🔻 در فضیلت «مراقبه» [ #روایت_جنگ | قسمت یازدهم ] 📌ملتی که قلب و ذهنش را ببازد، قدرت و زمینش را هم می‌بازد. 🔖 سال ۲۰۱۴‌ (۱۳۹۳)، شاید بیست‌برابر شبه‌نظامیان داعش، در موصل (عراق) نیروی مسلح وجود داشت. ولی آنقدر فیلم‌های سربریدن داعشی‌ها را برای هم با بلوتوث فرستادند و تماشا کردند، قبل از رسیدن داعش به موصل موصل سقوط کرد. 🔖 سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰) خیلی بیشتر از لشکر طالبان و مجهزتر، در افغانستان نیروی نظامی یا داوطلب جنگ وجود داشت. ولی پیگیری مدام اخبار بی‌بی‌سی و دیگر رسانه‌ها از یورش همه‌جانبه طالبان و نیز مدام فکرکردن خیلی از افغانستانی‌ها به مصالحه آمریکا و طالبان، به فرار رییس‌جمهورشان (اشرف غنی) و به اینکه اگر کار بالا بگیرد حتما آمریکا دخالت می‌کند و کمک می‌کند باعث شد نیروهای بدوی طالبان بر نیروهای مجهزتر و مسلح‌تر و بیشتر افغانستان پیروز شوند و کشور را جنگ نکرده تصرف کنند. 🔖 سال ۲۰۲۴ (۱۴۰۳) همان ارتش شکسته‌بستهٔ سوریه مخصوصاً با همراه دیگر نظامیان مردمی یا بومی بسیار قدرتمندتر و پرجمعیت‌تر و مسلح‌تر از ارتش چندپارهٔ تکفیری‌ها بودند. ولی مدام تماشای پوشش خبری الجزیره همین قطر و بزرگ‌نمایی‌اش از مهاجمان و البته فکرکردن به اختلافات قومی و حکومتی و خیانت بعضی فرماندهان باعث شد کشور و تمدن را بدون هیچ زحمتی دو دستی تقدیم داعش نونوارشده کنند. ✅ بله ما مردم بسیار قدرتمند و بی نظیری هستیم در جهان ، جزو معدود مردمانی هستیم که واقعا ملتیم، هویت و نیروی ملی داریم و در وقت‌های بحران با همه اختلافات متحد می‌شویم، بله قدرت نظامی ما با کمتر کشوری در جهان قابل مقایسه است، بله ایران سرزمین اهل ایمان است، بله ما رهبری متمرکز و رهبر بی‌نظیری داریم که در جهان بی‌مانند است، بله ما نظامیان از جان گذشته و پاک و شجاعی داریم که فرشتگان زمینی‌اند... ⚠️ اما توییت‌های ترامپ و شایعه‌های شبانهٔ اسرائیلی نقش همان الجزیره در ۲۰۲۴، بی‌بی‌سی در ۲۰۲۱ و بلوتوث در ۲۰۱۴ را دارند ایفا می‌کنند. ▫️ما چه بخواهیم چه نخواهیم پیروز این جنگیم، به برکت آنهمه خون مقدس شهید و به همت اینهمه دلیر جان بر کف و پاک و با اخلاص، اما اینکه این پیروزی با چقدر هزینه و خون دل به دست بیاید، به میزان هوشیاری عمومی در برابر جنگ‌های روانی دشمن است. دشمنی که از نظر نظامی و از نظر اراده بسیار ضعیف است، اما از نظر جنگ روانی و از نظر رسانه بسیار قوی. 📋 باید مراقب ذهن‌هایمان باشیم، مراقب فکر و خیال‌هایمان باشیم، مراقب تأثیرپذیری‌هایمان باشیم، مراقب تأثیرگزاری‌هایمان باشیم، مراقب حرف‌زدن‌هایمان باشیم، مراقب شهامت‌هایمان باشیم، مراقب گوشی‌هایمان باشیم، مراقب احساساتمان باشیم، مراقب اراده‌هایمان باشیم، مراقب شب‌هایمان باشیم، مراقب اطرافیانمان باشیم، مراقب اتحادمان باشیم، مراقب ایمانمان باشیم، که فردا پیروز شویم و حسرت نخوریم. ▫️پیروزی در جنگ، به ویژه جنگ‌های اینچنینی، بیش از هرچیز در گروی #مراقبه است؛ چه مراقبه‌های فردی و درونی، چه اجتماعی و ملی. @FihMaFih

🔻 آتش‌بس؟ پیروزی؟ صلح تحمیلی؟ جنگ‌طلبی؟ [#روایت_جنگ | قسمت دوازدهم] (صقحه ۱/۲) خیلی از دیشب تناقض شنیدم و شنیدیم. امیدوارم مرکزیت اطلاع‌رسانی خودش را سامان بدهد و هم بعضی افراد مضطرب کمی خودشان را کنترل کنند و با اضطرابشان اینقدر به شایعات دامن نزنند. اما چندخط توضیح واضحات: ۱. آتش‌بس، به معنای پایان جنگ نیست. در هیچ فرهنگنامه نظامی چنین معنایی ندارد ۲. آتش‌بس به معنای صلح هم نیست، هرگز. وقتی صلح نیست دیگر صحبت درمورد تحمیلی‌بودن یا نبودنش معنا ندارد. کسی که می‌گوید ایران صلح تحمیلی را پذیرفته، اگر نفوذی دشمن نباشد -جسارتا- احمق است ۳. آتش‌بس یک‌طرفه و از سوی آمریکا و اسرائیل اعلام شد. حکومت ایران سخنی از قبول رسمی و قطعی‌اش به میان نیاورد. البته ضعف اطلاع‌رسانی