به نظرم ماجرا از شب عاشورای پارسال شروع شد؛ از آن لحظه‌ای که پرده حسینیه بالا رفت و شما بعد از غیبت چند هفته‌ای پا در حسینیه گذاشتید و ما همه فریاد زدیم: «ببر به شهر بشارت که شهریار آمد» ما همیشه بند ِدلمان گره بر شال شما داشت و این بار بیشتر دنبالتان کشیده شده بود. هیچ وقت فکر نمی‌کردیم یک روز برای دیدن شما اینجور طاقت از کفمان برود.. در فرصت ۱۲روزهٔ جنگ، دل نگرانتون بودیم ك رهبرمون کجاست؟!(: قربونتون آقاجان(: ما میدانیم ك چطور در این ۴۶سال ذره‌ ذره نظام رو ساخته بودید برای روزهای سخت. اکنون ما نمیدانستیم ك در کمتر از یک‌سال در صف عزادارانتان خواهیم ایستاد. امشب ما و همهٔ آن‌ها چشممان به پردهٔ حسینیهٔ خشک شد. نیامدید که نیامدید که نیامدید...💔

از عاشورای سال ۶۱ هجری قمری، دیگر زمان از عاشورا نگذشته است و همه روزها عاشوراست. زمان بر امتحان من و تو میگردد تا ببیند که چون صدای هَل مِن ناصرِ امام عشق برخیزد، چه میکنیم؟ -شهیدآوینی!...

خداروشکر یه عاشورای دیگه زنده بودم. . .

من تو دلم ۱۵۴۲۴۲۵۲۵۶۱۶۱۷۱۷ پاراگراف حرف مونده که نیازِ به امام‌حسین بگم(: یه کربلامون نشه آقا؟! کاش بروم و ببینم ك درد و سنگینی و غصه و وزن سنگینِ بقایای ِگفتمان پوسیده از روی دلم برداشته شده و امام حسین با یه پوف همه ی گرد و خاک های روی دلم رو پوفونده. مداح درست میگه، شیرین تر از بغل ِ مادر حرمِ حسین(:

دوست دارم چون تو حسینی عزیز ِ دلم، نکنی ولم!.. [امام حسین، یعنی محرم سال بعدتو میبینم؟]

امسال دهه اول ِ محرم با همه محرم ها برام متفاوت بود. . هم آقامون نبود و هم حال ِ دل من خراب و بی تاب.. میگفتم میرم شهرستان و هیچی از محرم نمیفهمم.. اما.. قربون ِ امام حسین برم الهی. که شهرستان هم هوامو داشت...💔 دیدم چقدر شهرستان ها با آداب های عزاداری و سنت های ِشیرین و روضه های خانگی دلاشون بیشتر از من ِ دلدار ِروضه های بزرگ ، پیش امام حسینه. . محرم امسال بمونه یادگار از وصف ِ روزهای سختی ك داشتم اما باز حسین بود مرهمِ خستگی هایمان(:💔 اندر احوالاتِ خانومی به مجهولی ِروزگار.

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی؟

ریان ابن شبیب جد ما رو غریب گیر آوردن، ریان ابن شبیب آبو واسه حبیب دیر آوردن.

تو شیب گودال سرازیر شد، حسین پیر شد حسین پیر شد.

آخ ته گودال زمین گیر شد، حسین پیر شد حسین پیر شد.