در سال‌هایی نه‌چندان دور، رهبر معظم انقلاب از «راهیان نور» به‌عنوان یک فناوری یاد کردند؛ فناوری‌ای زنده، پویا و الهام‌بخش که همچون دستگاهی عظیم، ارزش‌های دفاع مقدس را صیقل می‌دهد، استخراج می‌کند و دوباره در جان نسل‌ها می‌نشاند. فناوری‌ای که معدن‌های بیکران نور و مقاومت این ملت را در برابر توفان جهانی استکبار، به گوهرهای ماندگار تبدیل می‌کند. بیش از دو دهه است که توفیق همراهی با این مسیر نورانی را داشته‌ام؛ با لباس راوی، و با دلِ وامدار شهدا. در این سال‌ها، هم‌قدم با دانشجویان و دانش‌آموزان، خانواده‌ها و هنرمندان، سفر کرده‌ام و دو نسل متفاوت را در آینه این فناوری الهی مشاهده کرده‌ام. امروز اما بر آستانه دهه سوم خدمتم، با نسلی روبه‌رو هستم که نه تنها جنگ را ندیده، بلکه حتی پدرانشان نیز روزهای آتش و خون را تنها در روایت‌ها شنیده‌اند. نسلی که خاطره‌ای از خاکریز و آژیر ندارد؛ نسلی روییده در دنیای وب ۳، زیسته در فضای بی‌مرز رسانه‌های اجتماعی. غرب، نام این نسل را «Z» گذاشته است؛ اما فرهنگ اسلامی ما، نگاه سطحی نمی‌کند. ما در این نسل، صراحتی پاک، پرسشگری عمیق، عصیان مقدس، ساختارگریزی خلاقانه و جسارتی الهام‌بخش می‌بینیم. آنگاه که این ویژگی‌ها با اندیشه‌ ورزانه اسلام ناب و روح ایمان و معنویت در هم می‌آمیزد، جوانانی ساخته می‌شود که نه تنها عقب‌تر از نسل‌های پیش نیستند، بلکه به حقیقت، تکامل‌یافته‌تر و وفادارترند. اگر قله‌های نسل سوم را در چهره شهید حججی و شهدای جوان موشکیِ حماسه ۱۲ روزه جست‌وجو کنیم، یقین دارم آنچه امروز در سیمای نوجوانان این عصر می‌بینم، نوید نسل فتح‌کننده است؛ نسلی که پرچم رسیدن به قله موعود را بر دوش خواهد کشید. این نسل، نسل طلوع است… نه تکرار گذشته، بلکه تحقق آینده. @Etefaghkhoob

آسمان هشتم، آغوشی است گشوده بر دل‌های خسته؛ و آستان قدس علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام، همان لطفِ پنهان خداست که بی‌هیچ استحقاقی، بر ما ایرانی‌ها ارزانی شده است. وقتی دل‌هایمان زیر فشار غبار غم خم می‌شود، وقتی گرفتاری‌ها همچون موجی تیره از هر سو هجوم می‌آورند، راهی نمی‌ماند جز رو به خراسان کردن؛ جز پناه بردن به آن قبله‌ی نور که از پس قرن‌ها هنوز، امید را در دل رهگذران زنده نگه داشته است. در گوش جانمان، صدای ملکوتی مرحوم ماهرخسار می‌پیچد: «آمدم ای شاه، پناهم بده… خط امانی ز گناهم بده…» و در همان لحظه، انگار دستی مهربان، غبار دل را پاک می‌کند. قدم که به صحن و سرای او می‌گذاری، پر پروازت جوانه می‌زند. از جامع رضوی، واله و حیران عبور می‌کنی؛ در صحن کوثر با نوش چای لب به ذکر و نیاز تر می‌شود؛ در صحن آزادی، رها می‌شوی… و تنها آرزویت، بوسه‌ای است بر ضریح خورشید. از صحن انقلاب که بگذری، گوارایی سقاخانه، زائر را جان تازه