت را روی گوشی یا کامپیوتر خود نصب داشته باشند.🌱📢 ‌ 🔰اطلاع رسانی کنید

👆👆👆👆👆 مسمومیت با سیانید

ما به سوی میدان جنگ پرواز می کنیم.. 🚨https://eitaa.com/DisastermedHashemi 🚑https://eitaa.com/emsedu ✳️https://ble.ir/DisastermedHashemi 🖥https://www.aparat.com/Esfahan_ems

✅از نگرانی تا آرامش،فقط یه تماس با 1570 فاصله است 〽️کاملا رایگان و محرمانه 🎗ارائه خدمات مشاوره، راهنمایی و فوریت های روانی-اجتماعی ⏰همه روزه از 8الی 24 🚨https://eitaa.com/DisastermedHashemi 🚑https://eitaa.com/emsedu ✳️https://ble.ir/DisastermedHashemi 🖥https://www.aparat.com/Esfahan_ems

🔴 *قدرت داوطلب شدن: چرا کمک به دیگران، پادزهر حس درماندگی است؟* در روزهای پرالتهاب و بحرانی، یکی از فلج‌کننده‌ترین احساساتی که تجربه می‌کنیم، «حس درماندگی» است. وقتی اخبار را می‌خوانیم و احساس می‌کنیم هیچ کنترلی روی اتفاقات بزرگ بیرون نداریم، روان ما به سمت انفعال و افسردگی می‌رود. اما روان‌شناسی بحران یک راهکار شگفت‌انگیز و اثبات‌شده برای خروج از این فلج روانی دارد: *«به دیگران کمک کنید تا روان خودتان نجات پیدا کند.»* 🟠 چرا این اتفاق می‌افتد؟ *۱. تغییر نقش از «قربانی» به «عامل»* وقتی داوطلبانه قدمی برای کمک به دیگری برمی‌داریم، مغز ما پیام مهمی دریافت می‌کند: *«من بی‌دفاع نیستم، من توانمندم و می‌توانم تغییر ایجاد کنم.»* این کار تمرکز ما را از دایره‌ی اتفاقاتی که در کنترل ما نیستند، به دایره‌ی چیزهایی که در کنترل ما هستند (یعنی رفتار و شفقت خودمان) برمی‌گرداند. *۲.ترشح پادزهر استرس در مغز* از نظر بیولوژیکی، کمک کردن به دیگران باعث ترشح هورمون‌های اکسی‌توسین (هورمون پیوند و آرامش) و دوپامین می‌شود. این هورمون‌ها دقیقاً مانند پادزهر در برابر هورمون استرس (کورتیزول) عمل می‌کنند. *۳. ساختن شبکه‌ی امن اجتماعی* بحران‌ها تمایل دارند ما را منزوی کنند، اما کمک کردن، ما را به دیگران متصل می‌کند. احساس تعلق به یک شبکه حمایتی، یکی از قوی‌ترین عوامل تاب‌آوری در برابر بحران‌های جمعی است. 🟠 *در شرایط بحران، چگونه داوطلب شویم؟* داوطلب شدن لزوماً پوشیدن جلیقه امداد و کارهای خارق‌العاده نیست. «اقدامات کوچک محلی» معجزه می‌کنند: 🔸سر زدن به همسایه سالمند یا تنها و اطمینان از سلامت او. 🔸مراقبت چند ساعته از کودک یک دوست یا همسایه، تا والدینش بتوانند کمی استراحت کنند. 🔸پختن یک وعده غذای ساده برای خانواده‌ای که می‌دانید در شرایط سختی است. 🔸اهدای خون در مراکز مجاز. 🔸حتی آرام کردن فضای یک گروه خانوادگی با ارسال پیام‌های معتبر و جلوگیری از نشر شایعات. 🟠 در روزهای سخت، مهربانی تنها یک فضیلت اخلاقی نیست؛ بلکه یک *مکانیسم بقا* است. هر بار که دست کسی را می‌گیریم یا گره‌ای از کار دیگری باز می‌کنیم، در واقع در حال ترمیم روان خودمان هستیم.

🔴 *در شرایط جنگی چگونه کلاس‌های آنلاین را مدیریت کنیم بدون جنگ اعصاب؟* تصویر عجیبی است: بیرون صدای پدافند یا اخبار نگران‌کننده می‌آید، اما کودک شما باید پای تبلت بنشیند و به درس ریاضی گوش دهد! بسیاری از والدین این روزها کلافه‌اند که "بچه‌ام پای کلاس آنلاین تمرکز ندارد" یا "اینترنت قطع و وصل میشود". با این حال، حفظ روند مدرسه (حتی به صورت مجازی) برای سلامت روان کودک ضروری است، نه به خاطر یادگیری فرمول‌ها، بلکه به خاطر *«حفظ روتین و احساس عادی بودن شرایط»*. برای مدیریت کلاس‌های آنلاین در این روزها، این ۴ اصل را به خاطر بسپارید: 🟡 *۱. استانداردها را پایین بیاورید (هدف نمره نیست)* در شرایط بحران، هدف از کلاس آنلاین «تسلط کامل بر دروس» نیست؛ بلکه «حفظ اتصال کودک به زندگی عادی» است. دیدن چهره معلم و هم‌کلاسی‌ها به کودک پیام می‌دهد که *"زندگی هنوز جریان دارد"*. همین که کودک در کلاس حضور دارد، یک پیروزی است. 🟡 *۲. قانون بازه‌های کوتاه (قانون ۱۵ دقیقه)* ظرفیت تمرکز کودکان در زمان استرس به شدت کاهش می‌یابد. انتظار نداشته باشید او ۴۵ دقیقه بی‌وقفه به صفحه مانیتور خیره شود. با معلم او (در صورت امکان) هماهنگ کنید یا به فرزندتان اجازه دهید هر ۱۵ دقیقه، یک دقیقه چشم از صفحه بردارد، بدنش را کش بیاورد یا یک لیوان آب بخورد و دوباره برگردد. 🟡 *۳. وسواس «میز تحریر» را کنار بگذارید* در شرایط ناپایدار، اصرار نکنید که کودک حتماً پشت میز اتاقش بنشیند (به خصوص اگر اتاقش نقطه امن خانه نیست). اگر کودک احساس می‌کند در راهرو، روی مبل کنار شما، یا حتی زیر پتو احساس امنیت بیشتری دارد، اجازه دهید همان‌جا کلاس آنلاینش را بگذراند. احساس امنیت فیزیکی، پیش‌نیاز تمرکز است. 🟡 *۴. خط قرمز روان: حق «بستن لپ‌تاپ»* اگر در حین کلاس آنلاین، صدای مهیبی آمد، یا متوجه شدید کودک دچار تپش قلب و اضطراب شدید شده است، به سرعت کلاس را قطع کنید، او را در آغوش بگیرید و بگویید: *"الان درس مهم نیست، مهم اینه که ما پیش همیم و جات امنه."* 📌 *کلام آخر با والدین:* شما در حال حاضر هم نقش والد را دارید، هم نقش معلم، و هم نقش سپر بلای روانی فرزندتان در برابر اخبار جنگ. به خودتان سخت نگیرید. کودکان ما در این روزها، بیش از آنکه به درس نیاز داشته باشند، به آغوش آرام شما نیاز دارند. 🚨https://eitaa.com/DisastermedHashemi 🚑https://eitaa.com/emsedu ✳️https://ble.ir/DisastermedHashemi 🖥https://www.aparat.com/Esfahan_ems