از دیشب و مثل همیشه مردم ایران را سرگردان کرد؛ اما عملا و با مطالعۀ بیانیه شورای عالی امنیت ملی آتش‌بس یک‌طرفه اعلام‌شده و ایران هیچ تعهدی دراین‌باره نداده ۴. آتش‌بس یک‌طرفه از سوی دشمن ایران به معنای شکست کامل دشمن برای همیشه نیست، اما به معنای شکست دشمن و پیروزی ایران در فصل نخست جنگ است. دشمن متجاوز با همه توان، بدون اطلاع و به شیوۀ ناجوانمردانه و تروریستی به ایران حمله کرد و ظرف دوازده روز شکست خورد، سیلی خورد، تحقیر شد و عقب رانده شد ۵. آتش‌بس یک‌طرفه یعنی ایران در نبرد دفاعی خود در برابر تجاوز مدعی‌ترین ارتش‌ها و جنایتکارترین جنایتکاران جهان با قدرت ظاهر شد، زبان ادعایشان را برید، دست متجاوزشان را شکست و هیمنۀ دروغین و پوشالینشان را در چشم جهان خورد و خوار کرد. این به‌خودی خود افتخاری عظیم و ابدی برای ملت، نیروی نظامی و حاکمیت ایران است ۶. حال آیا این پیروزی تبریک ندارد؟ جشن ندارد؟ بله دارد، حتما دارد، ولی به اندازۀ خودش. به اندازۀ پیروزی در فصل نخست جنگ. نه به اندازۀ پیروزی کامل بر دشمن، اتمام جنگ، احقاق حق ملت و ایجاد بازدارندگی طولانی‌مدت برای ایران. تبریک دارد، ولی همانگونه که در بیانیه شعام درمورد نیروی نظامی از وضعیت «دست‌به‌ماشه»، آمادگی کامل و بی‌اعتمادی به دشمن سخن رفته ما نیز در وضعیت ذهنی و فکری خود باید با آمادگی، هشیاری و عقلانیت همراه باشیم و از شادی پیروزی دچار غفلت و سرخوشی پوچ نشویم که ضربه نخوریم ۷. نکتۀ دیگر اینکه اعلام آتش‌بس یک‌طرفه از سوی آمریکا و اسرائیل تکلیف دو پیشبینی را مشخص کرد یکی پیشبینی توامانِ دشمنان وقیح و دروغگو و دوستان ضعیف و افسرده بود: ایران -مخصوصا پس از ترور فرماندهان و مخصوصا با ورود آمریکا به جنگ- ظرف چندروز شکست می‌خورد. این پیشبینی شکست، امروز به طور کامل شکست! پیشبینی دیگر هم جدا از پیروزی ایرانیان، قدرت دفاعی عظیمشان و نیز مهمات مبتنی بر تولید، دانش و صنعتشان، پیشبینی‌های مربوط به شکنندگی نظامی اسرائیل، اتمام مهمات وارداتی‌شان ظرف دوهفته و همچنین اضطراب و ناتوانی آمریکای ضعیف‌شده در دوران ترامپِ بزدل برای ورود به جنگی تمام عیار با ایران بود ۸. وقتی آتش‌بس یک‌طرفه است، دیگر هرگونه اقدام نظامی از سوی ایران نقض آتش‌بس نیست چون اصلا توافقی شکل نگرفته ۹. وقتی طرف آتش‌بس اسرائیل است یعنی هیچ اعتمادی به دوامش نیست. تجربه ثابت کرده آمریکا و به‌خصوص اسرائیل هرگز به هیچکدام از توافقات بین‌المللی خود از جمله آتش‌بس‌ها متعهد نمانده‌اند. اسرائیل در تمام جنگ‌ها همواره وقتی در موضع ضعف قرار گرفته درخواست آتش‌بس کرده و هرگاه تجدیدقوا کرده با تمام خباثت، بی‌شرفی و بی‌شرمی حمله‌ای وحشیانه و ناگهانی را آغاز کرده. یک موردش آتش‌بس سال گذشته با فلسطین و لبنان بود که اسرائیل پس از تجدید قوا به هردو حمله کرد و توافق دوطرفه را زیر پاگذاشت. این‌بار هم آتش‌بس خود را زیر پا گذاشته ۱۰. آیا آتش‌بس نمی‌تواند یا بهتر نیست تبدیل به صلح شود؟ برای کشوری که متجاوز است، ضربه خورده، در آستانۀ فروپاشی‌ست و هنوز هوس تجاوز مجدد دارد بله. چون جنایت‌ها و ماجراجویی‌هایش را کرده، در وقت ضعف نجات پیداکرده تا دوباره قدرت بگیرد و جنایت و ماجراجویی تازه را آغاز کند اما برای کشوری که مورد تجاوز قرارگرفته نه. مقدمۀ صلح پایدار با موجودات پست، رذل، خدعه‌گر و خشونت‌طلبی مثل اسرائیل (که بدتر از سگ هارند) در حالت منطقی و غیرایدآلی این چند نکته است: یک. مهار حجم اصلی قدرت نظامی و تهاجمی اسرائیل (همان پوزه‌بندزدن به سگ هار) دو. اعلان بین‌المللی، حقوقی و جهانی اینکه کدام طرف درگیر متجاوز است (به رسمیت‌شناخته‌شدن حق مظلوم و پیداشدن صاحبِ سگ!) سه. قبول شکست توسط دشمن و مهم‌تر: پرداخت تمام خسارت‌ها و غرامت‌های تجاوز و تعرض و آسیب‌رساندن به سرزمین ایران و ساکنانش (مسئولیت‌پذیرکردن سگ و صاحبش!) [ ادامه 👇🏼] @FihMaFih