می‌بخشد. فاتحه‌ای بر مزار کیمیای سعادت می‌خوانی، و در صحن غدیر، ذکر عاشقان غیرایرانی حضرت را چون طواف پرندگانی می‌بینی که گرد نور حلقه بسته‌اند. در خروجی صحن غدیر، بر خوان کرامت رضا مهمان می‌شوی؛ و در باب‌الجواد، او را به جوانِ جوادش سوگند می‌دهی برای ظهور حجت خدا، برای رفع بلاها، برای رحمت و برکت بر این سرزمین. قطره‌ای اشک، همچون دانه‌ای بارانِ رحمت، بر گونه‌ات می‌لغزد؛ و نوای ماهرخسار دوباره جانت را می‌لرزاند: «لایق وصل تو که من نیستم… اذن به یک لحظه نگاهم بده…» پانزدهم آذرماه ۱۴۰۴ قطعه‌ای از بهشت… که زیر سایه گنبد طلا، در دل هر زائر جاودانه می‌شود. @Etefaghkhoob

آرایش جنگی یعنی چه؟ رهبر انقلاب فرمودند باید آرایش جنگی رسانه‌ای گرفت.ابتدا به اقتضای این کلام توجه کنیم؛ "بعد از جنگ نظامی 12 روزه" می‌فرمایند: اولاً مهم‌ترین جنگ، جنگ ذهنی است و نه نظامی و ثانیاً "فرمانده کل قوا" می‌فرمایند: باید آرایش جنگی گرفت. ان‌شاءالله ابعاد ماجرا روشن است.حالا مجدد این سؤال را بپرسیم، آرایش جنگی یعنی چه؟ وقتی از «آرایش جنگی رسانه‌ای» سخن گفته می‌شود، باید توجه کرد که مخاطب آن فقط رسانه‌های رسمی نیستند؛ البته که رسانه‌های مرجع مخاطب اصلی اند. ولی هرکسی که با رسانه سروکار دارد، شامل این خطاب می‌شود.رهبر انقلاب این جمله را در جمع مداحان بیان کردند؛ یعنی مداح، سخنران، معلم، فعال اجتماعی، مسئول دولتی و حتی یک کاربر عادی شبکه‌های اجتماعی باید آرایش جنگی بگیرد.مسئولان نیز به اندازه‌ای که در رسانه دیده می‌شوند باید مراقب باشند، زیرا ارسال پیام ضعف از سوی یک مسئول، کارکردی شبیه ستون پنجم در جنگ دارد.کاربران شبکه‌های اجتماعی هم نقش تعیین‌کننده‌ای دارند؛ گاهی یک لایک، یک کامنت، یک بازنشر یا حتی یک سکوت می‌تواند در جنگ شناختی اثر بگذارد.اما آرایش جنگی دقیقاً یعنی چه؟اگر سپاه پاسداران درگیر جنگ ۱۲روزه باشد، طبیعی است که همه انرژی خود را از فعالیت‌های عادی برمی‌گیرد و روی نبرد متمرکز می‌کند.در جنگ رسانه‌ای نیز چنین است؛ رسانه باید بداند امروز وظیفه اصلی‌اش دفاع از ذهن و قلب مردم است. اینجاست که چه‌بسا لازمست رسانه از کارهای خوب در شرایط عادی دست بشورد و گارد جنگی بگیرد، اصلاح خطاهایش که بماند. خطاهایی که بازی دشمن را تقویت می‌کند. با این مقدمه شناخت نقطه هجمه و ضعف دشمن و اتخاذ سریع‌ترین و مناسب‌ترین کنش متقابل، آرایش جنگی رسانه‌ای است.وقتی دشمن شبهه‌افکنی می‌کند، باید «رفع‌کننده شبهه» بود.وقتی دشمن خود تحقیری تزریق می‌کند، باید «اعتماد ملی» را بازسازی کرد.وقتی دشمن امید اجتماعی را می‌زند، باید «روایت آینده‌ساز» ارائه داد. وقتی مسئله‌سازی کاذب می‌کند، باید مردم را به «مسئله اصلی» برگرداند.وقتی دستاوردها را تحقیر می‌کند، باید «روایت قدرت» را فعال کرد.