قَرِّبْنی... بزرگترین سعادت برای هر عاشقی، جلب رضایت معشوق است و به همین دلیل روزه‌دار مؤمن و عاشق خدا، دل در طلب همین خشنودی دارد و با تمام جان زمزمه می‌کند: «اللَّهُمَّ قَرّبْنی فیهِ إلی مَرْضاتِکَ» اگر می‌خواهی بدانی خدا از تو راضی است، بنگر که آیا تو خود از خدا راضی هستی یا نه. چنان‌که امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) فرمودند: «نشانه‌ی رضایت خداوند از بنده، رضایت بنده به تمام مقدرات خداوند است». (غررالحکم، ص۱۰۴) پس رضایت، همسویی درونی با مشیّت الهی است، چه در طلب حاجت و چه در ابتلای به درد؛ یعنی انسانی که به خدا اعتماد کامل دارد، اگر خواسته‌ای به درگاه الهی برد و برآورده نشد، دلش نلرزد و محبتش کم نشود؛ اگر جام بلایی دستش دادند، بسان آبی زلال و گوارا آن را بنوشد و از دل و جان خشنود باشد از آنچه خداوند برای او رقم زده است؛ یعنی هستی خویش و جان خویش را در قتلگاه جا گذاشته باشد و از عمق وجود ندای «ما‌ رأیتُ إلّا جمیلا» سر دهد! پس «مقام رضا» جایگاهی است که در آن اراده‌ی فردی در اراده‌ی الهی مستهلک می‌شود؛ از علم‌الیقین به عین‌الیقین می‌رسد؛ دیگر کشاکشِ خواستن و نخواستن نیست؛ اراده‌ی فردی، چون قطر‌ه‌ای آرام، در دریای اراده‌ی الهی فرو می‌رود؛ دریا می‌شود. این رضایت به معنای پذیرش انفعالی نیست که نافی تلاش و اراده انسانی باشد، بلکه کنشی فعال است که انسان عابد عاشق، با دلی آرام و مطمئن، گام در مسیر پر پیچ و خم ابتلائات نهاده و نتیجه را هر چه باشد، با اعتماد به حکمت الهی می‌پذیرد و سپاسگزار پیشامد‌هاست. «یا اَیتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعی اِلی رَبِّک راضِیةً مَرْضِیةً فَادْخُلی فی عِبادی وَ ادْخُلی جَنَّتی» (سوره فجر/ آیه ۳۰_۲۷) گر چه راهیست پر از بیم، ز ما تا برِ دوست رفتن آسان بُوَد اَر واقف منزل باشی (حافظ) ✍زهرا قدیم‌پور #دعا‌ی_روز_دوم #ماه_مبارک_رمضان #اللَّهُمَّ_قَرّبْنی_فیهِ_إلی_مَرْضاتِکَ 🌱@ennilellah

تَمْویه از آن‌جا که «حق» در منطق تاریخ و سنت‌های الهی همواره پیروز و ماندگار است و موتور پیشران جوامع در مسیر رشد، عدالت و دستیابی به اهداف متعالی به شمار می‌آید، هر حرکت اجتماعی مبتنی بر حقیقت و خلوص، ظرفیت پیشرفت پایدار و کامیابی نهایی را در خود دارد. با این حال، از آن رو که غلبه‌ی حق، ساختارهای مبتنی بر باطل را به چالش می‌کشد، جریان‌های معارض، برای جلوگیری از پیروزی جبهه‌ی حق به پا می‌خیزند. یکی از مهم‌ترین ابزارهای این تقابل، «تمویه» است؛ یعنی پوشاندن باطل در پوشش حق که می‌توان آن را یکی از خطرناک‌ترین آسیب‌های معرفتی و اخلاقی در حیات اجتماعی دانست، زیرا با بهره‌گیری از زبان عاطفی، گزینش هدفمند اطلاعات، حذف زمینه‌های تبیینی و برجسته‌سازی عناصر حاشیه‌ای، افکار عمومی را به‌سوی اهداف خاص سوق می‌دهد. هنگامی که حقیقت با آرایش‌های زبانی، رسانه‌ای یا ایدئولوژیک دگرگون جلوه داده شود، قدرت تشخیص در سطح فردی و جمعی به‌ تدریج مختل شده و مسیر حرکت جامعه به انحراف کشیده می‌شود. پس نخستین پیامد تمویه، اختلال در نظام شناختی جامعه است. قرآن کریم نیز به این آمیختگی هشدار داده است: «وَلا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ» (سوره‌بقره، آیه ۴۲) دلالت این آیه آن است که خطر اصلی، صرفا انکار صریح حقیقت نیست، بلکه در هم آمیختن آن با باطل و عرضه‌ی تحریف شده‌ی آن است. در پس پرده‌ی تمویه، دشمن، ممکن است گزاره‌ای درست را بپذیرد، اما با افزودن تحلیل‌های جهت‌دار یا حذف زمینه‌های اساسی، نتیجه‌ای باطل از آن بگیرد؛ با تولید پرسش‌های ظاهراً منطقی اما فاقد بنیان استوار، مرز میان یقین و تردید را مخدوش کند و باطل را در قالب ارزش‌هایی همچون آزادی، پیشرفت یا عدالت، عرضه کند، در حالی که محتوای آن با این عناوین سازگار نیست. در چنین فضایی، انحراف، چهره‌ای موجه پیدا می‌کند. جامعه به‌جای ایستادگی در برابر باطل، به تدریج آن را می‌پذیرد و در پی آن، تغییر جهت فرهنگ‌ها و نابودی ارزش‌ها‌ی‌ بنیادین، رخ می‌دهد. مقابله با این روند، در گرو تقویت بصیرت، التزام به صداقت و شفافیت، ارتقای سواد رسانه‌ای، پایبندی به معیارهای روشن حقیقت و پرهیز از پذیرش بی‌تأمل گزاره‌هایی است که ظاهر حق دارند اما در بطن خود حامل تحریف‌اند. ✍ زهرا قدیم‌پور #دعای_روز_سوم #ماه_مبارک_رمضان #بَاعِدْنِی_فِیهِ_مِنَ_السَّفَاهَةِ_وَ_التَّمْوِیهِ‌ 🌱@ennilellah

بَاعِدْنِی... بار الهی! پناهم ده از دانشی که مرا به تو نزدیک نکند. و مگذار دیده‌ام روشنی را بنگرد، اما بصیرتم در حجاب بماند. عزیز مهربانم! دور کن مرا از آن لحظه‌ای که چراغ در دست دارم، اما راه به بیراهه می‌روم... ✍️زهرا قدیم‌پور #دعای_روز_سوم #ماه_مبارک_رمضان #بَاعِدْنِی_فِیهِ_مِنَ_السَّفَاهَةِ_وَ_التَّمْوِیهِ‌ 🌱@ennilellah