در سریال آمرلی مانند بسیاری مباحثات میان قرائت تکفیری با قرائت انسانی از قرآن، یک آیه قرآن مقابل آیه دیگر قرار می‌گیرد. در این سکانس از زبان فرد تکفیری آیه‌ای را می‌شنویم: وَ اُقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ (بقره۱۹۱ و نساء۹۱). در مقابل آن، آیه دیگر را می‌شنویم: مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسٰادٍ فِي اَلْأَرْضِ فَكَأَنَّمٰا قَتَلَ اَلنّٰاسَ جَمِيعاً (مائده٣٢). انتخاب آیات در فیلمنامه مناسب است و در هر دو سخن از قتل است. اما راه‌حل نهایی جمع بین آیات است. فردی که فتنه‌انگیز است ‌اهل فساد در زمین است. البته فساد در زمین صرف گناه‌کاری یا حتی شرک و نفاق نیست چون فتنه وضعیتی است که دیگران را به استضعاف می‌کشاند. @estentagh

در کتاب «تفسیر قرآن بر اساس المیزان و تسنیم» هر سوره به این ترتیب بررسی شده است: ابتدا نکات برگزیده با عنوان «چکیده ی چکیده» سپس چکیده نکات از تفسیر المیزان بیان شده و در ادامه نکات تکمیلی بر اساس تأمل در المیزان و مقایسه با تفسیر تسنیم یا صوت آیت الله جوادی بیان می شود. در این بخش نظرات تفسیری تکمیلی گنجانده شده است. گرچه در مورد این دو تفسیر مهم کتابها و مقالات زیادی منتشر شده است ولی هنوز ناگفته های زیادی هست. آنچه که این کتاب را از آثار منتشره متمایز می کند عبارتست از: -این اثر حاصل یک فعالیت گروهی به صورت مجازی حضوری است پس نمی توان این اثر را صرفاً یک فعالیت فردی دانست بلکه ارتباط محتوا با خوانندگان قبل از چاپ شروع شده است. - در اینجا جزئیات مهم رابطه علمی استاد و شاگرد را به صورت علمی و نه با کلی گویی نشان داده است و تفاوت ها و شباهتها را بیان کرده است. - مهم ترین جنبه علمی این کتاب که آن را فراتر از یک چکیده‌نگاری ساده نشان می دهد پاورقی های متعددی است که به تأسی از سنت حاشیه نویسی قدما نوشته شده است. حاشیه‌نویسی وسیله‌ای برای بسط علم بود. بدین ترتیب، کتاب‌های حاشیه‌دار از شکل اصلی خود بیرون آمد و اثر جداگانه‌ای محسوب شد. پس سنت حاشیه‌نگاری مورد عنایت علمای اسلامی بوده است. این یادداشتهای علمی به احترام علامه طباطبایی به صورت حاشیه و پاورقی درج شده اند پس نباید آنها را کم اهمیت و فقط پاورقی نویسی پنداشت بلکه ساده‌سازی مطالب ثقیل، برجسته‌سازی نکات مهم، تطبیق با نظریات دیگران و مطالب تکمیلی فشرده هستند. دریافت https://taaghche.com/book/147757 @estentagh

رابطه شهدا با زمینیان در آیه فَرِحِينَ بِمٰا آتٰاهُمُ اَللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاّٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ (آل‌عمران١٧٠) بيان شده است. شهدا با ساکنان زمين ارتباط می‌گیرند و به آنها بشارت می‌دهند که نه خوفی بر آنهاست و نه محزون می‌شوند. با قلبمان باور کنیم که شهدا بخیل نیستند و فضل‌ خدا بر خودشان را کتمان نمی‌کنند و برادران دینی خود را به یاد دارند. با این بشارت است که شهدا مرده پنداشته نمی‌شوند: وَ لاٰ تَحْسَبَنَّ اَلَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اَللّٰهِ أَمْوٰاتاً بَلْ أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ (آل‌عمران١٦٩). کسانی که این پیام را درک کنند اثر می‌پذیرند و شاید به دلیل همین تماس روحی است که یاد شهدا کمتر از شهادت نیست. اگر شهادت را فقط از جنبه فقدان آن ببینیم شهید را مرده پنداشتیم و از مزیت رابطه با او محروم شده‌ایم. اشک بر شهید را باید دلتنگی و احساس فاصله با او بدانیم نه احساس خسارت و شکست. اگر این آیات را خوب بفهمیم، هم‌نوا با آوینی خواهیم گفت که شهدا از دست نمی‌روند به دست می‌آیند؛ بر همین اساس است که شهید سلیمانی برای دشمن از سردار سلیمانی خطرناک‌تر است. اکنون بازهم هوا دگرگون شده و مردم‌ ایران‌زمین مانند روزهای شهادت حاج‌قاسم باز هم پیامی را که سیدابراهیم و یارانش مخابره کردند در جان خود دریافت می‌کنند. با عزت تکرار خواهیم کرد که شهیدجمهور از رئیس‌جمهور قوی‌تر است. @rezakarimi @estentagh

