چیزی دربارش نمیگم،فقط سردردمیگیرم

چیزی دربارش نمیگم،فقط غذا نمیخورم

اخر نامه‌ش برام نوشته بود'بهت افتخار میکنم و دوستت دارم' اون لحظه دیگه برام مهم نبود صدای اطرافم چقدر بلنده، چون تنها چیزی که گوشام میشنید اون ابراز علاقه‌ی کوچیکِ به سبک خودش بود، احساس میکردم همون لحظه کنارمه و داره کنار گوشم زمزمه میکنه'بهت افتخار میکنم و دوستت دارم' همیشه وقتی کلمات یا جملاتی رو زیاد با خودم تکرار میکردم انگار معناش از دست میرفت، ولی این فرق داشت، هزاران بار با خودم تکرارش کردم ولی باز هم همون ارزش رو داشت، و بعد اون، دیگه برام مهم نبود که چقدر دنیایی که توش قدم میذارم تاریکه، چون یک چیز مدام تو ذهنم تکرار میشد 'بهت افتخار میکنم و دوستت دارم'

‏ببخشید تکستت رو‌ جواب ندادم، تو فروپاشی روانی بودم، فرداش حوصله نداشتم، الانم یه هفته گذشته روم نمی‌شه

‌ Но ты принадлежишь мне ‌ ‌