🔻 آتش‌بس؟ پیروزی؟ صلح تحمیلی؟ جنگ‌طلبی؟ [#روایت_جنگ | قسمت دوازدهم] (صقحه ۲/۲) ...در غیر این‌صورت، قبول صلح مقدمۀ جنگ‌های بیشتر و شدیدتر بعدی است. چون احقاق حق درمورد ملت ایران نشده، خوی تجاوزگری مهارنشده و در نتیجۀ این دو: بازدارندگی پایدار برای ایران اتفاق نیفتاده. در نتیجه دشمن متجاوز و غاصب و جهانیان تماشاگر همه یاد می‌گیرند که بیاییم بزنیم و در برویم و ایران می‌شود میدان ترکتازی متجاوزان حتی کوچکتر و نوچه‌های اسرائیل. در صورتی که اگر بازدارندگی به طول کامل اتفاق بیفتد و این رژیم گستاخ (همان سگ هار) سرکوب شود، به جز خودش، اعوان و انصارش در منطقه (به تعبیری کم‌ادبانه: توله‌سگ‌هایش!) هم حساب کار دستشان می‌آید ۱۱. اما دشمن، اما ترامپ خبیث، با اینهمه سروصداکردنشان درمورد آتش‌بس، با تاکید زیاد بر ادعای دروغ توافقی‌بودن و دوطرفه‌بودن آتش‌بس، و حتی با دم‌زدن از صلح، به جز نمایش عجز و ترس و ضعف خود، برنامۀ واضحی هم دارد و آن اینکه به جهان به‌ویژه به ویژه به مردم ایران بگوید: یکم: ایران با اینکه آتش‌بس و بلکه صلح را پذیرفته، زیر قولش زده و دوباره جنگ راه انداخته دوم: ما کوتاه آمده‌ایم و دیگر تجاوز نخواهیم کرد و این ایران است که جنگ‌طلب است و اصلا متجاوز است! در حالیکه این دروغگوها در هردو ادعا دروغ می‌گویند. اولا ایران توافقی رسمی درمورد آتش‌بس نکرده. ثانیا شما هم حتما در اولین فرصت دوباره حمله می‌کنید (چنانکه دوباره شروع کردند) و نیت آتش‌بس حقیقی ندارید. و سوم: صلح بدون پذیرش جنایت و پرداخت غرامت توسط جنایتکار، خود جنایتی عظیم و تجاوز تازه‌ای علیه یک سرزمین و یک ملت است که هیچ ملت باشرف و عاقلی زیر بارش نمی‌رود. ۱۲. نکته دیگر اینکه دشمن متجاوز و وقیح با تبلیغات و اعلام جهانی ساعت آتش‌بس یک‌طرفه دوست داشت خودش طرفی باشد که آخرین ضربه‌ها را می‌زند (لذا دیشب تهران زیر بیشترین حملات بود به نسبت شب‌های قبل) آنگاه تازه ایران را با فشار رسانه‌ای مجبور به آتش‌بس کند! تا اینگونه با شکست حقیقی در میدان، هیمنه رسانه‌ای‌اش در ذهن مردم نشکند! شگفتا از وقاحت موجود حقیری که هم ضعیف شده هم می‌خواهد قوی جلوه کند! اما ایران عزیز، ایران سربلند و قدرتمند، پیش از برداشتن انگشت از روی ماشه و پس از حمله وحشیانهٔ دیشب اسرائیل، صبح امروز با حمله‌ای به‌مراتب قدرتمندتر اسرائیل وقیح را در هم کوبید بعد به تنفس موقت دوطرفه تن‌داد تا اولا به جهان اعلام کند در نبرد نظامی کت تن کیست و ثانیا به اسرائیل و آمریکا هم نشان بدهد تسلیم فشار رسانه‌ای و امپراتوری دروغ‌پراکنی نمی‌شود. ✌🏽🇮🇷 به امید پیروزی نهایی انسانیت و به امید آزادی کامل انسان @FihMaFih

🔻 از درس‌های جنگ [ #روایت_جنگ | قسمت سیزدهم ] جنگ [به تحلیل من: فصل اولش / به آرزوی من: همه‌اش] تمام شد. لابد نظامی‌ها می‌روند خشاب‌هایشان را پر کنند. رهبران می‌روند تدابیرشان را مرور کنند. مجروحان و خانواده‌های داغدار می‌روند بر زخم‌هایشان مرهمی بگذارند. اما ملت‌ها باید درس‌ها و دستاوردهای جنگ را مرور کنند تا شکست نخوردند. من آنچه به ذهنم می‌رسد را با شما در میان می‌گذارم: ۱. قوت اصلی ما در این جنگ، در سه چیز بود: رهبری شجاع و هوشمند، نیروی نظامی قدرتمند و اتحاد ملی بی‌مانند. ظاهراً هر سرزمین و هر تمدنی از این سه بهره‌مند باشد شکست‌ناپذیر است. و ایران، ایرانِ امروز شکست‌ناپذیر است. از این سه، سومی را هرگز دشمن تا این حد محاسبه نکرده بود، مخصوصاً با انبوه پالس‌های خائنان در این سال‌ها. دومی را خود ما تا این حد محاسبه نکرده بودیم و اولی را شاید هیچکدام. البته به جز این سه نقطه انبوهی نقاط قوت دیگر نیز وجود دارد اما اهمیت این سه را ندارند (مثل: پیشینه فرهنگی جنگ هشت‌ساله و جنگ‌های منطقه‌ای، تقویت ارتباط با همسایگان و سرزمین‌های شرقی: روسیه، چین، پاکستان، عراق و...