«اگه بهت سخت نمی‌گذره، احتمالا داری یه جای مسیر رو اشتباه میری.»

یکم دیگه مونده از دست این استاده خودکشی کنم🚶🏻‍♀

فقط سرویس شدن با نقشه کشی کم بود، که اونم به لیست اضافه شد.🚶🏻‍♀

آهای روی خوش زندگی، که عقبته به ما کردی.

همه ساکت! عشقم میخواد حرف بزنه.🫶🏻

من در دنیای موازی:

چه لانگ دیستنسی شده رابطه من و درس. اوه.

یکی به این پدرسگ بگه از داشته‌هاش مایه بذاره.

دارین به صحبتایِ مردِ سیاست، میدان و دیپلماسی گوش میدین دیگه؟!

خب خب، رسیدیم به اولین روزِ دخترِ ۱۴۰۵! سیسیایِ قشنگم، تا روز دختر بعدی روزتون مبارک♥️.

راستش من جز یک‌بار، در هیچ انتخاباتی به شما رأی نداده‌ام. خب شهروندم و این حق را دارم. این را هم میدانم که امروز گفتن و نوشتن درباره شما که آماج تهمت‌ها و سوظن‌های دوستان‌اید، شاید مطلوب همه نباشد. اما میخواهم فرداروزی شرمنده نباشم. من خیلی این روزها به تو افتخار کردم حاج‌باقر. در فقدان آقا و فرماندهان و کاربلدهای همیشگی، بار سنگینی به‌دوشت آمد. بیخیال حرف‌های همه؛ من میدانم تو چقدر جانت برای آقا می‌رفت. من دیدم آن شب عاشورایی که آقا ناگهان بی‌خبر وارد حسینیه شد، تو چطور مثل عاشقی فراق‌دیده، مثل کودکی بعد از بازگشت پدر، دست از پا نمی‌شناختی هنگام بلند شدن. تو در روزهایی که سرلیست ترور سازمان‌های اطلاعاتی جهانی، وقتی همین اواخر سه‌بار تا نزدیکای شهادت رفته‌ای، وقتی می‌دانند برداشتن تو یعنی برداشتن مانعی کلیدی، روی پلاکاردهای دوستان من فحش میخوری. وقتی میدانی مدرن‌ترین تجهیزات و خبره‌ترین یگان‌های اطلاعاتی دنبال یافتن ردی از تو اند، به خواست مردم اهمیت میدهی، پروتکل‌های امنیتی را شل میکنی و می‌آیی جلوی دوربین که سلام مردم، قالیباف آمده حرف بزند. من خیلی حال کردم وقتی گفتی وسط اسلام‌آباد در میان مذاکرات به ونس گفتم شنیده‌ام کشتی شما زیادی جلو آمده؛ میگویی تا پانزده دقیقه دیگر برگردد یا بگویم چند موشک خرجش کنند؟ دیالوگت از ایرانی‌ترین لحظات جنگ بود. موج صدویک حمله به دشمن. انگار سیلی نود میلیون ایرانی از آستین تو بر صورت آمریکا. تو باید بمانی حاج‌باقر. و ما با تو شوخی کنیم، نقد کنیم، شعارت کنیم، پلاکاردت کنیم ولی ته دل همه‌مان گرم باشد که تو در خط مقدمی! «مهدی مولایی»

از یه حیوان باوفایی کمترم اگه ترم دیگه با قائدی بردارم.