این سوال خیلی تو سرمه! اینکه کِی قراره کشتیِ پرتلاطمِ زندگی من، کنار اسکله یِ بختش آروم بگیره؛ بعد به خودم میگم فعلا فعلنا دهنت باید سرویس بشه دختر! باید خیلی بیشتر ازینا عذاب بکشی تا برسی . .؛ بقولِ یکی از بچه ها باید بمیری تا برسی؛

؛

خوشحالم؛ کاش همیشه اخرِ شبا همین باشه حالم . .

دوستان! من واقعا نیاز دارم 3.4 سال برم تو تنهایی خودم. مطلقا جز کتابا و فیلما و چنلا و موزیکام هیچی نمیخوام؛)

وای! هرچی بیشتر میگذره،انسان گریزتر میشم.

زندگی کردن مطابقِ چیزی که افکار و امیالت میگن، چیز زیادیه؟ مثل اینکه برایِ من زیادیه!

امسال با همه ی سختیاش، منو با حقیقتِ خودم روبرو کرد. بهم فهموند زندگی همیشه اون چیزی که فکر میکنم نیست. بهم یاد داد باید از خیلی چیزا بزنم تا به چیزای خوب برسم. بهم یاد داد همیشه چیزایِ خوب، اونی نیست که اطرافیان یا حتی اکثریتِ جامعه می گن! چیزایِ خوب، مختصِ توان!. یونیک بودنِ افکار، استعداد و توانایی آدمارو بهم یاد داد. بهم یاد داد هیچکسی جز خودم قرار نیست اون سختیارو بکشه. بهم فهموند باید ریسک بکنم، با حقیقت روبرو بشم و بخاطرِ آرزوهام وایسم جلو همه! بهم یاد داد سکوت کنم. بهم یاد داد اونایی که من دوسشون دارم و بهشون اعتماد دارم، الزاما ادمایی نیستن که برایِ من دل میسوزونن! بهم یاد داد اول خودم، بعد خانواده و بقیه. بهم یاد داد سلکت کنم آدمارو و بزارمشون تو کته گوریایِ مختلفِ ذهنم و طبقِ اون رفتار کنم. بهم یاد داد چطوری تنهایی خوش بگذره بهم. بهم یاد داد چطوری خودمو بهتر بشناسم. بهم یاد داد، دنبالِ بهترین نباشم چون وجود نداره! بهم ستایش کردنِ معمولی بودن رو یاد داد.

بزرگترین دستاوردم توی سالی که گذشت؟ نترسیدن بود! نترسین! از هیچی جز خدا نترسین. تا میتونین ریسک کنین و دهن خودتونو سرویس کنین.

کنکور هرکاری هم که نکرد، از من انسانی منزوی، دوستدارِ سکوت و لات ساخت! نوبره والا.