بهار که بیاید، دیگر رفته‌ام. بهار، بهانه‌ی رفتن است. حق با هدهد است که می‌گفت : رفتن زیباتر است، ماندن شکوهی ندارد؛ آن هم پشت این سنگریزه‌های طلب.

گیرم که ماندم و باز بال زدم، توی خاک و خاطره، توی گذشته و گل، گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم بسته نگه داشتم، بال‌‌های بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید؟

بدرود، رفیق روزهای بی‌قراری!

قول می‌دهم آسمان شوم مثل نامه‌ای ولی توی هیچ پاکتی جا نمی‌شوی جعبه‌ی جواهری قفل نیستی ولی وا نمی‌شوی مثل میوه خواستم بچینمت میوه نیستی‌، ستاره‌ای از درخت آسمان جدا نمی‌شوی من تلاش می‌کنم بگیرمت طعمه می‌شوم ولی تو نهنگ می‌شوی مثل کرم کوچکی مرا تند و تیز می‌خوری تور می‌شوم ماهی زرنگ حوض می‌شوی لیز می‌خوری آفتاب را نمی‌شود توی کیسه‌ای جمع کرد و برد ابر را نمی‌شود مثل کهنه‌ای توی مشت خود فشرد آفتاب توی آسمان آفتاب می‌شود ابر هم بدون آسمان فقط چند قطره آب می‌شود پس تو ابر باش و آفتاب قول می‌دهم که آسمان شوم یک کمی ستاره روی صورتم بپاش سعی می‌کنم شبیه کهکشان شوم شکل نوری و شبیه باد توی هیچ‌چیز جا نمی‌شوی تو کنار من، کنار او، ولی تو تویی و هیچ‌وقت ما نمی‌شوی - عرفان نظرآهاری

اینکه رو تعصب نداشتن تعصب داشته باشیم خودش یه نوع تعصبه🙏

[ اگر انسان دیگر انسان‌ها را انسان‌زدایی کند، در نهایت انسان بودن از خودش زدوده می‌شود ]

نمایشنامه خوندن لذت جدید زندگیمه

https://eitaa.com/joinchat/1801716384Cdc6d44ef94 بله بله حتما، من خودم داشتمت از قبل خیلی خوشگلن کارات🫠😭🌟

خوش به حال تو که می‌پری راستی چرا دوست قدیمی‌ات - درخت را - با خودت نمی‌بری؟