رسانه‌‌ی ملی اگر رسانه‌‌ی امی بود که با رزمنده‌های امت در جنگ روایت نبود...

ما دو امت در یک ملتیم؛ ملت ایران، امت ابراهیم، امت اسرائیل...

اسرائیل یک امامت-امت است؛ ابلیس اصغر. امامتش را در تل‌ابیب دیده بودیم و امتش هم در محیط عیان طهران دوش‌‌پرتاب می‌زد و ریزپرنده بلند می‌کرد ‌و در محیط رایان ایران یاوه می‌بافت و رجفه می‌کرد؛ امت ایرانی اسرائیل...

انکار امت احمد تازه‌ترین گفتار صهیونی امت ابلیس است؛ نسخه‌ی روزآمد تکیه‌کلام‌های صهیون‌شهری از سنخ چراغی که به خانه روا است به مسجد حرام است، نه غزه، نه لبنان، سوریه را رها کن، غزاوی‌ها ناصبیند...

ایده‌ی ایران‌شهری با ایده‌ی صهیون‌شهری هم کنار می‌آید؛ این هر دو با اسلام‌شهر کنار نمی‌آیند...

این که جهود صهیونی داریم و ترسای صهیونی داریم و هندوی صهیونی داریم و سنی صهیونی داریم و حتا شیعه‌ی صهیونی هم داریم یعنی صهیون‌شهر یک ایده‌ی امی است که با ایران‌شهر و توران‌شهر و بدوشهر هم‌پوشان هم می‌شود...

آن کسی جنگ ایران با اسرائیل را ملی تلقی می‌کند، خواه‌ناخواه کیان موقت اسرائیل را هم یک ملت تلقی کرده است...

امت با بیعت ساخته می‌شود. امت مجموعه‌ی ملت‌ها نیست چه رسد به این که مجموعه‌ی دولت‌ها باشد...

اسرائیل پی لبنانیدن ایران است...

سوپرانقلابی کلیدواژه‌یی است که موافقین خلق برای ساکت کردن انقلابی‌ها استعمال می‌کنند؛ هم‌آن طور که منافقین خلق با کلیدواژه‌ی مرتجع و متحجر و متعصب پی ساکت کردن انقلابی‌ها بودند...

منافقین خلق بی‌فاصله پس از آتش‌بس با عراق، به درون عیان ایران لشکرکشی سخت کردند و مکتبی‌ها را در مسیر، سینه‌ی دیوار نهادند؛ موافقین خلق اکنون پس از آتش‌بس با اسرائیل لشکرکشی نرم خود در محیط رایان ایران را شروع کرده‌اند و بخت خویش برای سینه‌ی دیوار نهادن مکتبی‌ها را می‌آزمایند...

این‌ها که شعار صهیونی نه غزه، نه لبنان را در محیط عیان ایران عربده می‌زدند اکنون با شعار صهیونی نه به امت به محیط رایان ایران بازگشته‌اند...