گوش هایی که پر از ضربان هستن چشمایی که نمیبینن ترس از دیده شدن دست نوشتن تا حد مرگ نفس زدن برای یه دویدن کوتاه لمس گوش مساوی با کر شدن خوندن یا کشیدن بیش از حد اشتها نداشتن اصلا هیچی نخوردن/دوست نداشتن نگرانی و استرس تا ابد شکر شکر شکر- و کلا روانی

نقاشی های قدیمیم رو پیدا کردم چقدر زشت هستن-

میتونم بشینم بابتشون واقعا گریه کنم

از تمام کسایی که در دفتر و کتاب هاشون بندی ، جکس ، TDL و TCO ، والی ، سونیک و شدو ، هورنت، نایت ، گریم و آدمک های عجیب و چرت و چیزهای دیگه کشیدم متاسفم-