بزرگترین دستاوردم توی سالی که گذشت؟ نترسیدن بود! نترسین! از هیچی جز خدا نترسین. تا میتونین ریسک کنین و دهن خودتونو سرویس کنین.

کنکور هرکاری هم که نکرد، از من انسانی منزوی، دوستدارِ سکوت و لات ساخت! نوبره والا.

me:

دندونِ عقلِ احمقِ خرم، چرا باید الان یادت بیاد که سروکله ات پیدا شه؟دلت کتک میخواد؟

این حجم از میل و رغبت به فرار و تنهایی چیه ادمیزاد؟

این مسئله که از تو فازِ یسری چیزا بیرون اومدم و دنبالِ چیزایِ مهمترم و دارم رنگِ واقعیِ سیاهو سفیدِ زندگی رو میبینم، یکم ترسناکه.

me:

این مرزِ امید و ناامیدی، خواستن و نخواستن که از مو هم باریک تره و بی شباهت به پلِ صراط نیست، چه کوفتیه که این روزا گرفتارشم؟ بودن یا نبودن؟ مسئله این است.

عزیزانِ دلبندم! اگر میبینی که بی اعصابم، اضافه وزن دارم، حوصله ندارم و اخلاقم بده، پوستم داغون شده، چشام بی فروغِ برق سابقو نداره، نگام که میکنی حس میکنی با اسکلتِ عروس مردگان طرفی، میبینی که هوش هیجانی و اجتماعیم اومده پایین و نمیتونم تمرکز کنم و . .. نیاز نیست بهم بگی چون خودم همشو میدونم. با گفتنشون فقط حالمو بدتر میکنی!