، خویشتن‌داری به وقت و قاطعیت به وقت، خردورزی و دشمن‌شناسی و...) ۲. ضعف اصلی ما در این جنگ اما در دو چیز بود: ضعف رسانه‌ای و تبلیغاتی حکومت و عدم آمادگی‌های ذهنی، مهارتی و روانی بخشی از مردم. درمورد اولی: اولا نبودن سخنگوی واحد در ابتدای جنگ و متناسب‌نبودن لحن و ادبیات سخنگو با زمانه بخشی از این ضعف و مهم‌تر ضعف دستگاهای تبلیغاتی و رسانه‌ها به‌خصوص رسانه‌های ملی در رسیدن به یک زبان عمومی، ملی و تاثیرگذار. در مورد دومی: عدم توانایی کنترل اضطراب در مواقع بحران، اعتماد بالا به تریبون‌های دروغگوی دشمن، بی‌اعتمادی کامل به رسانه‌های داخلی، خودکم‌بینی و بی‌اعتمادی به قدرت عظیم نظامی کشور و رهبری ایران، عدم کنترل خوی نقادی، ایرادگیری و عیب‌جویانه آن‌هم در زمان بحران، شایعه‌باوری، ظاهربینی و شایعه‌پراکنی ناخواسته، از جمله نشانه‌های این عدم آمادگی در بخشی از مردم ایران بود. ۳. طبیعتا در این جنگ، نقاط قوت بر نقاط ضعف ایرانیان چربید و از آنسو نقاط ضعف دشمن (مثل مردمی‌نبودن، اتحاد نداشتن، خداناباوری، ضعف نظامی، ترسوبودن، دنیازدگی، جان دوستی، حماقت، حرص و...) بر نقاط قوتش‌ (توان رسانه‌ای و تبلیغاتی بی‌مانند، نفوذ در کشورهای مختلف، خرید انبوهی خائن در کشور ما، تسلیحات نظامی، در دست‌داشتن تمام سازوکارهای بین‌المللی فریبکارانه به نفع خود و...)؛ در نتیجه ایران پیروز و دشمن شکستی مفتضحانه خورد. ۴. علی‌رغم این پیروزی مقتدرانه در جنگ، عدم رسیدگی به نقات ضعف (و حتی عدم تقویت نقاط قوت) می‌تواند ما را از پیروزی دور کند و یا هزینه‌های این پیروزی را زیاد کند. یادمان نرود برخلاف دشمن که مهم‌ترین هزینه‌هایش ثروت و آبروست، مهم‌ترین هزینهٔ ما نیروی انسانی ما یعنی شهیدان ما هستند، که داغشان جبران‌ناپذیر است. ۵. در ضمن جنگ، از روز اول تا آخر به بعضی از این درس‌ها و دستاوردهای پرداختم، مخصوصاً هرچیزی مربوط به آمادگی ذهنی و روانی مردم است. نقاط ضعف دیگر را به دلیل موقعیت جنگی و برای پرهیز از اختلاف و تفرقه و تضعیف نیروهای داخلی نپرداختم، ولی شاید در روزهای آینده، به شرط حفظ وضعیت آتش‌بس نوشتم. ۶. یک نکته که باید حواسمان جمعش باشد مسئلهٔ «غافل‌گیری» است. درمورد رهبری و نیروهای نظامی غافل‌گیری وجود نداشت. علی‌رغم حملهٔ پیش‌دستانه و تروریستی دشمن، هم از پیش‌بینی چندماه پیش رهبری (که هم اصل جنگ و هم سرانجامش را پیش‌بینی یا پیش‌گویی کرده بودند) هم از آمادگی نظامی نیروهای نظامی و پاسخ قدرتمندشان در همان اولین روز جنگ مشخص شد این دو غافلگیر نشدند. اما بسیاری از مردم، رسانه‌ها و نهادهای تبلیغاتی چرا، کاملا غافلگیر، هیجان‌زده و مضطرب شدند. برای اینکه این وضعیت پیش نیاید باید در ذهن و سبک تفکرمان آمادگی پیدا کنیم. یادمان نرود صلحی اتفاق نیفتاده، یادمان نرود این دشمن لجباز و احمق و پیمان‌شکن است و یادمان نرود چقدر در جنگ دروغ گفت و چقدر متأسفانه باورش کردیم. پس خود را به خوش‌خیالی و بی‌خیالی نزنیم. آماده و شجاع و خردمند و خردورز باشیم و همواره مراقبه داشته باشیم. این پیروزی و عظمتش را قدر بدانیم و در عین‌حال آماده و هوشیار باشیم و اشتباهات قبلی‌مان را تکرار نکنیم. خودمان، کشورمان، رهبرمان، دینمان و خدایمان را دستکم نگیریم. دستکم دیگر به کسانی که پوچی دروغ‌ها، جودادن‌ها و پیش‌بینی‌های غلطشان کاملا بر ما ثابت شده دیگر اعتماد نکنیم! چه داخلی (دوست احمق یا نفوذی)، چه خارجی (دشمن مکار و وقیح). ۷. «و نیست پیروزی، مگر از جانب خدای سربلند و فرزانه». @FihMaFih

