گسست شعائر شیعی از مدرسه‌ی شرعی مذهب امامی و از چهارچوب هویتی مسجد، به هم‌این راحتی آن‌ها را به سبک‌های عرفی و کارناوال‌های خیابانی فرو خواهد کاست...

ساده‎ترین اشکال جشن‌های کیلومتری غدیر هم‌این است که آماج‌شان تجمع است تا این که تحرک باشد؛ جان‌مایه‌شان وحدت است تا برسیم به دعوت...

سپاه پاس‌داران پیش از آن که خود هم‌آن منصه‌ی نهضت بداند باید دانسته باشد که امتداد کدام سنت است...

دفعه بعد که می‌خواهید چرندهای کانتی در باره‌ی اختیار و اخلاق را غرغره کنید و آن را مبنای حکم‌رانی خویش بنهید، به ماهیت شیعی امر بین الامرین فکر کنید..‌

تعظیم شعائر راه‌کنش سردارپسند ندارد...

سختی ساخت برنامه‌ی مذهبی در رسانه‌‌ی ملی آن است که چه طور با تن ندادن به دعوت به شریعت و با بسنده به وحدت در معنویت کار جدی بسازیم...

سقوط دمشق آن نوسازی همه‌ی نسبت‌ها در سپاه پاس‌داران است...

وفاق نام تجاری نفاق است...

شعار منافقین خلق اگر به نام خدا و خلق قهرمان بود، شعار موافقین خلق به نام خلق و خدای غائب است...

جنبش مدرن زنان، جنبش حقوق زنان، جنبش برابری جنسیتی، جنبش فمنیسم، جنبش مبارزه برای آزادی پوشش، جنبش ززا، همه عنوان‌هایی برای انقلاب جنسی در ایرانند که ما همه‌ی آن‌ها را جنبش فواحش می‌خوانیم...

هجرت شرعی را که بهلیم تا مهاجرت عرفیش کنند، خروجیش هم‌‌این هجرت‌ستیزی هاری می‌شود که میله‌گراهای امت‌ستیز هیزم تنور آن شده‌اند...

سال‌ها می‌گفتند: مکتبی‌ها انسان عزاداریند و ایران را محرم تا محرم غم‌خانه کرده‌اند. پارس کردن این روزهای سکولارهای ناصبی‌مشرب برای جشن‌های خیابانی غدیر اما به ما می‌گوید: دگوری‌های مستفرنگ با هر بروز میدانی متشرعین مؤمن بی‌میانه‌اند...