👈خدا خودش قبلا تهدید های ترامپ رو اسپویل کرده و لو داده! 🔹️إِنَّما ذٰلِكُمُ الشَّيطانُ يُخَوِّفُ أَولِياءَهُ فَلا تَخافوهُم وَخافونِ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ ۱۷۵ آل عمران 🔸️این فقط شیطان است که پیروان خود را (با سخنان و شایعات بی‌اساس،) می‌ترساند. از آنها نترسید! و تنها از من بترسید اگر ایمان دارید! ✍️#محسن_صباغی

✅ موسای آنها چهل روز به کوه طور رفت امتش گوساله‌پرست شدند! موسای ما چهل روز است عروج کرده امتش مبعوث شدند!

نعمت جنگ https://eitaa.com/esharatkadeh

نهج البلاغه حکمت ۴۱۹ - نقاط ضعف انسان وَ قَالَ عليه‌السلام مِسْكِينٌ اِبْنُ آدَمَ مَكْتُومُ اَلْأَجَلِ مَكْنُونُ اَلْعِلَلِ مَحْفُوظُ اَلْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ اَلْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ اَلشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ اَلْعَرْقَةُ و درود خدا بر او، فرمود: بيچاره فرزند آدم! اجلش پنهان، بيمارى‌هايش پوشيده، اعمالش همه نوشته شده، پشّه‌اى او را آزار مى‌دهد، جرعه‌اى گلو گيرش شده او را از پاى در آورد، و عرق كردنى او را بد بو سازد.

یکی از ترفندهای شیطان برای مؤمنان باد کردن آنها به عبادات آنهاست 🔹وقتی شیطان حریف مومن نمی شود و نمی تواند مانع عبادات او شود درصدد هست که با ایجاد عُجب و باد کردن او اجر عبادات را ضایع کند. مومن با عجب و خودبینی به عبادات خودش می نازد و از خدا طلبکار می شود و منت می گذارد. درمان درد خودبینی چیست؟ 🔹فعال کردن نفس لوامه است. نفس لوامه با عیب جویی و سرزنش کردن توی سر نفس اماره می زند. البته این سرزنش کردن عاقلانه باشد نه طوری که فرد دچار وسواس شود. به عبادات خودش غره نشود. احساس استقلال نکند بلکه تمام عبادات را از جانب خداوند و توفیقی از سوی او بداند. اگر اهل دعا و اشک هست بداند این اشک را خداوند داده او هیچ قدرتی از خودش ندارد. بعد از نماز بابت نمازش استغفار کند خودش را بدهکار بداند. نسبت به شاکر بودن نعمت های پروردگار خودش را ناتوان بداند و بسیار شکرگزاری کند و از اینکه نمی تواند شکر نعمت را به جای آورد استغفار کند. این نوع عبادات مانع عُجب و خودبینی و باد شدن نفس می شود.