🔻 سلام بر مسلم، نائب ولی خدا [ #روایت_جنگ | قسمت چهاردهم ] اصلا نمی‌خواستم چنین چیزی بنویسم و احتمالا زود هم پاکش کنم و این حرف هم از دهان من و روح من خیلی بزرگتر است اما چون شب حضرت مسلم اولین شهید مظلوم کربلاست می‌نویسم، ولو برای چند ساعت، فقط برای مخاطبان مذهبی و امام‌حسینی و انقلابی و حزب‌اللهی: همهٔ ما و بزرگان ما سال‌ها برای حضرت مسلم و غربت و مظلومیتش اشک ریختیم و بر سینه زدیم، سال‌ها در روضه‌ها و منبرها شنیدیم حضرت مسلم نائب امام زمانش بود، فرستادهٔ امام حسین علیه السلام بود، آمده بود تا مقدمات حضور امام را فراهم کند، آن‌هم برای مردمی که خودشان می‌گفتند ما حضور و ولایت امام را می‌خواهیم، همهٔ ما شنیده بودیم (با خشم و حسرت و اندوه) که مردم کوفه وقتی مسلم و کوفیان از سوی ابن‌زیاد تهدید شدند، یکی یکی پشت مسلم را خالی کردند، شهر آرام‌آرام خلوت شد و کوفهٔ شلوغ ناگهان شد شهر ارواح. سرانجام مسلم تنها ماند و شد آنچه شد. و همهٔ ما سال‌ها دعای فرج خواندیم و در هیئت‌ها یاابن‌الحسن کجایی و عجل علی ظهورک و آقا بیا و... گفتیم و همهٔ ما با این بینش تاریخی و فرهنگی شیعی، سال‌ها در مراسمی که رهبر ایران حضور داشت یا مربوط به او بود، شعار می‌دادیم: «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» تا ایام گذشت و دور روزگار چرخید و چرخید (و لئن أخرتنی الدهور...) و‌ نوبت به ما رسید: آن دوازده روز، ابن‌زیاد زمان، تهران را و -به اعتقاد مستحکم ما شیعیان انقلابی- نائب امام زمان را تهدید کرد. بله تهران مثل کوفه خالی نشد، یاران ولی در کنارش ماندند، ولی خیلی خلوت شد. و این خلوتی عجیب نیازمند یک هشدار و تذکر و دقت است. شاید بگویید خب تهران که یک‌دست نیست، لابد غیرانقلابی‌ها رفتند و انقلابی‌ها ماندند. اما تجربه شخصی من این است: در میان آنانکه ماندند خیلی‌ها بودند که هیچ کاری با انقلاب و رهبری و هیچ اعتقادی به نیابت و ولایت نداشتند، حتی خیلی‌ها ماندند که اصلا کاری با دین و مذهب نداشتند، این‌ها خیالاتم نیست، از دوستانم هستند و به من پیام دادند، بعضی‌شان روی عشق به وطن و به تهران ماندند، و بعضی‌شان رسما گفتند ما تا امروز این آدم را قبول نداشتیم، ولی از امروز چون می‌بینیم شجاعانه پای حق ایستاده کنارش در همین تهران می‌مانیم. و باز تجربه شخصی من این است که خیلی آقایان مدعی انقلاب و مذهب، بعضاً خودشان مسئول یا در استخدام نهادهای حاکمیتی، بعضاً خیلی منتقد ضعف عملکرد سرداران شهید در عملیات وعده صادق و... از همان روزهای اول، و مخصوصاً بعد از تهدید ترامپ جای ماشین‌هایشان در پارکینگ خالی شد و لابد برای مأموریت گام سوم عازم شهرستان‌ها شدند. این‌بار که گذشت ولی همه ما مدعیان مذهب یا انقلاب یا هردو، امشب صادقانه و ملتمسانه از حضرت مسلم بخواهیم خودش کمکمان کند، در راه نصرت امام عصر وظیفه‌شناس باشیم و «در وقت درست» «در جای درست» باشیم. @FihMaFih

🔻ما اشتباه کردیم، حق با شهیدان بود [ #روایت_جنگ | قسمت پانزدهم ] در روایت‌های جنگی که نوشتم یک اشتباه داشتم. حق این است که بگویم و عذر بخواهم و تصحیح کنم. البته در کلیت از اکثر متن‌ها راضی‌ام و امضایشان می‌کنم، مثل اینکه: در متن‌هایم -از همان روز اول جنگ- چندبار از پیروزی قطعی ایران نوشته بودم، از دروغ‌بودن ادعاها و خبرهای دشمن بارها نوشته بودم و همچنین از لزوم اعتماد کامل به کسی که همواره پیش‌بینی‌هایش درست از آب آمده (رهبر فرزانه ایران) و نیز از عدم اعتماد به آدم‌های ترسو و نق‌نقو و ضعیف. اما یک چیزی را من و ظاهراً خیلی‌های دیگر حواس‌جمع‌تر از من هم درست محاسبه نکرده بودیم، آن‌هم این حجم قدرتمند نیروی نظامی ایران و نیز آنهمه شکنندگی اسرائیل و آمریکا. خب بنا به مطالعاتم، بنا به روایت حکومت ایران، رهبرش و سرداران شهید، و بنا به حقانیتش، و بنا به حقارت صهیونیست‌ها و روایت «سست‌تر‌ از خانهٔ عنکبوت» سیدحسن نصرالله می‌دانستم این‌ها بازنده‌اند، هنری جز ترور و اقدامات کثیف ندارند و مرد جنگ رویارو با یک ارتش واقعی مثل نظامیان ایران نیستند. ولی هیچ فکر نمی‌کردم سر دوازده‌روز تمام شوند. نه فکر می‌کردم به این زودی دست به دامن