اینجا رو برای ِ خودم رزرو کردم! پرروأم نه؟

‌و من نمیدونم چی بنویسم ، از کجا بنویسم ؟ از چی بنویسم اصلا ؟ از دلِ تنگِ مادرِ شهید نظری بگم یا مهربونیِ دختر شهید صادقی ؟! یا از دلِ گرفته خودم ؟ میخوام بنویسم ولی قلمِ قلبم قاصره از بیان حرف های خاک خوردهِ قلبم ... از دلِ خودم میخوام بنویسم ، ولی مثل اینکه یسری حرفا فقط توی دله جاش!

فقط میدونم اینجا دیگه جای خوبی برای موندن نیست ... دیگه وقتشه خالص بشیم ! باید بِکَنیم از این دنیا... اگه الان تونستیم خالص بشیم ، میتونیم خلاص بشیم... خلاص از این دنیایِ سرپا دردِ فانی ... درست عینِ هشت شهیدِ حوزه‌بیت‌المقدس:)

خیلی گرفته ام . خیلی زیاد...اونقدری که هیچ کلمه و مترادفی برای بیانش پیدا نمیکنم که مقدارش رو بگم ! فقط الان وقتشه وصلِ آسمون بشیم . نه من ها.‌‌.. هرکی که دلش گرفته... راهِ درمان فقط یه راهِ ! آسمون ! آخه همه مهربونی ها و خوبی ها توی آسمونه! مگه همین نیست که بچگی بهمون میگفتن خدا تو آسمونه ؟! من خسته ام... دلم از این زمینی ها گرفته اس... مرا به آسمانم برسانید ((((:

میدونی چرا میگم وقتشه خالص بشیم؟ اخه بَده که نوکرت بمیره و شهید نشه ((:

خدایا ما رو به آرزوی همیشگی مان برسان.. « اللهم الرزقنا توفیق شهادت »