بیشتر آدما‌ میان مصلی نه برای وداع برای اینکه باورشون‌ بشه که دیگه نیستی

ما برای وداع‌ اینجا نیستیم . چون به رجعتت‌ باور داریم ؛ ما صرفا برای خونخواهی‌ و قصاص قاتلین‌ت اینجاییم

دیگه تو که وسط جنگ میگفتی زیر ساخت؟ خب بزنه بهترشو‌ می‌سازیم که راجب هزینه‌های هر روز تعطیلی کشور نظر نده

بالاخره اومدم ؛ بالاخره از فاصله‌ی نزدیک دیدمت . همیشه فکر می‌کردم اگه یه روزی فرصتی بشه و از فاصله‌ی کم نگاه‌تون کنم بعدش تا هفته‌ها سرخوشم‌ و تاابد با به یاد آوردن اون لحظه‌ها میخندم اما خب حالا ؛ در عجبم از خودم چجوری با این حجم مصیبت که داره قفسه‌ی سینه‌مو میشکافه‌ زندم‌و نفس میکشم؟

آقا ؛ چطور ما فردا بخونیم ، اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرا ؟ :)

خب نمازم‌ خوندیم دیگه بسه به نظرم وقتشه از خواب بیدار شیم آقا بیاد سخنرانی کنه

تو را تشییع و مرا خاک میکنند

فقط منتظر بهونه‌ام که گریه کنم ؛ عذاب وجدان ول نمیکنه منو که.. آقا حلال کن مارو ، من خیلی جاها می‌تونستم بیشتر و بهتر ازت دفاع کنم ولی نکردم . تا ابد شرمنده‌تم‌ بزرگ‌مرد

خواستم از غم تو بمیرم توان نبود

تو رفتی و بغض ؛ سنگین ترین میراث ما از این رفتن شد .

تشیع؟نه امروز قیامت می‌کنیم

از بس که می‌شدیم به حسرت از اون جدا خون میچکد‌ روز وداع از نگاه ما .. "می‌گویند بعد سالها‌ قرارست‌ تهران را ترک کنید اما میشود نروید؟ می‌شود مارا تنها نگذارید؟"