آمریکا شوند نه فکر می‌کردم آمریکا و آنهمه کشور غربی و عربی متحد اسرائیل همه با هم دو روز هم نتوانند جنگ را بیشتر کش بدهند. من خودم را برای یک جنگ چندماهه آماده کرده بودم. از همان روز اول هم به همه دوستانم می‌گفتم فکر نکنید پاسخ ترور این‌ها مثل وعده صادق ۱و۲ چند موشک است. ما دیگر وارد جنگ تمام عیار و حیثیتی شدیم. و از آنجا که ماجرا برای طرفین حیثیتی است و هیچکدام قصد کوتاه آمدن ندارند جنگ چندین‌ماه طول خواهد کشید. مخصوصاً که اولا ایران که قدرتمند و سربلند است و غیرتش اجازه تسلیم نمی‌دهد. ثانیا اسرائیل هم بالاخره کلی تجهیزات و ثروت نظامی دارد و از طرفی وقتی حمله کرده و دست پیش گرفته، یعنی فکر همه‌جا را کرده و خودش و هم‌پیمانانش را آماده کرده. و اگر هم به دلیل وارداتی بودن صنایع نظامی‌اش، کم بیاورد آمریکا را وارد جنگ می‌کند و این یعنی یک جنگ چندماهه. فقط این را محاسبه کنید: پهبادهای ما باید از لایه‌ها و مرز پدافندی چندین کشور خائن و بی‌شرف در منطقه و انبوهی ناو غربی رد می‌شدند، تا تازه به پدافندهای گران‌قیمت اسرائیل برسند و دوباره سعی کنند از آن‌ها رد شوند. اما پهپادها و ریزپرنده‌های اسرائیل به لطف وطن‌فروشان پست از همین ایران بلند می‌شدند تا ایران را هدف قرار بدهند! ما کجا فکر می‌کردیم در این وضعیت نابرابر اسرائیل در موج‌های آخر حملات ایران منهدم شود و جهان به شهرهایش بگویند غزهٔ دوم؟ ما کجا فکر می‌کردیم در کمتر از یک روز از حمله آمریکا، ایران با حمله موشکی قدرتمند و موفق به بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پایگاه نظامی آمریکا در منطقه، پاسخی کوبنده بدهد که آمریکا هم ظرف یک روز به پای ایران بیفتد برای آتش‌بس؟ ما کجا فکر می‌کردیم فهم امر ملی، شکیبایی، اتحاد و انسجام ملی ایرانیان تا این حد است و تا این حد تولید قدرت و امید کند برای ایران و تا این حد دل دشمنان را سرد کند؟ ما کجا فکر می‌کردیم ایران اینقدر قدرتمند باشد و جهان ستم اینقدر حقیر در برابر قدرت ایران ؟ اما باقری، سلامی، حاجی‌زاده، رشید و دیگر سرداران شهید و غیرشهید و رهبر شجاعشان به همهٔ این‌ها فکر کرده بودند که پیش از جنگ مژدهٔ پیروزی را داده بودند و اسم عملیات انتقام از آمریکا را «بشارت فتح» گذاشتند! چه اسم با مسمایی که بامسمابودنش در کمتر از چندروز آشکار شد! حال که چندروز از آتش‌بس می‌گذرد و بیشتر اوضاع را بررسی می‌کنیم بیشتر به نقص تحلیل‌هایمان پی می‌بریم. ظاهراً اسرائیل طوری خورده که حالاحالاها قصد و توان برخاستن ندارد. تنها امید و راهی که پیش روی اسرائیل و آمریکاست اول از همه و بیش از همه ایجاد شکاف و اختلاف و تفرقه و آشوب در ایران است و سپس ترور و تروریسم. که این دو روش هم اگر هوشمند باشیم و جلوی احمق‌ها و توطئه‌گرها بایستیم راه به جایی نمی‌برند، به امید خدا، و به مهربانی و فضل و امدادِ خدای مهربان و بخشنده و بی‌همتا. @FihMaFih

از داغ خوبان در دل لاله داریم اما مانند زینب استواریم به پیشواز تشییع 🌷 @FihMaFih

🔻خطابهٔ صبح تشییع امروز، آری همین روز عزیز و نو رسیده، روز ایران است این روز آزادی و پیروزی این روز بهروزی روز دیار استقامت، روز تهران است یک‌روز می‌گفتند «شهر دود و ماشین» یا «شهر سیمان»، «شهر ترافیک»، «شهر فساد سیستماتیک»، «شهر تلنبار پلاستیک»... امروز تهران بیشهٔ خون‌رنگِ شیران است نه روز ترسوها و تنبل‌ها روز نشست پهلوانان و دلیران است امروز تهران پایتخت فرّه و فرهنگ ایران است /// دیروز، روز جنگ و آتش بود، روز نبرد نور با ظلمت؛ امروز روز فتح، روز حقیقت، امروز -ای ناباوران!- روز شهیدان است. /// افسردگی و ترس: در حبس، اندوه و رنج و یأس: در زندان، تردید: در تبعید؛ اما شادی و آزادی: میان کوچه‌ها آزاد، امّید: در میدان، و عشق، آری عشق: در ازدحام هر خیابان است. امروز نه روز تشییع است تنها، امروز روز قدر... آری قدر... امروز روز قدردانستن، روز تشکر از شهیدان است. امروز -ای همسنگران!- روز شهیدان است. /// ای رفته زیر برف‌های مردگی در خواب! امروز را دریاب امروز را دریاب امروز را دریاب #حسن_صنوبری [ #روایت_جنگ | #شعر ] @FihMaFih