📌دنیا دکان شیطان؛ وامی که سودش نابودی است «دنیا دکان شیطان است. از دکان او چیزی برندار که به طلبت می‌آید و تو را می‌گیرد و آنچه برداشته‌ای پس می‌ستاند» 📍این جمله‌ی کوتاه، چکیده‌ی هزاران سال حکمت و تجربه‌ی بشری است. تشبیه دنیا به دکان شیطان، تصویری زنده از یک معامله‌ی فریبنده را پیش چشم ما می‌کشد: درِ این دکان همیشه باز است، اجناسش رنگارنگ و چشم‌نواز، و فروشنده‌اش ماهرترین دلالِ وعده‌های دروغین. اما نکته اینجاست که در این دکان، چیزی مجانی داده نمی‌شود؛ هر کالایی با یک بند پنهان عرضه می‌شود: «به طلبت می‌آید». 📍یعنی نفسِ «طلبیدنِ» تو، کلید ورود به دام است. تو چیزی را می‌خواهی؛ خواه پول، شهرت، مقام، عشقِ ناپایدار یا لذتی زودگذر. شیطان آن را به سراغت می‌فرستد، اما نه برای برآوردن نیازت، بلکه برای گیر انداختن تو. همین که دست دراز کردی و برگرفتی، دستگیر می‌شوی؛ گیرِ طمع، گیرِ وابستگی، گیرِ ترس از دست دادن. و آنگاه آخرین وعده‌ی شیطان تحقق می‌یابد: «آنچه برداشته‌ای پس می‌ستاند»؛ اما نه سالم، بلکه همراه با سودِ مرکبی از حسرت، خستگی و دل‌زدگی. 📍اینجاست که عمق معنا آشکار می‌شود: تو چیزی را که گمان می‌کردی مال تو شده، در واقع فقط امانت گرفته‌ای، و روزی شیطان به بهانه‌ای آن را بازپس می‌گیرد – گاه با فقر، گاه با بیماری، گاه با مرگ عزیزان، و گاه با از دست رفتن همان چیزی که عمرت را پای آن ریختی. اما سخت‌تر از همه، پس‌گرفتنِ خودِ توست؛ یعنی آن امید، آن انگیزه، آن صفای دل که با چنگ زدن به دکان دنیا، ذره‌ذره از تو بازپس گرفته می‌شود. 📍این هشدار، نه دعوت به رهبانیت و گریز از دنیاست، بلکه فراخوانی برای هوشیاری است. می‌توان از دکان گذشت، نگاه کرد، حتی چیزهای ضروری خرید – اما به شرط آن که بدانی چه می‌خری، از چه کسی می‌خری، و بدانی این جنس را به تو نمی‌بخشد، فقط قرض می‌دهد. پس تنها آن را بردار که قادر باشی به موقع و بی‌حسرت بازش گردانی. وگرنه، اسیر دکانی خواهی شد که هیچ چیز در آن واقعاً فروخته نمی‌شود؛ فقط اجاره داده می‌شود، و صاحب دکان همیشه برنده‌ی نهایی است. https://eitaa.com/esharatkadeh

📍چرا با وجود اینکه کارهای خوبی انجام می‌دهیم، از نظر معنوی رشد محسوسی نداریم؟ 📎مثلاً در راهپیمایی شرکت می‌کنیم، به مسجد می‌رویم، در بسیج فعالیت داریم، کار جهادی انجام می‌دهیم، اما اثر معنوی‌اش را در حالات و زندگی‌مان حس نمی‌کنیم. راز این کجاست؟ 🔹علامه طباطبایی (ره) پاسخی عمیق و کوتاه دارند: «این عمل نیست که برای ما رشد می‌آورد، بلکه رشد در سایه‌ی توجه حاصل می‌شود.» 🔹اگر عمل ما بدون توجه باشد، مانند نیرو دادن به جسمی در فیزیک است بدون هیچ جابجایی. شما هرچقدر هم به جسمی نیرو وارد کنید، اگر جابه‌جا نشود، حرکت فیزیکی رخ نداده است. 🔹در حقیقت، هدف از انجام کار نیک، متوجه کردن ما به خداست. حال اگر به جای آنکه مشغول خدا شویم، خودِ عملِ نیک ما را به خود مشغول کند، در واقع غافلیم. فرقی نمی‌کند در نماز باشیم یا در مجلس لغو؛ اگر توجه نباشد، رشد نیست. 🔹تمام تمرکز شیطان بر این است که «توجه» ما را ببرد. از هر ابزاری استفاده می‌کند، حتی از خودِ عملِ نیک. آری، شیطان از طریق کارِ خوب، ما را از خدا غافل می‌کند. 📍مثلاً کسی که در وضو وسواس دارد، شیطان او را چنان مشغولِ خودِ وضو می‌کند که توجه اصلی را از دست می‌دهد. آن‌که با حضور قلب وضو می‌گیرد، در دل می‌گوید: «خدایا، مرا با این وضو برای نماز آماده کن.» اما وسواسی، غرق در درستی و نادرستیِ عمل می‌شود و اصلاً یادش می‌رود برای چه وضو می‌گیرد. 📍حالا ببینید، اگر کسی مسواک بزند، اما با توجه بگوید: «خدایا، این دندان‌ها امانتی از توست؛ من باید از آن‌ها مراقبت کنم، چون اگر دندانم درد بگیرد، نمی‌توانم در نماز تمرکز کنم» – اثر رشد معنویِ همین توجه ساده، از نمازی بی‌توجه بیشتر است. 📎پس مهم، «عمل» نیست؛ مهم «توجهِ قلب» است. اصل، آن است که دائم و در هر لحظه، قلب به یاد خدا و خاندان پاکش (ع) باشد. https://eitaa.com/esharatkadeh