کسانی که ایده‌شان در حکم‌رانی در نصیحت ته می‌کشد، درستش آن است که از حلقه‌ی حاکمیت به حلقه‌ی میانی برگردند؛ اگر نه استحاله‌شان به کارگزاران سکولار نظام ردخور ندارد...

تازه‌ترین انشعاب انحرافی در محیط شیعه هم‌این‌ سکولارهای شرمنده‌اند که امنیت ملی را بر شریعت محمدی حاکم می‌دانند...

باید قدردان رسانه‌‌ی جدال بود که حرف آخر چپ‌ ایرانی را هم‌آن اول می‌زند: اقامه‌ی سخت شریعت فاشیسم است...

تا کسی روحش را به ابلیس نفروشد در سینمای داستانی به جایی نمی‌رسد...

شورای امنیت ملی منصه‌ی نزاع پاس‌دارهای مکتبی و پاس‌دارهای سکولار شده است؛ درگیری خط اجتهاد در سپاه پاس‌داران با خط استحسان...

قضیه‌ی قدس برای چپ‌ها قضیه‌ی قبله نیست، قضیه‌ی قبیله است...

سقف درگیری مکتبی‌ها با کیان موقت اسرائیل چه بوده است؟ موشک زدن. سقف درگیری سکولارها با کیان موقت اسرائیل؟ دبکه کردن...

چپ‌های مسلمان‌تبار ممکن است در نه گفتن به راست‌های مستکبر با ما هم‌زبان باشند، در لا؛ با این همه تهلیل آن‌ها در ایجاب، به الله ختم نمی‌شود...

جمهوری اسلامی ایران اگر اقامه نشده بود، تفنگ‌داران چپ‌گرا قضیه‌ی قبله‌ی نخست مسلمین را با کیان اسرائیل سودا می‌کردند، که در کمپ دیوید تا اسلو کردند. عجیب اما پاس‌دارهای پراگماتیست است که پس از سال‌ها پیش‌رانی مکتبی‌های اسلام‌گرا در فلسطین، فیل‌شان هوای سکولاریسم چپ را کرده است...

جهاد و حماس و صابرین محصول محوریت شریعت در قضیه‌ی قدس بودند و این را در هیأت مردها و حجاب زن‌هاشان به چشم می‌توان دید؛ اگر نه کارنامه‌ی شکست‌خورده‌ی چپ‌گراهای عربی در فلسطین تا پیش از تشکیل جمهوری اسلامی ایران را دیده‌ییم، و هم‌این است چپ‌روی سترون جهانی در پس‌آی طوفان‌الأقصی...

تفاوت بی‌حجاب از با حجاب در قضیه‌ی قدس هم‌این تفاوت فتح چپ‌گرا از حماس اسلام‌گرا در داستان فلسطین است...

باتوم، اسم رمز کارگزاران عرفی نظام برای غلاف کردن شم‌شیر سخت حکم‌رانی جمهوری در اقامه‌ی شریعت محمدی است...