«همهٔ خوبان» شهید سلامی، شهید حاجی‌زاده، شهید محمد کاظمی 🌷🌷🌷 @FihMaFih

🎧 قافلۀ عشاق ▪️شب دوم محرم | ۱۴۰۴/۰۴/۰۶ ▪️نوحه‌خوان: #میثم_مطیعی ▪️ نغمه: سنتی و قدیمی ▪️شعر: #حسن_صنوبری ▪️موضوع: برای شب ورود کاروان امام حسین به کربلا و با یاد کاروان شهیدان امروز ایران #محرم #نوحه_خوانی_و_مداحی #روایت_جنگ @FihMaFih

🔻حالِ سرخِ امسالِ هیئت‌های تهران [ #روایت_جنگ | قسمت هفدهم ] این روزها و شب‌ها، هیئت‌های تهران حال دیگری دارند. هنوز نمی‌دانم شهر به شلوغی قبل جنگ برگشته یا نه، آمار و محاسبه دقیقی ندارم، حس می‌کنم هنوز هفت‌هشت‌درصد جمعیت به تهران برنگشته‌اند؛ اما هیئت‌ها امسال به نظرم شلوغ‌ترند و اگر نه شلوغ‌تر: پرشورتر، پرمعناتر، پررمزورازتر. در این جنگ دوازده‌روزه، تهران برخلاف تصوری که رسانه‌های زرد و دروغگو برای مردم بیرون از تهران درست کردند ویران نشد و آتش نگرفت، سروصدا در بعضی مناطق زیاد بود، آسیب هم بود، اما آسیب‌ها دست‌کم یک‌هزارم روایت رسانه بود؛ اما بالاخره در روزهایی که گذشت -در کنار مزهٔ اضطراب و نگرانی- عطر شهادت هم در شهر پیچید. امسال پیش از محرم، عطر محرم و کربلا در شهر پیچید. عطر ایستادگی، عطر شهامت، عطر هیهات منا الذله،‌ عطر تنهایی و غربت و عطر تکیه و توکل به خدا و رضا به قضایش. بعضی از مردم در نزدیکان و خانواده، بعضی در همسایگان، بعضی در آشنایان خبرهای شهادت یا جراحت را شنیده بودند. بعضی از هیئت‌ها شهیدی عزیز یا جانبازی را در خود پیدا کردند. چه معروف چه گمنام. من تا الآن فقط در دو هیئت فرصت کردم بروم شب‌ها که هردو داغ از یاد شهیدانِ هم‌هیئتی‌شان بودند. یکی هیئت آیین حسینی (میثم مطیعی - محله ونک) که در مراسم‌های پیش از جنگ میزبان و همراه با شهیدانی چون سردار حاجی‌زاده و دکتر طهرانچی بوده و دیگری هیئت محبان العباس (حاج‌آقاماشاالله عابدی - محله ایران) که سال‌ها میزبان حضور سردار شهید محمدحسین باقری و شهید حاج‌حسن محقق بود. چه اینگونه هیئت‌ها چه هیئت‌های دیگر تهران (و شاید غیر از تهران؟) که ولو شهیدی را در خود نیافته‌اند، امسال حال دیگری دارند. امسال خیلی از نوحه‌خوانان و سوگوارانِ باصداقتِ تهران وقتی می‌خواهند نوحهٔ «ای کاش بودم کربلا...» را در دم پایانی بخوانند، یا نمی‌توانند بخوانند، و صادقانه منصرف می‌شوند، یا نه، با نهایت بغض و شرم می‌خوانندش؛ می‌توانیم بگوییم پس از سال‌ها خیلی‌هایشان شاید برای اولین‌بار حق این نوحه را ادا می‌کنند. امسال نمی‌گویم همه، ولی خیلی از هیئت‌های تهران (لااقل تهران) واقعا هیئت امام حسین‌اند. واقعا ادابازی‌ها کم شده و می‌شود. واقعا خودفریبی و فرم‌زدگی و چشم‌وهم‌چشمی و حسادت و رقابت کم شده و می‌شود. امسال جنگ با هیئت‌های تهران همان کاری را کرد که بلوای ۱۴۰۱ با حجاب و چادر کرد، که آبان ۹۸ با لباس طلبگی و ورودی حوزه کرد: خالص‌سازی و خلوص‌بخشی معنایی؛ و به مدد این اخلاص: نوعی بازگشت معنا به این آیین. بازگشت باطن به ظاهر. دست‌کم باید بگوییم این استعداد در این ایام وجود دارد، و اگر حواس‌ها از احیای یاد شهیدان در هیئت‌های امسال غافل نباشد، این امر قطعا محقق می‌شود. اگر گوشمان باز باشد، انگار ابدیت دوباره لب به سخن بازکرده: امسال خون‌های مقدس آمده‌اند، تا غبارها را از چهرهٔ مراسم عزای سیدالشهدا علیه السلام بشویند. دوستان! #محرم امسال بیش از هر زمان دیگری این نوحه در هیئت‌های #تهران شنیدن و خواندن و فهمیدن دارد: ای کاش بودم کربلا همراهت ای خون خدا می‌شد سرم از تن جدا می‌رفت روی نیزه‌ها یالیتنا کنا معک @FihMaFih

