روشن‌فکری دینی، دین‌پژوهی آکادمیک، آکادمی الاهیات، همه یک ماهیتی است از سنخ جان‌باز بی‌حجاب یا شهید با بطری ویسکی...

مکتب اسلام مرز امت اسماعیل از امت اسرائیل، مرز امت ابراهیم از امت امریکا، مرز امت احمد از امت ابلیس است؛ سکولارهای ایرانی در اردوگاه اسرائیل، امریکا، ابلیس ایستاده‌اند...

سکولارها سهمی در کلمات مکتبی‌ها ندارند: شرع، شهود، شهادت...

تبلیغ شریانی؛ تبلیغ در موسم اربعین با الگوی پیاده از خانه...

شارب خمر که شهید بشود، شیوخ مقدس‌ هم کشنده‌ی سیدالشهداء می‌شوند؛ شمر جان‌باز می‌شود و حرمله زائر بیاده‌ی مکه...

نبی ولی با آموزه‌ی قتیل الحمار در معرکه‌ی جنگ‌های خود به ما خط داد که حتا در دوره‌ی ولی فقیه هر کشته‌ی در جنگ را نمی‌توان شهید خواند...

اذ قربا قربانا، إنما یتقبل الله من المتقین. حضرت الاه تنها قربانی متقین را می‌پذیرد؛ و قربانی متقین که جانشان باشد شهید خطاب‌شان می‌کند...

انسجام ملی با سکولارها تف سربالا است؛ و هم‌این است وحدت عرفی با دگوری‌های مستفرنگ ایرانی...

شریح را که بتوان فقیه خواند، شمر را که بتوان جان‌باز خواند، سنان را که بتوان مقدس خواند، عمر سعد را که بتوان نمازشب‌خوان خواند، حرمله را که بتوان رزمنده خواند، خولی را که بتوان شیعه خواند، شبث را از چه نتوان شهید خواند؟ یا چه...

نومرجئه از آن چه می‌پن‌داریم به ما نزدیک‌ترند...

دستاربندهای پروتستان سترون پس از تطبیع کشف حجاب به هم‌این راحتی به ایست‌گاه تطبیع شرب خمر رسیده‌اند. ایست‌گاه آخر؟ تطبیع اشغال قدس، قبله‌ی نخست...

این دستاربندهای پروتستان سترون و صورتی، ترکیب غریبی از نوخلفی و نوبابی و نومرجئه، با بده‌بستان‌های تمام‌ناشدنی با مستفرنگ‌های ناصبی‌مشربند...