کنکور هرکاری هم که نکرد، از من انسانی منزوی، دوستدارِ سکوت و لات ساخت! نوبره والا.

me:

دندونِ عقلِ احمقِ خرم، چرا باید الان یادت بیاد که سروکله ات پیدا شه؟دلت کتک میخواد؟

این حجم از میل و رغبت به فرار و تنهایی چیه ادمیزاد؟

این مسئله که از تو فازِ یسری چیزا بیرون اومدم و دنبالِ چیزایِ مهمترم و دارم رنگِ واقعیِ سیاهو سفیدِ زندگی رو میبینم، یکم ترسناکه.

me:

این مرزِ امید و ناامیدی، خواستن و نخواستن که از مو هم باریک تره و بی شباهت به پلِ صراط نیست، چه کوفتیه که این روزا گرفتارشم؟ بودن یا نبودن؟ مسئله این است.

عزیزانِ دلبندم! اگر میبینی که بی اعصابم، اضافه وزن دارم، حوصله ندارم و اخلاقم بده، پوستم داغون شده، چشام بی فروغِ برق سابقو نداره، نگام که میکنی حس میکنی با اسکلتِ عروس مردگان طرفی، میبینی که هوش هیجانی و اجتماعیم اومده پایین و نمیتونم تمرکز کنم و . .. نیاز نیست بهم بگی چون خودم همشو میدونم. با گفتنشون فقط حالمو بدتر میکنی!

شاید بگذره، ولی یادگاریایی که برات بجا میزاره اصلا قشنگ نیست. ردش میمونه! دقیقا مثلِ جایِ تیغ رویِ رگ.

ولی 99درصد اوقات، حقیقت و راهِ درست، دقیقا همونیه که مامان بابا میگن و ماها نمیخوایم بپذیریم.

کاش تو دادگاه ها یه شغلی بود تحتِ عنوانِ تخریبِ شخصیتی و شکنجه روحیِ دزدها و قاتلین. من تو اون شغل بهترین میشدم.