سخنان رهبر‌معظم انقلاب‌اسلامی در توسعه معنای سبیل‌الله و حقیقت شهادت نکته مهمی است که سالها پیش در یادداشتی مبانی قرآنی و روایی آن را تبیین کرده بودم: شهادت معنایی وسیع تر از کشته شدن در میدان جنگ دارد و بسیاری اعمال هم در حکم شهادت قرار می گیرند. آنچه که شهادت را شهادت می کند صبر و اعتراف بر مصیبت است نه چیز دیگر. این تفسیر بر اساس تعمیم مسئله شهادت در روایات و پیوستگی بین آیات پنجگانه ۱۵۳ تا ۱۵۷ سوره بقره آمده است و بر آن است که بگوید: شهادت حقیقتی مشترک با ۴بلای دیگر دارد و روایات هم همین را تأیید می کنند. علما و فقها هم چنین معنای شهادت را پذیرفته اند که از دو نوع شهادت حقیقی و حکمی سخن گفته اند. یادداشت تفصیلی: https://estentagh.blog.ir/post/27 رهبر انقلاب در تفسير آیه وَ لا تَقولوا لِمَن یُقتَلُ فی‌ سَبیلِ اللهِ اَمواتٌ بَل اَحیاءٌ وَ لکِن لا تَشعُرون؛ فرمود: اطراف این آیه بحثی از حرکت نظامی و جنگ و قتال و مانند اینها نیست؛ نمیشود ادّعا کرد که معنای این «یُقتَلُ فی‌ سَبیلِ اللَّه» کشته شدن در میدان جنگ است، چون هیچ قرینه‌ای بر این، در این آیه وجود ندارد. در آیه‌ی سوره‌ی آل‌عمران ــ «وَ لا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا» ــ چرا، آن آیه در ضمنِ مسائل جهاد است؛ این آیه نه، مطلق است؛ راه خدمت به مردم، کار جهادی برای مردم، اداره‌ی کشور اسلامی، راه پیشرفت نظام جمهوری اسلامی، راه خدا است. آقای رئیسی عزیز و همراهانش، مشمول این آیه‌اند؛ اینها را اموات ندانید؛ بَل اَحیاءٌ؛ اینها زنده هستند؛ همان تعبیری که در باب شهدا وجود دارد. بنابراین، اینها را ما «شهدای خدمت» میدانیم. @estentagh

امام حسین علیه‌السلام در #دعای_عرفه خدا را اینگونه صدا زد: يا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغيرِ. گاهی مناجات‌خوان به اینجا که می‌رسد روضه طفل صغیرش را می‌خواند. اما به علی اصغر چه رزقی رسید و اسم رازق به آن طفل شیرخوارِ تشنه‌لبِ مذبوح چه ربطی دارد؟! مقتل می‌گوید رزق طفل حسین در بهشت ادامه پیدا کرد؛ آنجا که هنگام گریه و شکوه امام از قاتل طفلش، ندای آسمانی آمد: دَعهُ يا حُسَينُ؛ فَإِنَّ لَهُ مُرضِعاً فِي الجَنَّةِ. او را واگذار ای حسین، او را در بهشت شیر می‌دهند. روضه‌خوان باید روضه را تا اینجا ادامه بدهد تا حق این فراز از دعا ادا شود. @estentagh