وقتی اختلاف‌افکنی می‌کند، باید «روایت وحدت» را برجسته کرد.وقتی شخصیت‌ها را تخریب می‌کند، باید «از سرمایه‌های اجتماعی مرزبانی کرد».وقتی ترس یا هیجان منفی می‌سازد، باید «تنظیم‌گر هیجان جمعی» شد.از سوئی بخش مکمل آرایش جنگی ضدحمله به نقاط ضعف دشمن است. وقتی دشمن با دروغ زنده است ، «هزینه دروغ» را باید بالا برد.وقتی هویت ندارد، «تناقضات هویتی» او باید آشکار شود.وقتی بر فساد و مزدوری بنا شده است، «ساختار فسادآلودش» باید افشا شود.وقتی ادعای آزادی دارد، «بردگی مدرن» و «سانسور پلتفرمی»‌اش باید نشان داده شود.وقتی خود را قوی نشان می‌دهد، «افسانه قدرت» او باید فروریخته شود.وقتی ادعای حقوق بشر دارد، «کارنامه سیاهش» باید جلوی چشم‌ها گذاشته شود.باید دراین باره بیشتر نوشت و البته بیشتر عمل کرد. محسن مهدیان @Etefaghkhoob

مجنون را دیدم نقدی بر فیلم سینمایی مجنون در حریم خاطرات مقدس، بر پرده سینما تصویری از «مجنون» نقش بسته است؛ اثری که هم دل‌ها را می‌طلبد و هم تاریخ را. فیلم، روایتگر رشادت‌های شهید مهدی زین‌الدین و عملیات غرورآفرین خیبر در جزایر مجنون است، اما انگار قلم‌توان روایت، نتوانسته با عظمت آن روزها هم‌آواز شود. حکایت، گاه چنان در سطح می‌خرامد که فراز و فرودهای لازم یک حماسه را از یاد می‌برد. صحنه‌های عاطفی، آنچنان در غبار تصنع فرو رفته که دل تماشاگر را به اعتراض وامی‌دارد. حتی نماهای پیش‌روِ ناگهانی، چنان غریب در متن می‌نشینند که گویی رهاشده‌ای از کارگاه تدوین است. اما آنچه بیش از این کاستی‌های فنی می‌سوزاند، روایت ناقص و نابرابر از تاریخ است. عملیات خیبر، تابلویی گسترده از همدلی و دلاوری بود: از یگان‌های سپاه و ارتش، تا رشادت‌های شهید همت و جانبازی‌های فرماندهان دلیری چون کریم نصر. این همه جلوه‌های گوناگون ایثار را در چارچوب تنها یک لشکر محدود کردن، نه تنها نادیده گرفتن دیگر قهرمانان است، که خلاف انصاف و عدالتِ روایت است. آری، نقش بی‌بدیل لشکر ۱۷ و شهید والامقامش، مهدی زین‌الدین، درخشان و انکارناپذیر است. اما وقتی روایت، سهم دیگران را به حاشیه می‌راند، ناخواسته آینه تاریخ را تار می‌کند. هنر متعهد، آن است که فراتر از سفارش و محدودیت، تمامی زوایای این حماسه ملی را در آینه خود بازتاب دهد؛ نه آنکه با تحریفِ ناخواسته، بخشی از حقیقت را به تاریکی سپارد. این نقد، نه از سر انکار که از سر دغدغه است؛ دغدغه حفظ تاریخ مشترکی که می‌توانست در قاب هنر، جلالی تمام‌عیار بیابد. سید اسماعیل اشرف نیا @Etefaghkhoob

