دانشجوی عكاسی بود ، دلار بیست هزار تومان بود ؛ عاشقِ دخترِ همسايه شد ، دلار سی هزار تومان شد . . خواست به او بگويد ، پرايد صد ميليون تومان شد ، نگفت و گَشت به دنبالِ كار ؛ دلار چهل هزار تومان شد . . پايان خدمت نداشت ، دلار شصت هزار را رد كرد ؛ دوسال با خودش جنگيد و برگشت ، دلار شد صدوپنجاه هزار تومان . . به بدبختی خودش خنديد ، پرايد شد ششصد ميليون ؛ هنوز دخترِ همسايه را دوست داشت ، سكه هم شد صدوهشتاد ميليون . . رفت در آتليه‌یِ عكاسیِ سرِ خيابان مشغول كار شد ، ديگر به قيمت‌ها توجه نميكرد . . حسابی ناميد بود كه گولِ اخبارِ بورس را خورد و دوباره اميدوار شد ، حقوقش را ريخت در بورس ، سبز‌ها قرمز شد ، پولش تمام شد . . شروع كرد به روتوشِ عكسِ يک عروس و داماد كه اشكش سرازير شد . . اشک شوق بود ، به سلامتی دخترِ همسايه هم عروس شده بود...!!

از انسان بودن خستم کاش کتابی بودم در دستان تو.

باران همیشه می بارد ، ولی مردم ستاره را بیشتر دوست دارند ، نامردیست آن همه اشك را به یک چشمک فروختن .

دلتنگی، درد بی‌صداست؛ مثل نفس‌کشیدن با شانه‌هایی سنگین از یادها و مثل ذوق شکسته در دلت ...

شاید ما آدم‌ها، مثل ستاره‌های دنباله‌دار باشیم؛ می‌آییم، درخششی کوتاه داریم و بعد دوباره در تاریکی شب گم می‌شویم، اما جایمان همیشه خالی می‌ماند ..