‏ای کشته‌ی ریشو|چادری‌های یواش، حسین...

ای کشته‌ی دستاربندهای سترون پروتستان، حسین...

انضمام امامت را در امام سید علی حسینی خامنه‌یی دیده‌ییم و پیش از آن در امام سید روح‌الله خمینی...

ایران برای مکتبی‌ها ام‌القرای امت است. ایران برای سکولارها گربه‌ی نشسته است...

حسین سرخ را صورتی‌ها کشتند؛ شریعت‌ستیزهای جانمازآب‌کش...

مذهبی‌های صورتی می‌گویند: حضرت حسین را متشرعین کشتند. عنایت ندارند که کشتن معصوم بزرگ‌ترین معصیت است و هم‌چه کسی را از اساس متشرع نمی‌توان خواند...

خیمه‌ی عزای سیدالشهداء در منطقه‌ی فراغ شریعت قرار ندارد؛ اگر نه تا کف گودی قتل‌گاه ایشان به امر به معروف و نهی از منکر مشغول نبود...

گم‌راه‌تر از آن‌هایی که از عاشوراء درس مذاکره گرفته‌اند این‌هاند که از عاشوراء درس اباحه می‌گیرند...

هر که پایش را به خیمه‌ی عزای سیدالشهداء می‌گزارد دعوت شده است؛ دسته‌یی برای آن که حجت برای‌شان تمام شود؛ با امر به معروف و نهی از منکر حجت را بر آن‌ها تمام کنید؛ لیهلک من هلک عن بینة...

صبح عاشوراء به این باید فکر کرد که حضرت حسین پس از یک عمر کنش نرم از چه برای اصلاح در امت جدش به کار فرهنگی بسنده نکرد و شم‌شیر سخت کشید...

لهم قلوب لا يفقهون بها، و لهم أعين لا يبصرون بها، و لهم آذان لا يسمعون بها؛ أولئك كالانعام، بل هم أضل. اين جماعت حیوان ناطق، بل که پست‌تر، را هم با بسنده به کار فرهنگی می‌خواهید به راه بیاورید؟ بی قلب، بی چشم، بی گوش...

ایران ام‌القری است...