بسم الله الرحمن الرحیم و افوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد درود و احترام به همه مخاطبان عزیز، ایران عزیز ما در آستانه مرحله‌ای تازه از انقلاب اسلامی قرار گرفته است. دشمنان این ملت، بار دیگر با همان سناریوی تکراری فشار معیشتی و تحریک افکار عمومی، در پی شعله‌ور کردن آتش اغتشاشات خیابانی هستند. افسارگسیختگی بازار و التهاب اقتصادی، بخشی از یک برنامه از پیش طراحی‌شده برای تضعیف دولت و آغاز دومینوی آشوب است. نفوذی‌ها در تلاش‌اند چنین وانمود کنند که کار از دست دولت خارج شده و تنها راه، سقوط آن است. اما حقیقت این است که امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند حمایت از دولت هستیم؛ حمایتی نه از سر تأیید همه عملکردها، بلکه برای جلوگیری از تحقق نقشه‌های دشمن و عبور از این گردنه حساس. 🔹 تصمیمات نادرست اقتصادی و خبرهایی از تغییرات در مدیریت بانک مرکزی، نگرانی‌ها را افزایش داده است. تجربه نشان داده برخی گزینه‌ها توان ساماندهی بازار ارز و طلا را ندارند. راهکار واقعی، فشار بر صنایع بزرگ و ورود ذخایر ارزی به بازار است تا قیمت دلار مهار شود و ثبات به اقتصاد بازگردد. 🔹 امروز، سخن از استعفای دولت یا بی‌دولتی، خطای بزرگ و بازی در زمین دشمن است. حضور مردم در خیابان‌ها، نخستین قطعه دومینوی طراحی‌شده برای فروپاشی کشور خواهد بود؛ دومینویی که در مراحل بعدی با خرابکاری داخلی، کشته‌سازی، تحرکات تجزیه‌طلبانه و حتی حملات خارجی تکمیل می‌شود. اکنون زمان اتحاد و ایستادگی است. هر سکوتی خیانت به خون شهیدان انقلاب اسلامی است. باید سینه سپر کرد و با بصیرت و صبر در کنار انقلاب ایستاد. همان‌گونه که امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمودند: "ولا یحمل هذا العلم الا اهل البصر و الصبر" این پرچم را جز اهل بصیرت و صبر به دوش نخواهند کشید. همه ما باید آرامش خود را حفظ کنیم، خانواده‌ها و جوانانمان را از افتادن در دام خیابان‌ها برحذر داریم و با قلم و زبان خود مراقب باشیم که ناخواسته پازل دشمن را تکمیل نکنیم. امروز انتشار این پیام و رساندن آن به گوش مردم، یک وظیفه است. با توکل به خداوند، این فتنه نیز با مقاومت، بصیرت و صبر پشت سر گذاشته خواهد شد و قله پیروزی بسیار نزدیک است. به امید روزهای طلایی ایران والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته @Etefaghkhoob

🔶️ مستند خدای سال ۶۰ ◽️مستندی جذاب که به اتفاقات سال ۶۰ می‌پردازد و عامل برون رفت از این بحران‌ها را به تصویر می‌کشد. ◽️امروز هم کشورمان در شرایط مشابه سال ۶۰ قرار دارد. اما چگونه باید دوباره پیروزمندانه از این وقایع خارج شویم؟ #مستند ━━ °•🖌•°━━┓ @jahad_tabein خط مقدم جهاد ┗━━ °•🖌•°━━┛

▪️از کجا بفهمیم در جبهه امام حسین(ع) هستیم؟ «مسلم زمانه ما» «بیعت با او مثل بیعت با سیدالشهدا(علیه السلام) است...» #ولایت_فقیه #اطاعت #رهبر #سیاسی #اجتماعی 🏴 @mesbahyazdi_ir

محتوای فاخررررررررر جنگ شناختی ترکیبی @EMSWAR

