پیکر مطهر تو در آن تابوت سبز رنگ، فقط پیکر شهیدی جان داده در راه آرمان های خود نبود، مظهر مقاومت ملتی بود که پس از قرن ها تحقیر و شکست، اینک اگر چه داغدار و عزادار بودند اما رهبری شهید دارند که مشت گره کرده اش هنگام شهادت راه را به آنان نشان داده است.

آقاجان! تو عمری در سخت ترین لحظات دستمان را گرفتی و ما را از خطرترین شرایط به سلامت عبور دادی. اینک ماییم و داغ تو. ما رسم وداع با تو را نمی دانیم. تویی که به لقاالله رسیده ای باز هم دستمان را بگیر و شفابخش این دلهای بی تاب و داغدار باش.

خدایا! روی نامه ی اعمال‌ما وایتکس بریز. این لکه ها با آب‌ِخالی پاک نمی‌شه.

آرامش روحی؟! دقیقا ۴۸ ساعته که نخوابیدم. . .

گریه ها و دلتنگی هایی ك برای نبودنت این چهار ماه کشیدم ، درمقابل ِ این چندروز هیچِ!..

تازه فهمیدم معنای ِداغ و.. ما داغ بودیم حالیمون نشد چه مصیبتی بر سرمون آوردن ! پرچم ك رفت اونور جون ماهم رفت

می‌گفت: باور کردن شهـادت سیدحسن نصراللّٰه هم برای مردم لبنان سخت بود تا اینکه تشییع برگزار شد و تابوت رو دیدن : )

بعضی وقت‌ها هرچقدر میخواهی بنویسی نمیشود. هرچقدر میخواهی حرف بزنی نمیشود. نمیگذارد. بُهت نمیگذارد.

آخرین دیدار!...