همه کاراکترای جومتان بودن و شاید بعضیاشم گنشین؟ و بعضیاشم تخیلی از ذهن خوابم سیاکو، سیتافه، کامیساتو آیاتو... همه اینا بودن و بقیه که یادم نیست خوب... و نمیدونم چرا، اما همه داشتن همدیگرو میکشتن یه روز خاص بود چون اها اره یه روز خاص بود که باید بقیه رو میکشتی تا میتونستی باید میکشتی وحشتناک بود اونا تقریبا تک‌تک ما رو کشتن و من توی جسم همه کاراکترا بودم انگار چون چندین بار در قالب‌های مختلف کشته شدم و بعد میرفتم توی جلد قربانی بعدی و وقتی اون روز تموم شد، همه جای شهر پر بود از خون و جسد و توی خونه‌ی بزرگ‌مون که یه زمانی کلی ادم و جونیو توش زندگی میکردن، فقط دو نفر باقی مونده بودن... خون و اجساد رو جمع کرده بودیم و بیشتر اساس رو هم همینطور خونه تقریبا خالی بود خلوت و دلگیر. فقدان کسایی که دیگه نیستن. کسایی که بی‌رحمانه کشته شده بودن...

۲/۲۲

من همش درحال فیلم‌برداریم ولی حتی یه دونه فیلم درست و حسابیم ازش ندارم.

۲/۲۳

از فضای مجازی متنفرم. یادآور همه چیزهایی که می‌خواستم و نتونستم باشم. بی‌عُرضگی.

۲/۲۶

من گم نشدم. - گم شدی خبر نداری

اره، طرزتفکر غلطی که ما داریم اینکه فکر میکنیم استعداد داشتن یعنی عالی بودن توی کاری درحالی که عالی بودن و تخصص با کار کردن زیاد روی اون موضوع بوجود میاد و شایدم نیاد.