پیوندی که باید بازسازیش کنیم در میان گستره رنگارنگ مردمان این سرزمین، بخشی از هموطنان ما به تدریج از رسانه‌های داخلی و محافل عمومی فاصله گرفته‌اند. آنان نه مخاطب پیام‌های ملی هستند، نه باورهای رسمی را دنبال می‌کنند و نه در فضاهای جمعی سنتی مانند مساجد و هیئت‌ها حضور می‌یابند. متأسفانه این عزیزان، در عوض، در معرض جریانی یکسویه از رسانه‌های بیگانه قرار گرفته‌اند که گاه با نگاهی مخدوش، واقعیت‌های میهن ما را بازنمایی می‌کنند. حتی روایت‌های میهنی و غیررسمی که ریشه در حقایق جامعه دارند نیز به گوش آنان نمی‌رسد. اما این گسست، پایان داستان نیست. این زنگ خطری است برای همه ما که مسئولیت پیوند را بیشتر حس کنیم. اینک زمان آن فرا رسیده که: ۱ـ هر شهروند، یک پیام‌آور: همه ما در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها با اقوام، همسایگان و دوستان مرتبطیم. بیایید مطالب متعادل و آگاه‌کننده را با آنان به اشتراک بگذاریم. ۲ـ پیام خصوصیِ محبت: برای آنان که می‌دانیم در این فضای گسست قرار گرفته‌اند، با زبان مهربانی و دلسوزی، محتواهایی مبتنی بر واقعیت‌های میهن را ارسال کنیم. این تنها یک پیشنهاد نیست؛ این یک دعوت است به همبستگی. اگر صدای ما به گوش برخی هموطنان نمی‌رسد، شاید باید راه‌های تازه‌ای برای گفت‌وگو بیابیم. پیوندهای فرسوده را باید با گفت‌وگوی صمیمانه، استدلال منطقی و احساس مسئولیت مشترک، بازسازی کنیم. بیایید دست‌در‌دست هم، فضایی بسازیم که در آن هیچ صدایی ناشنیده نماند و هیچ قلبی از آگاهی واقعی محروم نباشد. ایران، خانه همه ماست و ساختن این خانه، همکاری همه را می‌طلبد. @Etefaghkhoob

روز سیزدهم: تداوم شرارت‌های استکبار در لباس فتنه‌ای داخلی یادداشتی بر تحلیل ریشه‌های خارجی اغتشاشات دی‌ماه و پیوند آن با جنگ اقتصادی تمام‌عیار علیه ملت ایران فتنه دی‌ماه سال جاری، حلقه‌ای جدید از زنجیره طولانی توطئه‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی برای مهار اقتدار و اراده ملت ایران است. اگرچه برخی مشکلات معیشتی به عنوان جرقه اولیه مورد سوءاستفاده قرار گرفت، اما نباید فراموش کرد که خود این مشکلات اقتصادی، زاده و پرورده «تحریم‌های فلج‌کننده» و «جنگ اقتصادی تمام‌عیار» دشمنان این مرز و بوم است. این فتنه، تداوم منطقی همان شرارت‌هایی است که از جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه تمامیت جمهوری اسلامی ایران است که اکنون با تغییر تاکتیک، میدانداری را به سربازان داخل مرزهای ایران سپرده اند. دشمنی عمیق استکبار جهانی به رهبری آمریکا و صهیونیسم با ایران، ریشه در استقلال‌خواهی و مقاومت این ملت دارد. تاریخ نشان می‌دهد هرگاه ایران گامی در مسیر اقتدار و خوداتکایی برداشته، با خصومت تمام‌عیار مواجه شده است. امروزه نیز، آمریکا با احیای سیاست «فشار حداکثری»، به صرافت «به صفر رساندن صادرات نفت ایران» افتاده و تحریم‌هایی را اعمال کرده که خود