نفس عمیق میکشم و با گفتن یک " به جهنم " تمومش میکنم .

ستاره هایی که دارن خفه میشن رو باید نجات بدم .

اون قسمت مغزم که به نتایج و جوانب حرفام فکر میکرد خاموش شده ، الان هرچی تو مغزم باشه رو یه راست میارم رو زبونم

محتویات اینجا چقدر زمینی شده تو این چندماه اخیر ، انگار خیلی ازین سیاره خوشم میاد حالا اینجا وایبشم گرفته . میخوام صدسال سیاه شبیه زمین نباشه

من راجب این زمین حرف میزنم . ( عکسای جنگ توش نیست ولی اونم در نظر بگیرید )

نه این .

این زمین فقط برام دوستداشتنیه .

تو تاریکی و سکوت داشتم به ترک همچی و رفتن برای مدتی فکر میکردم ، اولین چیزی که تو ذهنم اومد رفتن به جنگل و همونجا موندن بود بدون اینکه به کسی بگم . راجع ترس هامم فکر کردم و بازم میخواستم که برم . نمیدونم کِی ولی بالاخره میرم و خودمو یه مدت گم و گور میکنم ، شاید اینطوری بتونم از دست تعلقات و غم ها و سنگینی های روی قلب و ذهنم فرار کنم .

نیاز دارم یه مدت تنها باشم ، حتی نمیخوام ادمای معمولی تو خیابونم ببینم و صدایی ازشون بشنوم ، هیچ انسانی رو نمیخوام ببینم .

اگه نتونم برم جنگل قطعا یجور دیگه تو چند ماه آینده میزارم زندگی روزمره رو و میرم .