اَکنون رخت به گستره‌یِ خوابی خواهم کشید، که تنها رویای آن تویی.

وقتی میخواست ازم عکس بگیره می گفت: دوست دارم! می دونست قشنگترین لبخندمو براش میزنم... -لیمو

ای وصالت ، چاره ساز درد بی درمان ها .

دوستت‌ دارم ؛ خموش و خسته‌جان ...

-

بخود پیچیدگان در دل اسیرند ، همه دردند و درمان ناپذیرند .

گفتم صنما مگر که جانان منی ؛ اکنون که همی نظر کنم جان منی .

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم ...

همه خوابند و منِ دیوانه در پی یار بیدارِ بیدارِ بیدار

بی حوصلگی از سر تا پام موج میزنه، اینجوریم که: خب که چی؟ تهش که چی؟ برام مهم نیست! باهام حرف نزن، تنهام بزار....

وقتی بود و نبودم فرقی نداره، تلاش میکنم کلا نباشم.

من دیگه نمیدونم باید چیکار کنم، چه تو روابطم چه تو زندگیم‌ چه برای آیندم و چه برای هر کوفت دیگه ای؛ رسما دارم زندگی‌و آیندم‌و با دستای خودم آتیش میزنم. کاش یکی پیدا شه منو نجات بده.