🖤 قمر بنی‌هاشم... ماه را چه به درخشیدن، وقتی عباس در آسمان بنی‌هاشم طلوع کرده بود؟ او را ابوالفضل می‌خواندند؛ مردی که شکوهِ نامش در واژه‌ها نمی‌گنجد و عظمتِ قامتش در تاریخ نمی‌ماند. در روزی که خورشید از شرمِ عطش خیمه‌ها سر به زیر افکنده بود، قمر بنی‌هاشم به سوی فرات رفت؛ نه برای سیراب کردن خویش، که برای وفادار ماندن به عهدی که با نگاه کودکان بسته بود. عباس، قصیده‌ی ناتمامِ مردانگی است؛ آنجا که دست‌ها از تن جدا شدند، وفاداری از او جدا نشد. آنجا که چشم‌ها خاموش شدند، راهِ ایثار به نام او روشن ماند. ای ماهِ بنی‌هاشم! تو نیامدی که فقط بر آسمانِ کربلا بدرخشی؛ آمدی تا قرن‌ها بعد، هر دلِ شکسته‌ای در تاریکیِ غم، روشنیِ نامت را پناه خویش بداند. و چه دشوار است نوشتن از ابوالفضل؛ وقتی قلم در برابر عظمتِ علمدار عاشورا زانو می‌زند و واژه‌ها، پیش از آنکه وصفش کنند، به احترامش سکوت می‌کنند... سلام بر ابوالفضل العباس؛ آن ماهی که غروب کرد، اما هرگز از آسمانِ دل‌های عاشقانش فرو نیفتاد. 🏴✨

جهانیست و ابوفاضل:) 🖤

مددی ابوفاضل 🖤 نمیاد شبیه تو؟ احدی ابوفاضل...:)

اَسَلامُ عَلیكَ ساقی العَطشانِ کَربلا:) 🖤

قمری ابوفاضل؛) 🌑🖤

دامن کشان رفتی:) 🖤

تاسوعای حسینی تسلیت باد 🖤

بسم الله رب عشق الحسین 🖤 عاشورای حسینی تسلیت باد 🖤

آن کس که پناهم بدهد باز، حسین است:) 🖤

صلَّی اللهُ عَلَیکَ یَا اَبَاعَبدِاللهِ الحُسَین “علیه السلام”