فهم سطحی از عهدنامه مالک اشتر، زمینه‌ساز تفسیر به رأی و عوام‌فریبی است 🔹️توجه به عهدنامه مالک اشتر در اداره کشور شرایطی دارد. کلی گویی و اکتفاء به بیان مسائل اخلاقی، برخورد سطحی با حکمرانی در کلام امام است و زمینه تفسیر به رأی و عوام‌فریبی سیاسیون را فراهم می‌کند. 🔹️قبل از بحث باید پرسید که چرا مدعیان حکمرانی کمتر به عهدنامه مراجعه می‌کنند؟ یک علت، ترس از مؤاخذه شدن به علت تطبیق نداشتن با اوامر و عهد ایشان است. ممکن است علت دیگر، تصور تفاوت حکومتداری جدید و قدیم باشد یعنی مسائل جدید را نمی‌توان از سخن امام استخراج کرد. این تصور را شاید تصور دیگری تقویت کند و آن اینکه مضامين عهدنامه توصیه‌هایی اخلاقی معنوی است که نیاز به دانستن ندارد، نیاز به عمل دارد! اما همه این توجیهات ناشی از عدم شناخت جزئیات عهدنامه است. https://farsnews.ir/rezakarimi1001/1718877038746167091 @KermanshahFarsnews

جنگ و صلح در قرآن هیچ‌کدام اصالت ندارند 🔹️آیات جنگ و صلح در قرآن محل نزاع بوده تا جایی که تضاد ظاهری آیات بعضی را به اعتقاد به نسخ آیات صلح کشانده است و در عصر جدید این نزاع تازه شده است. 🔹️عده‌ای با هدف ترویج صلح با دشمن به آن قسمت که گویای عهد مکرر با دشمن و تمایل به سلم است استناد می‌کنند و جریان مقابل به آیه آمادگی نظامی و ترساندن دشمن و مقابله به مثل هنگام ترس از خیانت استناد می‌کنند. https://farsnews.ir/rezakarimi1001/1719465586560222915 @KermanshahFarsnews

سید کمال حیدری به دلیل درک ناقص از حدیث فرقه ناجیه با وجود آنکه اذعان کرده حدیث مذکور از حیث سند صحیح است ولی گفته از نظر دلالت نمی توان قائل به صحت آن بود چرا که این حدیث از فرهنگ مسیحی یا اسرائیلی به میراث اسلامی وارد گردیده است. https://eitaa.com/sayyedalhaydari/1816 حدیث فرقه ناجیه این فرقه را در طول فرق دیگر می‌داند نه در عرض آنها، چون آن را به معنی جماعات می‌داند. فرقه هفتاد و سوم جمع ۷۲فرقه است نه فرقه‌ای در کنار آنها. حافظ هم که گفت جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه، نمی‌خواست بگوید حقیقت قابل دیدن نیست پس همه را یکسان ببینیم! بلکه او پیرو فرقه هفتاد و سوم بود. یک دلیل آقای حیدری، تصور عدم سازگاری این حديث با روح كلی قرآن كريم است که تأکیدی بر فرقه ناجیه و بطلان فرقه هاي ديگر نمي یابیم! معلوم نیست از نظر وی آیه حزب الله هم الغالبون و آيه لیظهره علی الدین کله چیست؟! او آیه «إِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ»(أنبياء: ٩٢)؛ (اين است امت شما كه امتى يگانه است، و منم پروردگار شما، پس مرا بپرستيد)، را خلاف فرقه ناجیه پنداشته چون دقت نکرده که فرقه ناجیه فرقه جماعت است نه یک فرقه در کنار فرق دیگر. فرقه ناجیه در سایه امام وحدت را به امت واحده برمی‌گرداند و تنها دشمنش تفرقه افکنان است. البته معیار وحدت و تفرقه توحید است نه تجمع پنداری بر گرد اهواء و قلوب مشتت (تفاوت جماعت قلبی و حقیقی با جماعت پنداری نباید بهانه شود که یک فرقه درونیات خود را به نام حقیقت جامع به دیگران تحمیل کند بلکه فرقه جامعه اهل تقدم تبیین بر برائت، تقدم رحمت بر غضب، تصدیق اشتراکات و دعوت به تعالی است). سید کمال حیدری تصور می‌کند اینکه در برخی از نقلهاي حدیث آمده است كه مسيحيان به هفتاد و يك فرقه، يهوديان به هفتاد و دو فرقه و مسلمانان به هفتاد و سه فرقه تقسيم می شوند، نشان دهنده اهانت آشکار به امت اسلام است که اختلاف بین آنها را بیشتر از مسیحیان و یهودیان قرار داده است. اما چرا نگوییم وجود تفرقه بیشتر در بین مسلمانان به دلیل وسعت بیشتر آن است و هر که بامش بیش برفش بیشتر؟ او تصور کرده این حدیث سبب گردیده که برخی از مسلمانان برخی دیگر را تکفیر نمایند و تکفیر به افراد یک فرقه و یک مکتب رسیده است. اشتباه اینجاست که متوجه نیست که روحیه تکفیری به دلیلی دوری از وحدت و جماعت و ناشی از تکبر انحصار‌گرایانه است نه به دلیل مرزبندی و برائت از تفرقه‌گران و توحیدشکنان. او از این آیه رد فرقه ناجیه را برداشت کرده است: «إن الذين آمنوا والذين هادوا والنصارى والصابئين من آمن بالله واليوم الآخر وعمل صالحاً فلهم أجرهم عند ربهم ولا خوف عليهم ولا هم يحزنون»(بقرة: ٦٢)؛ اما این آیه تاکید بر حزب الله است و یک معیار مشخص معرفی کرده و آن الله و لوازم آن یعنی آخرت و عمل صالح است. مشکل او این است که پنداشته این حدیث منطبق بر قول مشهور است که واقعیت را یکی میداند که فرقه ناجیه مطابق آن واقع است در حالی که واقعیت یا واحد و دارای مراتب متعدد است یا آنکه واقع متعدد است و تفاوت آن تفاوت تکاملی است. اشتباه ناقد این است که متوجه نیست فرقه ناجیه به دلیل‌ جامعیت اهل نجات است و در مرتبه جامعيت همه مراتب واقعیت جمع شده‌اند و اعتقاد به مراتب و تعدد، نافی وجود فرقه ناجیه نیست بلکه فرق مقابل به دلیل اصرار بر انحصار خود از نجات دور هستند. اما اگر به کلمه سواء معتقد باشند و بر تعالی سیر کنند قرآن آنها را بر عبادت الله مساوی می‌داند. @estentagh