مقامات آمریکایی آن را «سخت‌ترین و فلج‌کننده‌ترین تحریم‌ها در طول تاریخ تمدن انسان» نامیده‌اند. هدف از این محاصره اقتصادی، ایجاد نارضایتی داخلی و آماده‌سازی بستر برای دخالت‌ها و فتنه‌انگیزی‌های بعدی است. از منظر اعتقادی نیز، موجودیت رژیم صهیونیستی از ابتدا با مخالفت‌های قاطع مردم ایران روبرو بوده است. حتی پیش از انقلاب، دولت ایران در سازمان ملل متحد علیه «طرح تقسیم فلسطین» و عضویت اسرائیل رای داد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این مخالفت تبدیل به یک اصل اساسی در سیاست خارجی شد که بر اساس آن، ایران حامی جبهه مقاومت در منطقه است. تحلیل‌ها حاکی از آن است که آمریکا و اسرائیل، با درک هزینه‌های سنگین حمله مستقیم به ایران، به دنبال «تجزیه منطقه» و ایجاد «جنگ فرقه‌ای» برای تضعیف ایران و جلوگیری از شکل‌گیری وحدت اسلامی هستند. فتنه داخلی، ابزار جدیدی برای پیشبرد همین هدف دیرینه آنها است. اغتشاشات دی‌ماه را باید با این عینک تاریخی-استراتژیک تحلیل کرد. دشمن که از مقاومت رو در روی ملت ایران ناامید شده، به دنبال ایجاد جنگ داخلی و نیابتی است. آنها از هر نارضایتی برآمده از فشارهای اقتصادی ناجوانمردانه خود، به عنوان اهرمی برای شعله‌ور کردن آتش فتنه استفاده می‌کنند. این دقیقاً ادامه همان نقشه‌ای است که برای ایجاد درگیری مذهبی و قومی در منطقه طراحی شده بود، با این تفاوت که این بار صحنه اجرا، شهرهای ایران است. ملت ایران در طول تاریخ ثابت کرده‌اند که با بصیرت و وحدت، توطئه‌های دشمن را خنثی می‌کنند. آگاهی از این واقعیت که مشکلات معیشتی، محصول تحریم‌های ظالمانه دشمن است و نه ناتوانی نظام، کلید خنثی‌سازی فتنه‌هاست. روز سیزدهم فتنه دی‌ماه، نمادی است از شکست دیگری برای آنانی که تصور می‌کردند می‌توانند با فشار اقتصادی و جنگ روانی، اراده ملتی بزرگ را در هم بشکنند. راهبرد اصلی دشمن، جدا کردن مردم از نظام است و راهبرد اصلی ما، استقامت در مسیر خوداتکایی و افشای چهره واقعی فتنه‌گران داخلی و حامیان خارجی آنهاست. همان‌گونه که مقاومت، دشمن را از اشغال خاک ایران منصرف کرد، امروز نیز با صبر و وحدت، توطئه جنگ اقتصادی و فتنه داخلی را به شکستی دیگر مبدل خواهیم کرد. @Etefaghkhoob

در سه روز ابتدایی شعبان، خورشید دو بار طلوع کرد. نخست، در قامت مردی که: “درود خدا بر او که زیبایی را آفرید و او را به حسین(ع) هدیه کرد…” و بعد، در چشم‌های برادری که: “قسم به جان تو ای برادر، هیچ نبودم مگر در سایه‌ی وجود تو…” و بین این دو طلوع، ماه کامل شد؛ ماهی که “ابوالفضل” نام گرفت و تمامی قامتش، سایه‌بان وفا شد. سه قله‌ی یک عشق: یکی نماد شجاعت، یکی ترجمان عبادت، و یکی تجسم ایثار. میلادتان مبارک؛ ای نفس‌های بهار در کالبد تاریخ! ای که آمدید تا انسان را معنا کنید… @Etefaghkhoob