رسانه‌‌ی ملی رسانه‌‌ی سنت است اگر رسانه‌‌ی بدعت نباشد؛ رسانه‌‌ی ملی رسانه‌‌ی نهضت نیست. رسانه‌ی ملی رسانه‌‌ی وحدت است؛ رسانه‌‌ی ملی رسانه‌‌ی دعوت نیست...

دعوت به وحدت و وحدت در دعوت دو روی یک سکه‌اند...

تمدن‌سازی با پرونده‌سازی نشد است...

‏تهی کردن مسجد محله و مصلای جمعه از دعوت با نشاندن آن‌ها در وحدت با این و آن، به هم‌این راحتی کار را به این جا رسانده است که این زرادخانه‌های هویتی شیعه را از پیش‌ران بودن پایین آورده‌ییم...

خطبه‌های جمعه، منبر دعوت است که ما مدت‌ها است آن را در مصلای وحدت زمین‌گیر کرده‌ییم...

جنگ احزاب حجاب به همه‌ی ما نشان داد حجم عمده‌یی از آن چه طی دهه‌ها به عنوان حلقه‌ی میانی ساخته‌ییم واقعی نبوده است؛ حلقه‌های میانی قلابی هیچ گاه مسأله‌اش شریعت نبوده است که بخواهد وارد جهاد نرم تا سخت با جنبش فواحش جامعه‌‌ی مدنی جعلی سکولارهای ایرانی بشود...

طول دولت اصلاحات، ابطال‌طلب‌های ایرانی تلاش می‌کردند اسلام پروتستان بسازند تا شریعت خود به خود کنار نهاده شود. ابطال‌طلب‌ها در دولت الغارات اما حوصله‌ی این قرتی‌بازی‌ها را ندارند و یک کله بیرق ستیز با شریعت را سر دست گرفته‌اند که هر که برای اقامه‌ی حجاب شرعی حمیت کند تندرو است...

کارگزاران سکولار نظام به نام مردم ایران به جنگ مذهب شیعه آمده‌اند...

دولت طاغوت الغارات در امتداد دولت طاغوت اصلاحات نمونه‌هایی نزدیکند که جهاد تبیین و جهاد تبلیغ که جا تمام می‌شوند و با جهاد تفسیق و جهاد تکفیر با آن‌ها ادامه باید داد...

آن حقوق‌دان‌های عرفی که انحصار پخش زنده را در قانون اساسی به رسانه‌‌ی ملی سپردند، ساده‌ترین مطلبی که از فقه شیعه نفهمیده بودند، تخطئه بود.‌..

ذوق شریعت که نداشته باشی، شرح کلان‌تر خواندن از تو فقیه نخواهد ساخت...

حکومت نظامی پزشک‌ها در دوره‌ی همه‌گیری بیماری و تخته کردن خشونت‌بار شعائر شیعه، به متشرعین نشان داد که سکولارهای شرمنده به هم‌این راحتی درنده می‌شوند؛ امتداد آن بیماری هاری، به بیرون ریختن جنبش فواحش و روسری‌سوزی ختم شد و به رأی آوردن دولت طاغوت الغارات و دهان‌کجی به فقهاء...