لزوم توجه به عهدنامه مالک اشتر در اداره کشور ۳۱خرداد ۱۴۰۳ - کتابخانه امیرکبیر @rezakarimi

یکی از شذوذات امثال احمد قابل در ویدئویی از او در روز عاشورا آمده که گاهی با ذوق‌زدگی توسط برخی دوستدارانش بازنشر می‌شود. او مدعی است: امام چون گفت فَخَرَجَ مِنْها خائِفًا يَتَرَقَّبُ یعنی از دست حکومت فرار کرد، نه اینکه قیام کرد! برای اینکه علیه یزید بجنگد، می‌خواست امنیت خود و خاندانش را حفظ کند. در ویدئوی فوق آقای محمد اسفندیاری پاسخ ادعای او را بر اساس شواهد تاریخی می‌دهد. اما پاسخ دیگر، قرآنی است. بعد از تماشای ویدئو، این یادداشت را هم بخوانید(تحلیل واژه خروج در قرآن): https://eitaa.com/estentagh/468

امام فرار کرد یا قیام کرد؟(تحلیل واژه خروج در قرآن) یکی از شذوذات امثال احمد قابل این است که مدعی است: امام چون گفت فَخَرَجَ مِنْها خائِفًا يَتَرَقَّبُ یعنی از دست حکومت فرار کرد، نه اینکه قیام کرد! برای اینکه علیه یزید بجنگد، می‌خواست امنیت خود و خاندانش را حفظ کند. تحلیل قرآنی این ادعا را رد می‌کند. اصطلاحی که امام در توصیف کار خود به کار برد خروج است. اصل کلمه خروج به معنی تغییر وضعیت است و بر تصمیم عدم ادامه وضع موجود دلالت دارد. اگر نیت خروج مانند آیه  إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهٰاداً فِي سَبِيلِي(ممتحنه١) باشد به معنی یکی از مهم‌ترین اصطلاحات قرآن یعنی حرکت برای جهاد است. در آیه   فَقُلْ لَنْ تَخْرُجُوا مَعِيَ أَبَداً وَ لَنْ تُقٰاتِلُوا مَعِيَ عَدُوًّا إِنَّكُمْ رَضِيتُمْ بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ (برائت٨٣) خروج مقابل قعود توصیف شده و قاعدین متضاد قیام ‌کنندگان هستند پس می‌توان در اینجا خروج را بر اصطلاحاتی مانند قیام تطبيق داد. عبارت خروج در روايات قیام امام زمان ع هم به کار رفته است. شباهت هر سه استعمال یادشده این است که اقدام هدفمند و آگاهانه است. اگر امام حسین علیه‌السلام در آغاز خروج خود آیه خروج موسی علیه‌السلام را یادآوری کرد: فَخَرَجَ مِنْهٰا خٰائِفاً يَتَرَقَّبُ قٰالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ اَلْقَوْمِ اَلظّٰالِمِينَ (قصص٢١) ، این یادآوری دلیل نمی‌شود که برخی دیگر تصورات از قصه موسی را به حرکت امام تطبيق بدهند! بلکه فعلا محتوای آیه مذکور تطابق دارد و موارد دیگر نیاز به شواهد لازم دارد. امام با احتیاط و به خاطر تعقیب ظالمانه حکومت، از مدینه و بعد از مکه خارج شد ولی بر اساس تفسیر خود امام از نوع خروج و دیگر اهداف تصریح شده، نمی‌توان خروج ایشان را صرفاً فرار از ظلم و واکنش جبری به فشار حکومت تلقی کرد و از نیت و برنامه‌ریزی اصلاح و امر به معروف و نهی از منکر در خروج نگفت؛ چنانچه که آیه وَ لَوْ أَرٰادُوا اَلْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لٰكِنْ كَرِهَ اَللّٰهُ اِنْبِعٰاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اُقْعُدُوا مَعَ اَلْقٰاعِدِينَ (برائت٤٦) آماده‌سازی را نشانه اراده خروج و خلاف حال قاعدین می‌داند. پس تلاش امام برای نجنگیدن یا مذاکره با دشمن نمی‌تواند خروج امام را به کمتر از قیام تقلیل بدهد. گزارشات از اقدامات صلح‌طلبانه یا خلاف جنگ امام به معنی قیام نبودن خروج امام نیست بلکه این اقدامات یا به معنی تدابیر پس از تغییر حال مردم و عقب‌نشینی آنها از دعوت امام به حکومت است یا اصول کلی جذب حداکثری و اتمام حجت است که اهل‌بیت همواره در جنگ و صلح رعایت می‌کردند. 

نقدهایی بر تفسیر سیاست‌زده و سطحی از عاشورا بعضی گفته‌اند منظور از ثواب گریه مبارزه سیاسی علیه بنی‌امیه و دیگر ظلم‌ها است. این تحلیل با شواهدی که آثار گریه و اجر مصیبت‌زدگی را بیان می‌کنند سازگار نيست. البته باید به عزاداران هشدار داد که نسبت به ظلم ساکت نباشند و در موارد قابل توجهی ساکت نبودند. اتهام ظلم ستیز نبودن عزاداری کنونی، تر و خشک را می‌سوزاند و آثار معنوی عزا را تضعیف می‌کند. تقرب به مقامات زیارت عاشورا تشکیکی است. می‌گویند مدار اصلی عاشورا ظلم ستیزی است، البته منظورشان از ظلم نابرابری‌های دنیوی است. این سخن درست است اما همه حقیقت عاشورا نیست. قبل از این، عاشورا مواجهه توحیدی با رنج و تفسیر کربلا به کرب‌وبلا است. در زیارت عاشورا مراحل سلوک با بلای ولیّ خدا بیان شده است. علت ماندگاری و گستردگی شگفت عزای عاشورا پیوند آن با فراگیرترین ویژگی این سیاره رنج است. اکنون بهترین کار این است که نه حقیقت عزا را به ابعاد سیاسی و اجتماعی آن تقلیل دهیم و نه نسبت به عدالت‌طلبی و نفوذ فرصت‌طلبان در عزا بی تفاوت بمانیم. جمع بین این دو خصوصيت عزای عاشورا با انتظار برای منتقم ثارالله محقق می‌شود. یادداشت تفصیلی: https://farsnews.ir/rezakarimi1001/1721125552201856518