🔻یک‌دم غریق بحر خدا شو! [ #روایت_جنگ | قسمت هجدهم ] ▫️یک ریشهٔ اضطراب و ترس، در ضعف توحید است. روانشناس عالی‌ست، سفر بد نیست، صحبت با دوستِ خوب و عاقل خوب است، تنظیم بهداشت خواب شبانه مناسب است و... ، ولی ریشهٔ اضطراب و ترس در ضعف باورکردن وجود خداست. باز حرفی را می‌خواهم بنویسم که خودم بیش از همه لایق شنیدنش هستم و دور از حقیقتش، ولی در عین‌حال حرف درستی هم هست و کمتر هم گفته می‌شود: اگر مذهبی و مسلمانید و روزانه هفده رکعت نماز می‌خوانید ولی هنوز از آمریکای حقیر و اسرائیل بزدل می‌ترسید یعنی به وقتش روی توحید وقت نگذاشتید و الآن -همین الآن وسط محرم و وسط وضعیت مبهم کشور- باید روی توحید وقت بگذارید. الآن خیلی راحت‌تر از شب اول قبر است. وحشت از جنگ و آمریکا در برابر وحشت از دوزخ و مواخذه در گور هیچ نیست. ▫️دو توحید در دکان خطابه‌های سیاسی اینفلوئنسرهای ظاهرا انقلابی تشنهٔ قدرت پیدا نمی‌شود. در دکان کارشناس‌های سیاسی تلویزیون که تا دیروز منتقد شهیدان بودند و امروز مروجشان، پیدا نمی‌شود. در هیئت‌های دیسکویی و کلاس‌های توسعه فردی و کتاب‌های موفقیت هم پیدا نمی‌شود. توحید را باید در طبیعت، در قرآن، در آموزه‌های اهل بیت و در خودشناسی پیدا کرد و چه بهتر که با همراهی یک مربی الهی و معنوی سالخورده (البته اگر مربی مطمئن پیدا نکنیم، بی‌مربی بهتر است تا با مربی اشتباه). ▫️سه وقتی توحید درست شد، یعنی آدم باور می‌کند خدا هست، وقتی آدم باور کند خدا هست، سعی می‌کند خدا را بشناسد، وقتی آدم خدا را شناخت، ناخواسته عاشقش می‌شود و دوستش می‌شود. و وقتی دوست خدا شدی: «أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿۶۲﴾» (یونس) «هشیار باشید: همانا دوستان خدا را نه بیمی است و نه ایشان هرگز افسرده می‌شوند». صدق الله العلی العظیم. ▫️چهار به دوستی که ظاهراً معتقد به خدا نیست و در این جنگ دچار اضطراب شدید شد و خودش اعتراف کرد روانشناسی کاری از پیش نمی‌برد پیشنهادی دادم، گفتم: تو که کافری، راهی هم برای فرار از اضطراب نداری، پس حالا بیا محض چشیدن و آزمون، در این ماجراها یک‌بار هم ایمان به خدا را امتحان کن، چه اینکه خداباوران بر این باورند که اگر قلبا متصل شوی به خدا (به قول امام خمینی به «مبدأ قدرت») همهٔ اضطراب‌ها کنار می‌روند. «یک دم غریق بحر خدا شو، گمان مبر کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی» (حافظ) به ما ظاهراً مذهبی‌ها هم یک نفر باید بیاید بگوید: بیا و یک‌بار «واقعا» خدا را باور کن! یک‌دم غریق بحر خدا شو! ▫️پنج بهترین کتاب خداشناسی قرآن و بزرگ‌ترین مربی توحید در این صدسال امام خمینی بود. اینکه رهبر شجاع ایران و سردارانش و نسلی از بزرگ‌ترهای انقلابی ما هیچگاه نمی‌ترسند و این پیروزی بزرگ را رقم زدند برای این است که تربیت‌شده‌های مکتب توحیدی و عرفانی امام خمینی بودند. برای اینکه آیات قرآن را می‌خواندند و باور می‌کردند: «أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ؟ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ﴿۳۶﴾ وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَلَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقَامٍ؟» ﴿۳۷﴾ (زمر) «آیا خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟! و تو را از کسانی به‌جز خدا می‌ترسانند. و هرکه را خدا گمراه کرد هیچ رهبری نخواهد داشت و هر که را خدا راه نشان داد، هیچکس نمی‌تواند گمراه کند. آیا خداوند شکست‌ناپذیر و انتقام‌گیرنده نیست؟!» اگر در میان نزدیکانتان کسانی هستند که همچنان در ترس و اضطراب‌اند -و‌البته معتقد به خدا- این دو نسخه را برایشان تجویز کنید: خواندن آیات قرآن همراه با ترجمه + شنیدن سخنرانی‌های توحیدی و عرفانی امام خمینی. قلب -اگرچه سرگشته و ویران- با توجه به معانی توحیدی، خود را بازمی‌شناسد و بازمی‌سازد. @FihMaFih